Tarjei A Heggernes - grindar.net

5 digitale ynskjer for 2012

2011-12-31T11:04:00.000+01:00

Det er årets siste dag, og internett er fullt av spådomar for neste år og oppsummeringar av dette. Eg snur litt på flisa og presenterer denne lista over kva eg håpar vil skje i 2012.

Det digitale er for 2000-talet det elektrisitet var for 1900-talet, derfor vert lydsporet til denne bloggposten delvis basert på eit elektrisk tema. Så, utan meir snikksnakk, her følgjer mine 5 ynskjer for det nye året:

1. Konsolidering

Eg brukar tid både på Twitter, Facebook, Google+ og andre sosiale nettverk. Dei ulike nettverka har sine eigne profiler; mediefolk på Twitter, dei eg gjekk på gymnaset og ungdomsskulen med (+alle!) på Facebook, nerdar og (foto)geeks på Google+. Det hendar eg postar på tvers av alle nettverka, men oftast passar eg det inn til kvart nettverk. Det tar litt tid, og det spørs om folk vil bruke tid på fleire nettverk i lengda. Konsolidering er mogeleg gjennom verkty som t.d. Hootsuite, men det støttar ikkje alle nettverka, slik at det ikkje vert heilt optimalt.

Eit enno større problem er måling av interaktivitet. Etter at eg har publisert ein bloggpost får eg nokon kommentarar på Facebook, nokre retweets og svar på twitter, kommentarar på bloggen, kommentarar og +1 på Google+, kanksje reblogging. Det er vanskeleg å halde greie på, så meir samling av interaksjon takk! Det skal her nemnast at PostRank, som Google eig, gjer litt av dette, men det er framleis litt mystisk.

2. Avmystifisering av Sosiale Medier

2011 markerte mitt 15. år som brukar av Sosiale Medier, etter at eg oppretta ein profil på det no nedlagde Firefly i 1996. At eg på desse 15 åra har brukt 10 000 timar på sosiale medier er ikkje umogeleg, noko som i teorien gjer meg til ekspert. Gjennom undervisninga av faget ELE3707 Sosiale Medier på BI har eg kome i kontakt med eit godt fagmiljø knytta til emnet. Likevel, i eit såpass nytt fagfelt er det alltid rom for selgarar av digital slangeolje. Det vert halde mange godt betalte foredrag innan temaet som ikkje nødvendigvis har så mykje hald i seg, fordi folk er usikre på dette nye mediet. Det kan vera at eg kastar litt stein i glasshus her, ettersom eg sjølv både heldt foredrag og har uttalt meg tre gonger det siste året i NRK om sosiale medier, men eg er faktisk meir opptatt av å spreie kunnskap om emnet enn å fore innsida av lommeboka mi.

Bloggen Kjøkkenfesten er eit godt eksempel på slik demystifisering, der dei deler erfaringar og tankar rundt mediene (gratis!). I tillegg håper eg og at undervisninga mi iallefall kan hjelpe studentene.

Her kjem eit gratis snøg-kurs for verksemder som enno ikkje er på sosiale medier:

Kundene dine snakkar saman om produktene dine. No gjer dei ein del av det på sosiale medier, difor er det mogeleg å få det med seg. Sørg for at du får med deg det meste av dette.
Svar kundene dine på ein måte som gjer at dei vil fortsette å vera kundar. Bonus: fleire får sett dine gode kundehandsamarar.
Mål interaksjonen, det går an ettersom det er digitalt lagra.
Dersom du har noko meir på hjartet enn "Kjøp meir av produkta våre", kan du starte ein blogg.
Jobb vidare med erfaringar du har gjort deg på punkta over. Hugs å fortsetje å måle!

3. Musikkbransjen omfavnar den digitale tidsalder

Då eg skreiv hovudsfagsavhandlinga mi ved NHH om digital distribusjon av musikk fekk eg for første gong litt innsikt i ein bransje på veg utfor stupet. Videoen over brukte eg som introduksjon til den munnlege presentasjonen av oppgåva, og sjølv om eg er litt usikker på korleis det verka inn på resultatet står eg ved valet. Oppgåva vart skreve i 2005, og dette er framleis er eit ynskje frå min side sju år seinare! Eg skal prøve med litt klar tale her:

Sal av enkeltmusikkverk digitalt er ein øydelagd forretningsmodell.

Litt av inntektene kan sjølvsagt kome den vegen, men det er abonnementtenester folk vil ha no. Det er og betalingsvilje, noko som band som Kaizers Orchestra, Electric Eel Shock og Ginger Wildheart har vist ved å la fansen finansiere komande plateinnspelingar. Eg likar Google Music, der eg no har lasta opp den digitale musikksamlinga mi og kan akessere den via nettlesar på kva som helst eining i heile verda, samt lagre musikk lokalt på einingane. Men kvifor kan eg ikkje kjøpe musikk der? Kvifor kan ikkje den tenesta og strøyme musikk, som Spotify? Litt av forklaringa kan du finne i denne artikkelen. Så eg ynskjer at musikkbransjen gjer det lett for dei av oss som vil betale, og gjer opp å kontrollere dei som ikkje vil betale. Det manglar jo ikkje på nye band for tida?

4. Lokasjonstenester finn sin plass

Foursquare er ein lokasjonsspel. Gowalla var det, men skifta plutseleg fokus og vart ein reiseguide, før dei vart kjøpt opp av Facebook. Facebook checkins kom og gjekk og kom igjen. Google har ein heil drøss tenester knytta til lokasjon (Places, Hotpot (som eg no ser er slått saman med Places), Latitude, innsjekking på Google+) men det er uoversiktleg. Resultatet er at tenester som absolutt har mykje potensiale vert ubrukt fordi folk ikkje har noko insentiv for å bruke dei. Kanskje Google kan konsolidere sine tenester innanfor Google+? Innsjekkingar og vurderingar vil jo gje bedre søkeresultater, som er deira hovudprodukt.

5. Fri internasjonal mobil dataflyt

I fjor sumar var eg på ferie i Japan. Hotellet vi hadde booka i Kyota var relativt nytt, og taxisjåføren visste ikkje kor det låg. Ein liten tur på internett via mobilnettet for å finne eit telfonnummer og ein kartposisjon førte til nedlasting av 6 MB data, kostnad: 100 kr pr MB! Kan det verkeleg vera så dyrt å vidarefakturere litt databruk? Det har utvikla seg i løpet av 2011, blant anna har Netcom no fastpris på datatrafikk innan Norden. Eg håpar på bedre avtalar mellom teleoperatørane internasjonalt. Dette vil og kunne slå positivt ut på punkt 4.

Ynskjer du det same som meg for 2012? Har du andre ynskjer? Kommenter gjerne.

Då gjenstår det berre å ynskje dykk alle eit godt nyttår, og takke for det gamle!

Spotify-speleliste med lydsporet til bloggposten.

Sosiale Medier i undervisning - ven eller fiende?

2011-11-20T20:53:00.001+01:00

Fredag 11.11.11 hadde eg eit foredrag for Hordland Fylkeskommune om bruk av sosiale medier i den vidaregåande skulen. Tittelen vart "Sosiale Medier - ven eller fiende?" og det viste seg å vera eit bra utgangspunkt. Teknologi har ulik verknad på folk. Nokon møter det ukjende med frykt. Nokon let seg begeistre av det uante potensialet som ligg i teknologi.

Tar ein dette inn i ein læringssituasjon er det to ting å merke seg. Først: frykt er det motsette av tryggleik, og i undervisning er å skape eit trygt læringsmiljø ei av dei viktigaste oppgåvene. Dette gjeldt for elevane, men dei som underviser må og føle seg trygge. Difor vil det som skaper frykt vera vår fiende, og dersom sosiale medier skaper frykt er det då altså fienden. For det andre: teknologi, eller bruken av teknologi, kan og skape entusiasme. Klarar vi etablere eit trygt læringsmiljø, kan vi vidare forbetre læringa ved å skape entusiasme. Entusiastiske elver lærer betre. Derfor kan og sosiale medier vera vår ven, dersom vi kan bruke den til å spreie entusiasme.

Dette var mitt utgangspunkt, og presentsjonen ser du under:

Eg starta med mine erfaringar, som er frå bruk av sosial medier i høgare utdanning:

Wiki-prosjekt på BI

Studentane i eit kurs i webutvikling og publisering laga ein wiki for kurset. Ansvarleg for prosjektet er Ragnvald Sannes som har vidarført prosjektet i eit anna fag på BI. Erfaring: nokon lot seg begistre, fleire gjorde stor sett det dei skulle.

Bloggbasert læringsnettverk ved HiB

Dette er eit prosjekt eg har lagt mykje arbeid i, som eg har presentert på fleire konferanser og som eg anser som ein suksess. Lenka over koblar til eit par tidlegare bloggar der eg har tatt opp dette temaet, og under ser du presentasjonen min frå FIBE-konferansen ved NHH i år.

FIBE 2011: Bloggbasert læringsnettverk on Prezi

Blogging i faget ELE3707 Sosiale Medier ved BI (ansvarleg: Cecilie Staude)

Her har eg og positive erfaringar med at studentane bloggar, forelesar kommenterer, samt at vi brukar ein gruppe på Linkedin for rettleiing. Dette er studentar som sjølvsagt er positive til sosiale medier i utgangspunktet. Dei fleste tilbakemeldingane på praktisk bruk av blog og andre sosiale medier er gjennomgåande positiv.

Den andre delen av foredraget tok utgangspunkt i ein teori om bruk av sosiale medier for bedrifter. Teorien er frå boka Groundswell av Li og Bernoff. I boka gjev dei fem grunnar til at bedrifter bør vera aktive i sosiale medier.

Kort oppsummert:

Lytte:

Her kan ein lytte innan sitt eige fagfelt, og ein kan lytte til elevane sine. Mange elvevar nyttar seg av twitter, eigen erfaring tilseier at dette er meir utbreidd mellom 17-18åringar enn mine studentar på høgskular som er tidleg i 20åra. Men det er kanskje ikkje så interessant. Bloggar er og utbreidd blandt studentar i vidaregåande. Her kan ein bruke ein RSS-lesar (t.d. Google Reader) til å abonnere på bloggpostane.

Kort introduksjon til Twitter av mine studentar i Sosiale Medier ved BI Stavanger.

Om bruk av RSS til lytting.

Snakke:

Her kan ein formidle til studentane gjennom å skrive ein fagblogg retta mot studentar, eller ein kan formidle gjennom å bruke videoar på youtube. Spesielt det siste har eg tru på, sjå eksempel under frå Khan Academy og Elisabeth Engum.

Engasjere:

Her kan ein engasjere til debatt på eigen blogg, eller engasjere elevane til sjølv å produsere bloggar eller videopresentasjonar.

Støtte:

Ein kan støtte elevar ved å svare på kommentarar i eigne blogginnlegg og kommentere elevar sine faglege blogginnlegg. Det er ein stor fordel om ein kan legge til rette for at elevar støttar kvarandre, det gir god læringseffekt både for dei som vert støtta og dei som støttar. Eit eksempel på dette er The Student Room.

Omfavne:

I forretningslivet handlar dette om å la kundene ta del i produktutviklinga. Er dette relevant for elevar ved vidaregåande skular? Veit dei best sjølv korleis dei lærer? Eg ser for meg at ein slags digital forslagskasse kan fungere her.

Min haldning til dette er at ein gjennom sosiale medier kan skape engasjement, interaksjon mellom student og elev og ikkje minst fagleg interaksjon mellom elevar.

Har du erfaring med, eller tankar om bruk av sosiale medier i undervisning? Del gjerne i kommentarfeltet under!

Google Plus: Potensiale I

2011-08-16T10:47:00.001+02:00

Eg diggar Google. Gmail-brukar iallefall sidan 2005, brukar og mykje Google Docs, samt at eg er ein svoren Android-tilhengar. Eg har alltid vore spent på Google sine nye satsingar, sjølv om det av og til er skuffande, slik som Google Buzz og Google Wave. Men for all del, det er jo gratis tenester, og Google er jo notoriske for å prøve seg fram, dei fleste produkta deira er merka “beta” som betyr at dei enno er i utviklingsfasen.

Det var uansett med stor spenning eg prøvde ut den sosiale plattformen Google lanserte i sumar: Google Plus. Mykje er sagt om plattformen (det er det eg vil kalle den) allereie, og mykje av det på sjølve Google Plus (meta!), og her oppsummerer eg mine tankar.

Bruken

Oppsettet er enkelt nok, dersom du ikkje har ein Google Profil vert du bedd om å setje det opp (her er forøvrig min profil: +Tarjei), og dersom du brukar Gmail vert dei du har korrespodanse med foreslåtte koblingar. Eg kallar det ikkje venner, for poenget her at du ikkje må vera venner med dei du vil følge. Google Plus har difor sirklar, eller circles, der du kan plassere ulike personar. Eg har ein sirkel for vener, ein for famile, ein for kjenningar, og ein for folk som eg ikkje kjenner men som har ting å melde som eg gjerne vil følge med på. Dette er til ein viss grad implementert i Facebook som grupper, og på Twitter som lister, men er her mykje lettare i bruk her.

Det som apellerer til meg her er kontrollen over kommunikasjonen. Via grensesnittet til Google Plus kan eg melde med ein enkeltperson og halde ein konversasjon på “veggen” kun med den personen, eller eg kan poste noko offentleg, som alle, sjølv dei som ikkje følger eller har meg i sirklar kan lese. Desse offentlege meldingane vil no og dukke opp i Google-søk, noko som og gir eit fortrinn i forhold til Facebook sitt lukka system. Mellom privat og offentleg er det utalllige mogelegheiter for kommunikasjon, når eg postar bilete av dattera mi gjer eg det no til sirkelen familie. Sjølv dei som ikkje brukar Google Plus får då lenke til bildene via e-post. Det vert som i kvardagen; noko deler du med familie, noko deler du med kollegaer, noko deler du med gutegjengen. Google Plus gjer dette lettare.

Postane til dei du har i dine sirklar vises i det som kallast “Stream”. Her kan du velge å sjå meldingar eller oppdateringa frå alle sirklane dine, eller kun for ein enkelt sirkel. Vil du ha nyhende og synspunkt frå den store verda kan du få det (oversikt over interessante personar på Google Plus fordelt tematisk finn du her), vil du vite kva venene dine driv på med kan du det. Og dersom du har lagt personar frå eit spesielt fagmiljø i ein sirkel, kan du velge å sjå kva som vert diskutert her. Måtene ein kan interagere med andre sine oppdateringar er å kommentere dei, dele dei vidare med dine sirklar eller offentleg, eller å gje dei +1.

+1 vert som “likar” på Facebook. Det er ein måte å vise at ein likar posten på. Google har også implementert +1 slik at du nok kan bruke det i søk, dersom du trykker +1 ved sida av eit søkjeresultat eller direkte på ei nettside vil kontaktnettverket ditt kunne sjå at du “godkjenner” denne lenka. Eit smart trekk av Google, for hovudgesjeften deira er søk, og dette vil gjere søkeresultata bedre og meir sosiale. På Google Profilen fins det ei arkfane der du kan sjå kva du, eller andre som har gjort den fana offentleg, har gitt +1 til. Men, det er ikkje heilt konsistent, det er kun nettsider du har gitt +1 som viser der, og ikkje postar på Google Plus du har +1 på.

Potensiale:

Google Plus har fleire spanande funksjonar. Eg sparar dei til ein annan bloggpost og tar opp det eg meiner er nytt for funksjonaliteten over.

Sjølv likar eg bedre det Google Plus gjer i forhold til Facebook, og på nokon områder twitter. Akkurat no er det mest teknologi-interesserte som har lagt sin elsk på tenesta, og eg ser ikkje for meg at den store mengden migrer frå Facebook - enno. Det er og tydeleg at brukarmassen prøver seg fram med kva dei postar. Men, der eg ser eit potensiale i tillegg til privatbrukarar er bedriftsbrukarar

Google tilbyr e-post, kalender, samarbeid om dokumenter m.m. via tenesta Google Apps. Kort sagt går det ut på at Google tar seg av ei bedrift sitt behov for desse tenestene, slik at dei slepp ha e-post servarar etc som dei må drifte sjølv. Og det er akkurat her eg ser eit potensiale: Bedrifter som brukar Google Apps kan definere lister, som økonomiavdeling, marknadavdeling etc, i tillegg til A-kundar, B-kundar etc. Ein kan då skreddarsy mottarane av meldingar og postar, frå enkelt-tilsette, enkelt-kundar til større og mindre grupper, og halde kommunikasjonen i dialog under posten. Dei i økonomiavdelinga kan sjå på kva dei i marknadavdelinga postar offentleg, og dette vil kunne bedre kommunikasjon og gi eit bedre overblikk over drifta.

Google Plus har lagt til ein navigasjon-meny som no er felles for alle Googletenester, og den gir tilgang til å dele oppdateringar, lenker etc direkte frå navigasjonsmenyen. Eg trur at Google etterkvart vil gjere det lettare å samarbeide om t.d. rekneark via denne menyen og ved hjelp av Google Plus. Dette vil kanskje kunne hjelpe med å få oversikt over kven som har redigert og jobba med ulike rekneark, og dermed sikre riktige tal.

Kort oppsummert:

Facebook er viktig for bedrifter, men først og framst som ein kommunikasjonskanal mellom ei merkevare og forbrukarane. Til bedriftsintern kommunikasjon er Facebook uegna, og det er ofte tilrådd å ikkje vere vener med kollegaer og overordna på Facebook. Likevel, kommunikasjon via sosiale nettverk har for lenge sida tatt over for kommunikasjon via e-post, og å dele informasjon, og å lese det i ein feed, stream, straum slik som på Twitter eller Facebook kan ein no kanskje sjå på som ein standard for å ta til seg informasjon. Den yngre generasjonen vil nok forvente at og bedriftsintern informasjon vert servert på denne måten. Og dette klarar Google Plus å levere.

Sjå ellers bloggposten frå Ane om sirklar og vener: Hvorfor G+ er stedet for meg.

Sosiale medier og onkel i kroken.

2011-06-05T14:48:00.000+02:00

Foto: http://www.flickr.com/photos/tupwanders/

Forrige onsdag vart eg invitert til sjølvaste Dagsnytt 18 for å diskutere bruk av twitter med e24-redaktør Per Valebrokk (@valebrokk) og leiaren i FpU, Ove Vanebo (@vanebo). Bakgrunnen for debatten var saka der politisk redaktør Marie Simonsen (@mariesimonsen) følte seg trua på livet av ei twittermelding sendt av leiaren i FpU Bergen, Christoffer Thomsen (@christthomsen). Du kan sjå innslaget her.

Vanebo meiner at pressen er for hissig med å blåse opp meldingar sendt i sosiale medier, og at dette kan føre til at vi får ein fattigare samfunnsdebatt. Han trekkjer fram saka der Knut Haavik uttalte at damefotball er handikappidrett. Men det stiller seg no slik at twitter-meldingar er offentlege, og til og med statusoppdateringar i den meir lukka Facebook-plattformen og er godkjent som kjelder av PFU.

Pressen kastar seg over uttalingar på twitter, men dette kan endre seg over tid. Det er derfor heile tida viktig å følge med og kjenne mediumet når ein vurderer kva ein bør eller ikkje bør poste. Min analogi i debatten var at twitter er ein stor fest der alle kan snakke saman og kose seg. Men, i hjørnet sit onkelen din og får med seg alt som skjer, og dersom han finn det for godt sladrar han til foreldra dine. Twitter skal vera eit personleg og uformelt medium, men det er ikkje ein heime-åleine fest!

Illustrasjon: http://www.flickr.com/photos/petesimon/3365095019/

Når dette er sagt: eg er usikker på om samfunnsdebatten vert fattigare av at hets av dei handikappa og halvhjerta dødsønsker forsvinn. Eg har tidlegare tatt til orde for at ein skal vera engasjert på twitter, mange vil miste interessa for mediet dersom dette vert berre enno ein plass å sende ut pressemeldingar. Stikkord for dei som skal bruke twitter er: korleis vil du framtså som person, start gjerne ein debatt men tenk på om utspelet ditt gjer bilde av ein seriøs debattant, og tenk litt på korleis dine motstandarar kan tolke og bruke utspelet mot deg.

Kva er så pressen si rolle? Det vart antyda i debatten at pressen er den kjipe onkelen, men eg ser det slik at pressen har foreldrerolla her. Twittermeldinar som er "på kanten" kan kome direkte til pressen eller via omvegar (onkelen), men det er framleis opp til pressen å velge ut kva det er noko poeng å lage ei sak av. Dette vil og påverke kor friske ein tør vera i sine utsagn i sosiale medier.

Kva meiner du?

FRP vs SV vs SM (sosiale medier)

2011-05-06T11:03:00.000+02:00

Eg gjorde min debut som ekspert på sosiale medier på Vestlandsrevyen i går. Klippet kan du sjå her. I samband med dette sette eg meg godt inn i den aktuelle saka, som gjekk ut på at leiaren i Sogn og Fjordane FRP posta følgjande på Twitter:

Lenka i meldinga går til ei sak der ein russ er mistenkt for valdtekt. Norvall Nøringset (SV) meiner at dette utsagnet er "flåsete, uheldig og useriøst".

Tida på skjemen gjekk fort, og eg hadde førebudd ein del momenter som ikkje kom med i innslaget som eg no vil dele:

Er det lurt for ein politikar å uttale seg slik?

Det eg meiner er kritkkverdig her, er å lenke utsegna med ei pågåande straffesak, der det potensielt er uskuldige involvert. Utsagnet er og folkeleg formulert, og det må ein meine kva ein vil om. Uansett, når ein framstår på Twitter framstår ein både som seg sjølv, ein privatperson, og i større eller mindre grad som representant for arbeidsgivar eller liknande. Alle politikarar framstår i stor grad som representantar for partiet sitt i sosiale medier, og Frp-bakgrunnen på @fwdjuvik sin twitter-profil utelet einkvar tvil om det i dette tilfellet. Det er godt mogeleg at den folkelege formuleringa i dette tilfelle vil treffe partiets velgarar, utan at eg er nokon politisk kommentator. I tillegg uttaler Per Arne Olsen, nestleiaren i Frp, at utsegna er heilt på linje med Frp sin politikk. Så dersom ein ser bort frå koblinga til den konkrete straffesaka følgjer twitter-meldinga det som skal gjerast: representerer både partiets og privatpersonens syn, og snakkar til målgruppa på ein måte eg trur dei set pris på.

Må politikarar passe seg for det dei seier på Twitter og Facebook?

Alt som vert posta både på Twitter og Facebook er, iallefall av PFU, rekna som offentleg informasjon. Derfor kan alt som vert lagt ut der verte gjenstand for tolking, vurdering og diskusjon. Sjølv om ein i denne saka har gjort det rett i forhold til si eiga målgruppe, er det to andre målgrupper som og er interessentar: Den eine er konkurrentar, som her er konkurrerande politisk parti, og media. Ein ser her at SV sin representant oppfattar dette som ei sak som er negativ for Frp. Det har vore altfor mange valdtektssaker i det siste, og ideelt sett er det dette debatten burde handle om. Men her har koblinga mot ei spesifikk sak og måten å ordlegge seg på gitt SV sin representant skyts for å framstille Frp negativt, og difor har diskusjonen fått eit anna fokus. Heller enn å avkle Frp som uvitande i forhold til sosiale medier burde han avkle haldninga dei har til valdtekstforbrytarar, dersom det er det han har sterke meiningar mot. Og i motsetning til Nøringset meiner eg at sosiale medier godt kan vera ein arena for å starte diskusjonar og å utveksle meiningar. Eg ville heller sett ei utveksling av fornuftige meiningar via sosiale medier. På denne måten meiner eg at det er Nøringset som her ikkje forstår heilt korleis ein skal bruke desse mediene.

Når det gjeldt media: dette kunne fort vore ein ikkje-sak. Det er ca 100 "følgjarar" på Djuvik sin profil, og saka er nesten ikkje nemnd av andre på twitter. Unntaket er "Mann på Greip" og Krf-ordføraren i Gulen, Trude Brosvik, som faktisk går inn og tar diskusjonen med Djuvik på Twitter. Men saka gav iallefall NRK ein vinkling til å lage ei sak om politikarar sin bruk av sosiale nettverk. Og diskusjon rundt sosiale nettverk meiner eg er bra. Eg er usikker på kva Djuvik sjølv meiner er utfallet av saka, men den har nok ikkje gjort så altfor stor skade på han som person eller partiet.

Greenroom på NRK Hordaland før opptaket.

SXSW 2011, del III: Sosiale Medier + API + data data data!!

2011-04-15T09:44:00.001+02:00

Etter å ha vore på eit par seminar om sosiale medier, der API'ar stadig dukka opp som tema, og omvendt, vart interessa mi vekka for API. På mange måtar er eit API ein inngangsport/inngangsbarriære mellom bedrifter og den utfatteleg store mengda data som vert generert på ulike sosiale medier-plattformar og eg har tru på data! API er litt tungt forklart på t.d. wikipedia, eg kjem seinare inn på kva slags funksjonar eg finn interessante.

I tillegg til alle seminara på konferansen var det svært mange sosiale arrangement, dei starta som regel rundt 1400. Derfor fann eg ut at seminaret #FAIL: Infamous Social Media PR disasters kunne vera ein god start på dagen (derpå!). Og det var det. Marla Erwin hadde seminaret, og det vart ein lett og lystig gjennomgang av bedrifter som hadde tråkka rett i salaten. Det er lett å le, men hugs på at dette er ny grunn som er vanskeleg å bevege seg på. Resultata av desse fiaskoane var iallefall øydeleggande på firmaene sine rykter.

Det var mest kjent stoff, FedEx gjekk i samme fella som Sparebank1 gjorde med "Dø, Oslo Sporveier DØØØØ!",og det må seiast at Sparebank1 handterte situasjonen bedre. Klesbutikken Kenneth Cole prøvde å vera morasamme med denne tweeten: "Millions are in uproar in #Cairo. Rumor is they heard our new spring collection is now available online at http://bit.ly/KCairo -KC”. Til og med med #Cairo-hashtaggen! Det gjekk jo heller ikkje bra. Kevin Smith sin veldokumenterte krangel med Southwest Airlines kom opp, det samme med Unitied Airline breaks guitar (over 10 millionar visningar!).

Eit ukjent men interessant eksempel for min del var Google-bombinga av Amazon Rank. I 2009 fjerna Amazon bøker med "adult content" frå sine rangeringar, slik at det vart bortimot umogeleg å finne dei via vanlege søk på Amazon. Men det var inkonsekvent, slik at bøker som skildra homoseksuelle forhold (og som ikkje innholdt skildring av homoseksuelle akter) likevel vart sensurerte, medan t.d. Playboy fritt gjekk gjennom. Dette førte til at det vart sett opp ein haug nettsider for å øydelegge søkeresultata for Amazon Rank, og i dag, to år etter, fører fire av dei fem øverste treffa på Googlesøket på Amazon Rank til kritiske artiklar om Amazon i staden for forklaring av tenesta. Amazon har aldri svart skikkeleg på spørsmåla rundt rankinga og konsekvensane er her enno.

Omgrepet Flog (Fake Blog) vart diskutert, det er ikkje å anbefale. Nytt for meg var eksempelet med Pepsi Amp, ein mobil-app som skulle hjelpe unge menn å sjekke opp ulike kvinnetyper. I tillegg gjorde appen det lett å skryte av sine erobringar på facebook og twitter. Resultatet var #pepsifail.

Målet med sesjonen var sjølvsagt å unngå #fail, og råda for det var: Tenk deg om, vær smidig og vis respekt!

Neste sesjon var "Chatter Matters: Using Twitter to Predict Sales". Eg er interessert i sosiale medier, men eg er kanskje enno meir interessert i data. Og sosiale medier, dei genererer ufattelege mengder av data. Om ein berre kunne bruke det til noko! Det var det Elizabeth Winkler og co hadde gjort med data frå twitter og IMDB. Dei kunne vise til (klare?) samanhengar mellom antall tweets om ein film før premieren, inntektene på premieredagen, talet og innhaldet i tweets etter premièredagen og kor lenge filmen kom til å gå på kino. Artikkelen "Follow the tweets" i WSJ er basert på denne forskinga. Fascinerande greier, eg digga det. I løpet av seansen kom dette med API opp - for å få tak i dei data dei trengte, hadde dei 20 servarar som kontinuerlig henta ut data via twitter sitt API, dette var naudsynt p.g.a. begrensingar twitter har lagt på kor mykje data som kan hentast ut om gongen.

Det var her eg opna augene litt for dette med API. Dette var og ein viktig del i den neste, og mest tekniske, sesjonen eg deltok på: Hacking RSS: Filtering & Processing Obscene Amounts of Information. Der vart det vist korleis ein kan bruke Yahoo Pipes for å filtrere informasjon. Foredragshaldaren Dawn Foster har blogga og lagt ut presentasjonen på bloggen sin. Eit forsøk på enkel forklaring rundt dette: Ein kan abonnere på bloggpostar, nyhende etc ved hjelp av RSS, og få vist sakene ein abonnerer på i ein RSS-lesar som t.d. Google Reader. Problemet er at ein fort kan få mange saker i ein slik oversikt, kva bør ein lese? Postrank indekserer bloggpostar etter talet på visningar, kommentarar, lenker etc. Ein kan då bruke data frå PostRank til å sortere dei postane ein har abonnert på, slik at dei mest populære postane kjem øverst. Eit anna eksempel som vart brukt var å lage ein feed der ein kan sjå kor mange som følger dei som postar vidare dine lenker på twitter. Fascinerande, men som sagt, for spesielt interesserte.

Neste og siste API-tema eg fekk presentert var Beyond Wordclouds: Analyzing Trends with Social Media APIs. Det var bra med folk på denne sesjonen, så det er tydelegvis eit tema som er i vinden! Chris Busse har lagt ut presentasjonen på sin blogg for dei som vil sjekke den ut. Svært interessante greier dette også. Eit av poenga eg tok med meg er at du gjennom API får tilgang til mykje meir informasjon enn ved vanleg tilgang til data, i t.d. Twitter, og ein kan og gi opp flere parameter og få bedre søkjeresultat. Ein annan ting eg tok med meg var at resultatet av eit twittersøk er forma som ein database, og dette er eit språk som Business Intelligence-avdelinga forstår, dei kan opprette felt og putte dette saman inn med andre data som bedrifta genererer. Med andre ord: Tweets+Your CRM = Social CRM! Det vart og presentert ein modell for å måle ROI på sosiale medier: Engage - få ut budskapet, Search and Store - hent ut meldinga med budskapet + anna relevant info frå API'et, Track - spor effekten av budskapet, koble inn webanalyser og interne salgsdata, Profit! koble innsats i sosiale medier saman med salg, finn ut verdien av tiltaka. Eg er ganske sikker på at det høyres mykje lettare ut enn det er å få til i praksis. Til slutt vart eit artig eksempel presentert: 100 000 tweets om kaffi i konferanseperioden. Sjekk ut presentasjonen!

Mine konklusjonar:

Folk genererer mykje data på sosiale medier, og desse dataene inneheldt potensielt verdfull forretningsinformasjon. Desse dataene er strukturert med tanke på innsamling frå dei som driftar ulike sosiale medier. Datastrukturane kan hentast ut ved hjelp av API, men må strukturerast på nytt for analyse hjå bedriftene, og setjast saman med eksisterande data. Her ligg det stort potensiale, og store utfordringar! Ein av filmane som vart analysert på den eine sesjonen var "The Hangover", og det skulle ein god sorteringsjobb til for å finne ut kva slags tweets som omhandla fenomenet/tilstanden og kva som omhandla filmen.

Det er vanskeleg å seie kven som eig data, men dei vert uansett samla på servarane til dei som tilbyr sosiale medier, og ettersom dette er potensielt verdifulle data tar dei betalt for tilgang (data is the new oil!). Det fins mange modellar for betaling som eg ikkje skal gå inn på her. Utfordringa for bedriftene er å få oversikt over kva slags data som vert generert, og kva dei kan tenkje seg å bruke.

Eg trur det vil skje mykje innan dette feltet!

SXSW 2011, del II: Crowdsourcing.

2011-03-24T15:33:00.000+01:00

Så er eg vel heime frå Texas og SXSW, og vil dele nokon inntrykk. Etter litt vurdering fann eg ut å dele det opp på eit par bloggpostar, og dele opp tematisk i staden for etter dag.

Laurdag morgon gjekk eg på panelet Rewarding Creators and Crowdfunding. Flattr er ein system der ein kan klikke for å støtte forfattaren av ein artikkel, ein som har laga eit musikkstykke e.l. ved å trykke på ein flattr-knapp, på samme måte som "Lik på Facebook"-knappen. Du betalar ein valgfri sum kvar månad, og den vert fordelt på alle "flattr-ar" den månaden. Flattr tar 10%.
Readability er ein app som tar vekk alt bilder, reklamer etc på nettsider, og lar deg lese kun teksten. 70% av inntektene, som kjem frå abbonement med valgfri betaling, går til skaparane av innholdet. Dei vil bruke Flattr for at brukarane skal kunne donere enno meir til artiklar dei likar svært godt. Demotix er ein crowdsourca nyheits-teneste, brukarane kan legge inn sine eigne bilder og saker, og Demotix formildar desse vidare til større aviser, nettsider etc, og deler inntekta med rettshavarane. Dei har og lagt til Flattr. Makerbot lagar 3D-printarar, og Thingiverse crowdsoursar teikningar til 3D-printen. I utgangspunktet driftar dei den sida for at det skal finnast noko å printe i 3D, men der kan det no og Flattrast.

Poenget her var nok å vise at dette er noko som funkar, og at Flattr jobbar med å få attraktive partnarar for å spreie produktet sitt. Og det funkar, påstar dei, det er visstnok ein tysk podcast som lever av pengar han får gjennom Flattr. Eg meiner at tanken er god, og det vart sagt at det stor sett ting du sjølv brenn for som passar for flattring, ting du ville ha laga uansett, det kan nok ikkje betale nok for ein vanleg type jobb. Kanskje konsertar? Men, til å vera starta av Pirate Bay-bakmannen Peter Sunde, var dei lite villige til å dele tall og info. Gi oss data!

I panelet Crowdsourcing: Innovation and/or Exploitation? var målet å setje eit kritisk søkelys på crowdsourcing. Då spesielt den type som t.d. Amazon Mechanical Turk driv på med; deler store oppgåver i mange små delar, og betalar småbeløp for kvar del av oppgåva som vert utført. Eit eksempel er å kategorisera innlosjering, og få betalt ca 5 øre pr kategorisering. Ikkje noko å bli rik av med andre ord, med mindre du er svært kjapp. Men på den andre sida får du folk inn i arbeidslivet som normalt sett ikkje ville deltatt. Eit anna eksempel er at du kan vera sentralbord, og svare på telefonar kun når du har tid.

Uansett, er dette utnytting eller innovativt? Panelleiar Fred Benenson som driv tenesta Kickstarter meiner at det er innovativt og bra, og der får han støtte frå Lucas Biewald som står bak Crowdflower. Det går ikkje an å samanlikne med "sweatshops" eller utnytting av arbeidarar, det heile er basert på frivillighet og operasjonen er og transparent frå oppdragsgivar sin side. Så det er ingen tvang. Oppgåver som crowdsoursast går ikkje berre til ufaglærte, ide-konkurranser for å løyse problem innan t.d. romfart kan og sjåast på som crowdsourcing.

Lada Adamic presenterte resultat av forskning rundt korleis kunnskap vert spreidd i diskusjonsforum, og når ein spør eit forum om noko, kjem svara frå fellesskapet på forumet. Ho har undersøkt ulike typer forum, og funne ut at i fagbaserte forum er det oftast få personar som gjer dei beste svara, men at i interessebaserte forum vert kunnskapen (om vi kan kalle det for det) arbeida fram meir kollektivt. Ved å visualisere interaksjonen i ulike forum, viste ho (og dette er sikkert det folk hugsar frå presentasjonen) at kommunikasjonen i forum rundt fribryting og rundt ekteskap var ganske like, men at forum rundt programmering skiller seg klart frå desse to i struktur. Av dette kom konklusjonen at ekteskap har meir til felles med fribryting enn progammering (foilsettet er her).

Til slutt var det Harvard-professoren Jonathan Zittrain som hadde som jobb å skape litt "angst og bekymring" rundt temaet. Han er kjent forfattar og forelesar innan feltet juss og etikk i samband med internett, og har nyleg gitt ut boka "The Future of the Internet and How to Stop It". Det viste seg at han i tillegg er ein ekstremt morsom og dyktig forelesar, og som type var han akkurat som Jeff Goldblum sin rollefigur i Jurassic Park. Han går gjennom ulike tenester, og endar opp med at ein kan crowdsource utviklinga av microchips, og det framstår som spel og ein treng ikkje vite kva det er eingong, det heldt å spele spelet. Då treng ein heller ikkje betale for å få utført oppgåvene. Dette er noko barn kunne gjort, gjerne på ei nettside og løyse desse avanserte oppgåvene. Han kjem etterkvart til poenget sitt: barn kunne gjerne løyst oppgåva over som eit spel, kva slags andre oppgåver kan vi crowdsource på samme måten? Jo, ein kan ha eit bilde av folkemengdene som protesterte mot val-resultatet i Iran, og be barna om å identifisere deltakarane opp mot bilder frå pass, på den måten kan ein identifisere opprørarar og henrette dei! Så i ytterste konsekvens kan crowdsourcing bidra til at barn vert medvirkande til drap!

For å oppsummere det heile fekk eg mange nye og nyttige perspektiv på temaet, og litt spøk og morro i tillegg.

Litt relevante lenker:

SXSW 2011, del I: Er Google verkeleg ikkje evil?

2011-03-12T15:41:00.000+01:00

På ein nydeleg, varm og solfylt dag starta SXSW Interactive, Texas geekfest! Før byen vert fylt med håpefulle band og onde bransjefolk får geeks herje nokonlunde fritt. Det betyr stort sett folk som går rundt åleine og glor i smart-telefonane sine, deriblandt meg. Austin Convention Center er stort og fint som andre kongress-senter, med mange sponsorar som tilbyr både straum (ingen fare for at dingsane skal gå tomme heldigvis), gode sofaer og gratis mat og drikke.

For min del starta konferanseprogrammet opp med "Gamechanging: Turn your app into a cooperative game" med Thor Müller frå Get Satisfaction. Han snakka om korleis ein kan engasjere folk gjennom samarbeidsspel-mekanismer. Dette vart og gjennomført i sesjonen gjennom to samarbeidsspel. Det første gjekk ut på at for å kunne overleve ein stor flom på jorda (litt for aktuelt tema) måtte ein sitje til høgre for ein som var fødd på samme dato eller ein dato tidlegare i samme månaden som ein sjølv er fødd. Dette måtte heile salen på rundt 2-300 organisere sjølv i løpet av 5 minutt, og det funka faktisk! Han argumenterte for at ein spel som skal kunne engasjere fleire må basere seg på litt flaks og litt skills, og aller helst at ein kan bruke ulik egenskapar hjå deltakarane for å kunne oppnå spelets mål.

Det sosiale spelet Health Month vart brukt som eksempel; her kan ein setje seg mål om å leva sunnare, dele måla og om ein har nådd dei eller ikkje. Det vert meir press for å halde måla (som ein sit sjølv) når ein deler dei med andre, dersom ein ikkje når måla sine og står i fare for tape spelet kan vener trå til og dele poenga sine, og reslutata for ein månad vert vist på lagbasis, så dersom ein ikkje når måla sine går det ut over heile gruppa, noko som kan gjere det meir motiverande å nå måla sine (ein ting er å skuffe seg sjølv, men det er verre å skuffe vennene sine!). Det var og eit tips om ei bok eg skal sjekke ut: Gamestorming.

Neste presentasjon var det Marissa Mayer frå Google, som ville fortelje om "lokasjon, lokasjon, lokasjon og mobil" som var den beskjedne skildringa i programmet. Og det var mykje fokus på Google Maps, både talet på brukarar, talet på brukarar på mobil, demo av siste versjon (som var superrask, vektorbasert og som viser bygg i 3D) og søk i kartet etter bedrifter. Lokasjonsbasert ja, Google Hotpot er brukarbaserte vurderingar av plassar, som og har innsjekk, slik at du kan sjå kva evt vener av deg har sagt om plassen tidlegare. Dette er kobla saman med Google Places, som har søk for forbrukarar i tillegg til verktøy for bedriftene. Ingenting av dette er direkte nytt, og det er ganske tydeleg og forståeleg at dei vil konkurrere med tenester som Gowalla og Facebook Places. Google har ikkje heilt fått til dette med det sosiale internet (Google Wave og Google Buzz), men denne tenesta er basert rundt det dei er gode på, som er søk. Så det vert spanande å sjå korleis det går.

I framtida vil Google faktisk styre livet ditt. Dersom du t.d. skal reise på tur, vil Google koble saman alt dei veit om deg for å kunne foreslå billettar til reisa, køyrerute til flyplassen, aktivitetar på turen etc utan at du treng tenke på det. Kult men og skremmande!

Etter presentasjonen var det tid for spørsmål. Innimellom amerkanarande som nytta høvet til å skamlaust promotere bøkene, bedriftene og seg sjølv var det eit spørsmål som var interessant: All info som brukarane genererer (som vurdering av bedrifter, søkeresultat etc), vil det kunne vera mogeleg for brukarane å velge å gjere den informasjonen tilgjengelig for alle via t.d. Creative Commons? Eg meiner at ho til dette svarte positivt, sjølv om det er mogeleg at ho svarte på ein litt unnvikande måte. Dersom det stemmer, er Google verkeleg ikkje onde, sjølv om dei i framtida vil styre livet ditt. Dette er spanande! Dersom alle kunne få tilgang til Google sine brukargenererte data ville det opne for mange mogelegheiter.

Men bruken av data er og eit tankekors. Kredittvurderingsfirma kan visstnok med 98% sikkerhet forutsei ei skilsmisse to år på førehand, basert på bruksmønster på kredittkort.

Dagens siste seminar var fullt, så då var det berre å nyte Austin og deilig tex-mex resten av kvelden!

Og eg vert her heile veka, så det kjem nok fleire postar.

Skal ein vera smart, idiot eller engasjert i Sosiale Medier?

2011-02-18T10:09:00.000+01:00

I eit innlegg i BT vert det hevda at "UiB-lærere gjør narr av studenter". Saka dreier seg om at ein lektor ved UiB har uttrykt sin frustrasjon over å måtte sensurere svar på eksamensoppgåver levert inn av studentar som ho meiner ikkje han ha studert faget ein gong. Dette gjorde ho i statusen sin på facebook, noko som har falt representantar for studentane tungt. Eg er sjølv høgskolelektor ved HiB, vi har diskutert denne saka internt på instituttet, og det er fins mange og delte meiningar om dette.

«Lider seg gjennom verdens dårligste eksamensbesvarelse»

Diskusjonen i media dreier seg om det er rett eller profesjonelt av lektoren å poste dette i eit sosiale medie. Kan ein rekne statusoppdateringar som offentleg informasjon? PFU meiner tydelegvis ja, så dermed kunne dette like gjerne vore skreve på twitter, som eit avisinnlegg, eller ropt ut over torget. Så om det er offentleg eller ikkje er ein debatt som ikkje interesserer meg.

Men det som interesserer meg i dette tilfellet er om det er riktig av ein fagperson å kome med ei slik uttaling? Dersom vedkomande sin faglege vurdering av svara på eksamen var at det var mange som har tatt eksamen som på ingen måte var førebudd til dette, meiner eg at det nesten er ei plikt å ta temaet opp til debatt, og dermed også å formidle denne vurderinga ut i det offentlege rom. Og ein god måte å få dette ut i det offentlege rom vil vera nettopp ved å bruke sosiale medier, ein kan rekne det som eit samfunnsgode å ha ein slik arena for debatt. Dette er jo heller ikkje slik eg ser det eit angrep på ein navngitt person, men ein frustrasjon over eit fenomen.

Så har vi saka om Høgre-representanten som hetsa MGP-vinnar. Meldinga er lett å tolke som rasistisk, noko dei fleste tar avstand frå, også avsendaren av twittermeldinga i følge oppslaget. I dette tilfellet kan det hende at den aktuelle politikaren ikkje har forstått korleis ein skal bruke mediet, eller konsekvensane av meldinga? Sjølv om denne meldinga ikkje har samfunnsmessig verdi som forrige eksempel, meiner eg ein kan utrykke meiningane sine her, og lære av reaksjonane. Denne saka burde vel knapt vore forsidestoff i avisene? (Sjølv ser eg svært store fellestrekk mellom årets vinnar og vinnaren for to år sida: ekstremt sjarmerande ungdomar, og låtar som er basert på musikalske tradisjonar frå verdsdelen som deltakaren sin familie stammar frå).

Idiotar - er dei så dumme?

Anders Brenna har posta om Sosiale Idioter på sin blogg denne veka. Der forsvarar han sterkt alle sin rett til å dele sine meinigar, rett frå levra, via fullt offentlege sosiale nettverk som twitter. Dette meiner han og skal gjelde bedrifter som er i dei sosiale media, han vil ikkje bli venner med ei bedrift, men med eit interessant menneske som har meiningar. Han meiner at ein fare ved å bruke ekspertar på sosiale medier som rådgjevarar, er at utspela gjennom sosiale medier lett vert for platte, snille og uinteressante.

Kven er så ekspertane i sosiale medier? Ekspertane er personar som har sett seg ned og brukt tid på dette relativt nye fagfeltet. Det er personar som er viktige for bedriftene fordi dei kan gje råd, forklare mål og verkemiddel innan sosiale medier, sett i samanheng med andre meir kjente fagområder. Ettersom eg har motteke pengar både for å gje råd om sosiale medier til bedrifter og for å undervise kurs i sosiale medier på BI, er dette noko eg iallefall har innsikt i. Kurset har eg saman med blant anna Cecilie Staude og Jørgen Helland, førstnevnte har uttalt seg i samband med Aftenposten-versjonen av BT-artikkelen øverst, og sistnevnte har tatt opp Anders Brenna sine kommentarar i dette blogginnlegget. Poenga deira om at det er viktig å tenke lojalitet ovanfor arbeidsgivar, og at eit menneske ikkje er det samme som ein merkevare er gode poeng som eg er einig i. For funksjonar som kundeservice er det klart ein fordel at kommunikasjonen i sosiale medier er standardisert, planlagt og straumlineforma. Men for å uttale seg som fagperson/tilsett eller berre ein person tilknytta ei bedrift bør det vera vide grenser for kva som er lov - sjølv om det ikkje alltid er lurt å halde seg i ytterkant av grensene heile tida.

Eg tenkjer stadig på saka med Stormberg og SF Norge. Svært få ekspertar ville nok rådd Steinar Olsen til å bruke twitter på den måten han gjorde i dette tilfellet, likevel trur eg ikkje han angrar på det, han får og støtte av sine kundar i kommentarane på bloggen, og alle som er interesserte i sosiale medier lærte av episoden, den kom faktisk samfunnet til gode.

Dersom statusoppdateringa til lektoren på UiB fører til endring i studievanar, fagplan, forelesingar eller noko anna som gjer studentane betre resultat ved neste eksamen, meiner eg at dette er mykje viktigare enn om nokon føler seg snurt over innholdet, fordi dette og vil komme samfunnet til gode. For, nokon vil mest sannsynlegvis alltid føle seg snurt uansett. Til og med MPG-kommentaren har ført til debatt og lærdom, sjølv om den og har skada den aktuelle politikaren.

Ikkje kvel engasjementet!

Eit poeng eg meiner og er viktig for bedrifter som prøver seg i sosiale medier er at dei ikkje skal kvele engasjement hjå sine tilsette under eit teppe av politisk korrekthet og redsel for å seie noko som nokon kan reagere på. Fordi det er bedriftene med dei engasjerte tilsette som igjen klarar å skape engasjement hjå sine kundar, og andre interessenter.

Chess, kundeservice og sosiale medier

2010-12-06T11:21:00.000+01:00

Det er ikkje så lett dette sosiale medier. Det er heller ikkje så lett med kundeservice heller. Kombinasjonen er heller ikkje lett, og eg har eit case der Chess Communication og underteikna er hovudpersonane. Før eg presenterer caset vil eg understrekje at eg har vore nøgd Chess-kunde lenge og vil fortsetje å vera kunde hjå dei i overskueleg framtid, det eg vil kommentere her er eit par ting som eg meiner er gjort tungvindt og som dei bør vurdere å fikse opp i. Les heile caset her.

Kort fortalt har eg kjøpt meg ein Samsung Galaxy Tab, som eg etter nokre vekers bruk framleis likar godt (og som muligens fortener eit blogginnlegg), via nettbutikken til Chess. Etter at eg tinga eininga fekk eg ikkje stadfesting på epost og det gjekk heller ikkje an å finne ut noko om ordren på MinSide. På nettsidene til Chess sin nettbutikk ser det ut for meg som om at telefon, twitter og facebook er sidestilte som kundeservicekanalar, og eg tar difor i bruk twitter utan å få umiddelbar respons, deretter facebook der eg får respons, men må vente til ansvarlege på twitter svarar på spørsmålet mitt. Eg fekk både informasjonen eg trengte og ordren min levert til slutt, alle eg var i kontakt med var venlege, men framgangsmåten var i overkant tungvindt.

Dette er leksene som bør lærast av caset over:

1. Integrering av system på tvers av bedrifter:

Moobi leverer nettbutikken til Chess, men eg ser likevel ingen grunn til at integreringa ikkje kunne vore bedre. Det ideelle ville vore at eg som innlogga kunde ikkje måtte legg inn opplysingane på nytt for å bestille varer, og at eg på MinSide enkelt kunne kontollere status for ordren, spore pakken og etter handelen skreve ut faktura. Chess har kanskje sine grunnar for at denne integrasjonen ikkje fins, men eg ser iallefall ikkje kvifor det er slik.

2. Kundeservicekanalar

Kva er kundeservicekanalane? På nettsidene ser det ut til at facebook, twitter og telefon er sidestilte kanalar for kundeservice. I løpet av kommunikasjonen min med Chess får eg opplyst at dette ikkje er tilfelle, og at eg må pårekne lenger tid før eg får svar gjennom twitter og facebook. Dei rår meg til å ringe i staden for. Men, eg vil heller få svaret mitt på twitter enn å sitje og vente på å få sleppe til på telefonen. Eg meiner og at det på nettsidene må gå klart fram at twitter og facebook ikkje er standard kundekanalar.

3. Kundehåndtering

Alle eg er i kontakt med i løpet av prosessen er venlege og serviceinnstilt, og det kanskje det viktigaste. Men, eg vil anta at dei som jobbar med kundeservice, også i sosiale medier, har tilgang til ein slags kundedatabase. Eg framstår i sosiale medier med fullt namn, og eit enkelt søk på nettet vil kunne finne fram telefonnummeret mitt. Derfrå skulle det vera kort veg til å finne fram saka mi i kundesystemet. I staden må eg sende telefonnummeret mitt to gonger til to ulike personar i Chess sitt system. Dette meiner eg tek for mykje ressursar for Chess.

4. Transparens

Eg er for at bedrifter skal framstå som opne i sosiale medier, det er som regel ein styrke. Derfor likar eg at Twitter-Tibor er ærleg om at han brukte fleire timar på å svare meg fordi han hadde fått ein ny telefon som han leikar seg med, og derfor gløymde pliktene sine på twitter. Men eg likar jo ikkje å måtte vente i fleire timar på svar, og eg synes ikkje at grunnen til at eg må vente er ein legitim grunn. Og eg er usikker på at denne formen for åpenhet stiller Chess i det beste lyset.

Uansett, enden var god, og eg lærte mykje om utfordringar både ved bruken av sosiale medier og ved integrasjon av forretningssystem på tvers av organiasasjonsgrenser. Eg har brukt denne casen både i faget Sosiale Medier som eg underviser på BI, og Administrative Informasjonssystemer (dei som har det bloggbaserte læringsnettverket) på HiB. På HiB er dette faktisk eksamencasen i faget, og den eksamen vert gjennomført i dag, så det er mogeleg eg kan oppdatere denne posten med gode moment studenane har funne fram til etter at har sensurert ferdig oppgåvene!

Gowalla - plukka sund og lappa saman

2010-10-15T22:24:00.001+02:00

Eg har lenge vore interessert i lokasjonsbaserte tenester som Gowalla, Foursquare og den komande Facebook Places. Då eg fekk meg telefon med støtte for slike tenester, prøvde eg ut både Gowalla og Foursquare og fann ut at begge hadde sine fordeler og ulemper, men av ein eller annan grunn kasta alle mine teknologifikserte vener seg på Gowalla, og ettersom sosiale nettverk utan vener er traurige saker, byrja eg å bruke den tenesta. Eg har faktisk brukt tenesta ganske så aktivt dei siste 7 månadene, og pr dags dato besøkt 203 ulike plassar i 6 ulike land, dei ulike besøka mine er visualisert her: http://www.weeplaces.com/tarjei-heggernes6/ (nb: ein kan zoome inn og ut).

Kort forklart går det ut på at eg, i tide og utide, tar fram telefonen min, startar opp Gowalla-applikasjonen, den lokaliserer kor eg er ved hjelp av gps og wifi eller mobildatatrafikk, viser meg ulike spots (bygningar, verksemder, parkar etc) i nærleiken av der eg er og gir meg sjansen til å sjekke inn på den plassen eg er på, og dermed lage ein kobling mellom meg som person, plassen og tidspunktet eg sjekka inn på. Dersom akkurat den plassen eg sjekkar inn på ikkje fins, kan eg opprette den. I tillegg til dette kan eg ta eit bilete med telefonen og knytte det til plassen eg har sjekka inn på, eg kan kommentere på plassen, og eg kan sjå kven som eventuelt har vore der før meg. Dette er då synelg for mine venner (og faktisk offentleg, ettersom eg brukar den instillinga), og eg kan og sjå kor mine vener er sjekka inn til ein kvar tid. Denne informasjonen kan delast med enno fleire ved å velge at innsjekkinga skal postast på Facebook eller Twitter.

Interessa mi for dette fenomenet er først og framst fagleg(trur eg), og det fins ein del artiklar om korleis bedrifter kan gjere nytte av denne trenden, blandt anna denne frå Mashable. Men, enn så lenge sjekkar eg inn over alt, egentleg utan at det er nokon klare fordelar med det, anna enn å lære. Kvifor gjer eg det?

Det er det fleire som lurar på. Eg deltok i dag i ein strukturert samtale, datainnsamling om du vil, sett i gang av doktorgradsstudenten Clare Hooper. Ho brukte ein metode som, såvidt eg kan sjå, ho har vore med på å utvikle som er kalla TAPT (teasing apart, piecing together) for å finne fram til den destillerte opplevinga av å bruke innsjekkingstenesta Gowalla. I tillegg til meg var førstemanuensis Jill Walker Retteberg, Linn Søvig frå Friele, student Vegard Olsen og ein mann med flott skjegg som heiter Kristian. Alle brukar Gowalla i varierande grad, og vi diskuterte oss gjennom TAPT-rammerverket. Og utan å røpe for mykje av det som eg reknar med vil verte publisert seinare vil eg dra fram eit par av tinga vi kom fram til:

Dette handlar litt om å uttrykke seg; her er eg!
Det handlar om å dokumentere det keisame livet ein lever, samt å gle seg over dei situasjonane der ein bryt med det keisemda og får sjekke inn på nye spanande plassar.
Vi diskuterte at vi er ein gjeng med triste geeks, ettersom vi treng ei teneste som dette for å stadfeste vår eksistens.
Men, alle synes det var gøy å bruke Gowalla, og alle hadde glede av å samla på plassane dei sjekkar inn, samt å samla på items, stamps og pins som ein får utlevert etter meir eller mindre faste reglar etterkvart som ein sjekkar inn.

Var vi klokare? Tja det veit eg ikkje, men iallefall var det godt å få snakka med likesinna. Sjølv om vi er ein gjeng med "sad geeks", er det ei lita trøst i at vi er flerie.

Litt Spotify-statistikk

2010-08-09T12:38:00.000+02:00

Var inne og henta ned oversikt over det digitale salet for St Satan, som er gjennom Artspages/Phonophile, og merka meg satsene for avspeling på Spotify. Det er ulike satsar for gratismodellen, abbonementsmodellen og mobil. For mobil er usikker på om kvar avspeling i offline modus vert rekna med, men utfrå tala ser det slik ut. Det er og ulike satsar utfrå kva for eit land musikken vert spelt av i, og 1.5.2010 har det og vore ein justering i satsane:

*har brukt tala eg har tilgjengeleg, tala er i NOK, har brukt 6kr som dollarkurs, det stemmer iallefall akkurat no.

Det eg merkar meg her er at alle satsane for Noreg har gått ned. Er det fordi dei norske avdelingane til plateselselskap/distributørar er dårelegare til å forhandle enn dei i Sverige og UK, der satsane (iallefall for gratisversjonen) har gått opp?
Eg merkar meg jo og, som fleire har peika på tidlegare, at det ikkje er snakk om mykje pr avspeling. Ein million avspelingar av ein låt gjennom gratismodellen vil gje 3600 kr, og av dette skal då distributørar/plateselskap ha sin del før artisten får pengar.
Poenget her er om Spotify sin forretningsmodell kan halde i lengda? Forhandlingane med musikkbransjen i USA har brote saman (igjen) og i denne artikkelen vert Spotify samanlikna med ein minibank der ein kan få gratis pengar med reklame på, der ein ved å betale eit lite beløp kvar månad kan ta ut ubegrensa med pengar.
I tillegg til sjølvsagt poenget om at alle bør oppgradere til Premium, og spele av St Satan på mobilen kontinuerleg!

Bloggbasert læringsnettverk - oppsummering

2010-08-06T14:09:00.000+02:00

I den forrige bloggposten min posta eg ein presentasjon om erfaringane mine frå å bruke ein bloggbasert nettverkt i eit fag eg har her på Høgskole i Bergen. Eg presenterete prosjektet på JohanArndt-konferansen i Hønefoss, og jammen stakk eg ikkje av med Formidlingsprisen 2010 for presentasjonen!
Det er haust, det ruskar ute, og eg skal starte opp det samme faget og skal bruke det bloggbaserte nettverket for andre gong. Difor passar det seg bra å gjere opp status, og minne meg sjølv på korleis eg kan forbetre bruken i år.
Bakgrunnen for å starte opp dette prosjektet var at det no er ein kultur bland ungdomar (og vaksen og for den del) å dele via internett. Det vert lasta opp svimlande mengder film til YouTube, og folk oppdaterer sosiale nettverk som Facebook og etterkvart også twitter som gale. På den andre sida er det digitale verktyet som studentane brukar her på skulen, itslearning, best egna til passiv uthenting av informasjon. Itslearninga har mykje god funksjonalitet for å administrere læringsressursar, men legg lite til rette for at ein skal skape og dele kunnskap.
Difor ville eg finne eit verkty som studentane kunne bruke aktivt og ikkje passivt.
Kurstet heiter Administrative Informasjonssystemer, og å bruke eit slikt system ville og passe inn tematisk i kurset. Læringsnettverket eit system, som alle er med på å teste, implementere og bruke. Det er og eit system som har de same egenskapene som andre system det vert undervist om i kurset.
Etter å ha søkt litt om dette på nettet, fann eg fleire relevante bloggar som blant anna Web 2.0 i undervisningen og etterkvart peika namnet Jon Hoem seg ut som ein som og hadde tenkt litt på dette. Då eg undersøkte nærare, fann eg ut at Jon faktisk var ein kollega av meg, og eg stakk innom kontoret hans for å slå av ein prat. Vi fann raskt ut at dette var ein spanande prosjekt, han hadde erfaring med blogging i eit kurs han heldt i digital fotografering. Kurset mitt har ein god del fleire deltakarar enn hans, så etter ei tids vurdering vart vi eininge om å bruke ein Multiuser installasjon av Wordpress som det teknologiske fundamentet for læringsnettverket. Vi vart og einige om å søke høgskolen om ressursar og at han vart sett opp som prosjektleiar, og vi fekk dei ressursane vi trengte.
Medan vi jobba med å få på plass det teknologiske, diskuterte vi og omfanget for studentane. Etter ein vurdering kom eg fram til følgjande krav til deltaking i lærinsnettverket:

Kvar student skulle ha ein blogg, der ein skulle poste to bloggpostar på over 200 ord. Ei liste med forslag til tematikkar var tilgjengeleg for studentane ved semesterstart. I tillegg, 10 mindre bloggpostar som kunne vera relevante for faget, enten nyhessakar, artiklar, nettvideoar etc. I tillegg til dette skulle kvar student poste 40 kommentarar på medstudentane sine bloggpostar.

Læringsnettverket vart til slutt sjåande slik ut og fekk raskt ulike kallenamn, blant anna “hvalrossen” etter urlen. På forsida stod mine bloggpostar øverst, der eg posta forelesningsnotat ved å bruke Google Docs, og ellers andre meldingar til studentane, det var menyar som lenka til forlesningplan, fagskildring etc samt ein meny som lenka vidare til anna funksjonalitet. Under mine bloggpostar kom to “strøymar” eller feeds, ein med oversikt over siste bloggpost for studentane, og ein for siste kommentarar. Det kom og etterkvart eit globalt søk (altså som søkte gjennom alle bloggpostene).
Teknisk gjekk det stort sett greitt for studentene å opprette bloggar og poste bloggpostar. Innhaldet i postane holdt overraskande høgt nivå, og allereie tidleg i kurset var det kome fleire gode bloggpostar, som denne om erfaringar med eit CRM-system. Denne type postar var akkurat det eg håpte på kunne kome, den tar teori frå læreboka, og tar det ned på eit meir handgripeleg nivå enn det ofte høgtflygande amerikanske eksempla som fins der. Det kom og fleire gode bloggpostar som oppsummerte gjesteforelesingar, som sette fokus på spesielle tema i pensum, og til og med nokre som var i grenseland tematisk i forhold til pensum, men som likevel var spanande å lese.
Men, det var ikkje berre fryd og gammen, fleire studentar synes at det var bortkasta tid, at arbeidsmengda var for stor, og at dei ikkje hadde utbytte av å blogge. Alt innhaldet på nettverket er ope, og ein del var og skeptiske til det. Å vera ein “bloggar” hadde og for mange noko negativt ved seg. Evalueringa undervegs i kurset bar preg av dette. Frustrasjonen var tilstaden hjå fleire studentar fram til slutten av forelesingane.
Studentene gjorde seg iallefall ferdige med kravet for å gå opp til eksamen. Men det som dei fleste oppdaga då dei skulle førebu seg til eksamen, var at dei i praksis hadde søkbar tilgang til ein del av forelesningsnotata til resten av klassen, samt eit utall eksempel som gav forklaringar på teori på ein annan måte enn pensumlitteraturen. Plutseleg såg dei godene av å dele, og av å kunne bruke andre sine bloggpostar for å betra sin eigen forståing av faget.
Det endte iallefall med dei beste karakterane i faget på mange år, sjølv om det er mange årsaker som spelar inn på det, og ei evaluering etter faget var gjennomført avslørte at studentane var langt meir positive til læringsnettverket enn undervegs i faget.

Så kva tar eg med meg til neste gjennomføring?

For det første var kravet til deltaking litt i overkant, det var mykje å følgje med på for både meg og studentane. Eg vil halde på to bloggpostar på 200 ord, men gå ned til 3 mindre postar/lenker og 10 kommentarar. I tillegg vil eg prøve å reinske litt opp i brukargrensesnittet, som var litt uoversiktleg. Det er no installert ein oppdatert versjon av bloggnettverket, så vi jobbar med å betre det som ikkje var så bra sist. Forslag til emner må og reviderast, ettersom det som var i tida i fjor er gamalt nytt no. Ellers håpar eg på ein like positiv klasse som i fjor, utan velviljen frå studentane ville ikkje det gått bra!

Fleire detaljar i

Johan Arndt-presentasjonen

Bloggbasert læringsnettverk

2010-06-04T14:08:00.002+02:00

I fjor haust hadde eg eit opplegg i ein av klassane mine med eit bloggbasert læringsnettverk. Det gjekk ut på at alle i klassen måtte publisere to lengre og 10 mindre bloggpostar, samt at det var eit krav til at ein posta 40 kommentarar på andre sine bloggpostar. Teknologisk sett var læringsnettverket basert på Wordpress Multiuser, og sett opp av Mediesenteret her ved Høgskolen i Bergen.

Eg vil muligens skriva ein lenger bloggpost om erfaringane mine med denne læringsforma seinare, eg har vorte invitert til å presentere opplegget på Johan Arndt-konferansen førstkomande mandag og har i samband med det laga ein presentasjon som eg vil dele i denne posten:

Bruk av blogg-basert læringsnettverk i undervisning on Prezi

Presentasjonen er laga med Prezi, eit verkty eg har høyrd mykje skryt om men som eg ikkje har prøvd før no. Erfaringane etter å ha laga ein presentasjon er gode, det er lett i bruk, det funkar stort sett bra å jobbe i nettlesaren (det vart litt heng, men ikkje så gale), og resultatet ser iallefall litt friskare ut en gamle trøtte Powerpoint!

Kan musikkbransjen friskmeldast?

2010-04-14T13:46:00.002+02:00

Kort oppsummering av seminaret "Recorded music - business models and skills needed in tomorrows music industry" - Bylarm 2010

Seminaret vart opna av Daniel Johansson frå Trendmaze, som ser ut til å vera Business Intelligence for plateindustrien. Han viste seg å vera ein bra man med fleire gode poeng, og eg likte godt at han kom frå databransjen. Eit av poenga var at musikkbransjen har ein slags data-aversjon, og for dei som har det er det eit stort hinder for å drive god butikk. Han gjekk så langt som å seie at ein musikkentreprenør er det samme som ein IT-entreprenør!

Ein av arrangørane av seminaret var Innovation Music Network, som blant anna står bak musikkbransje-utdanningar i Dalarna og Karlstad i Sverige samt eit bachelorprogram ved Høgskolen i Hedmark. Det passa då bra at første foredragsholdaren var Tom Hutchinson, professor ved MTSU ved Department of Recording Industry. Utdanninga dekkjer alt frå management, studioinnspeling, produksjon av konsertar o.s.b. Han slo fast at musikk no er ein multiplattform underhaldningsform, at cd er døllt og dødt, alle fysiske format vil berre komme til å fungere som minner frå konsertar eller samleobjekt, og det kan like godt vera usb-format som CD. Inntektskildene delte han opp i tre: publishing --> radiospeling, platesalg --> lisensisering og turnering. Plateselskapa har tatt fokus vekk frå fysisk distribusjon, og jobbar hovudsakleg med marknadsføring og finansiering (noko som var ein av konklusjonane i HAS-oppgåva mi frå 2005). Det er no lettare, sjølv om det ikkje er lett, for artistane å gjere meir sjølv, både innspeling, videoproduksjon, marknadsføring og distribusjon er no tilgjengelig for alle takka være digital teknologi. "The long tail" kan skaffe ein liten men stabil straum med inntjening på gode utgjevingar. Teknologien fangar i tillegg inn mykje meir brukardata gjennom digital distribusjon, og dette er ei svært verdifull kjelde for analyse. Det verkar som bruk av BI-løysingar ikkje har kome særleg langt i denne bransjen. Og folk vil oppdage musikken sjølv gjennom vener og sosiale nettverk. Eit siste poeng han hadde var brukarkategorisering av musikk i 3 lag:

1. Musikk brukarane vil eige og betale for

2. Musikk brukarane vil betale for å lytte til

3. Musikk brukarane vil lytte til dersom den er gratis.

Den neste foredragshaldaren var Carl Blom frå Flagstone. Eg fekk ikkje med meg bakgrunnen, men han var iallefall ikkje førebudd til dette seminaret. Så han brukte tida si til å understreka at band må byggast som brands, samt fortelje anekdoter som var underhaldande men ikkje så matnyttige.

Sistemann var Robert Wells frå Universal. Han starta foredraget sitt med å fortelje om korleis han som nytilsett var involvert i ein skuleturne med Take That, der dei samla adresser hjå småjentene til fanklubben. Det var like før bandet mista kontrakta si på grunn av dårleg platesalg, men nettverksbygginga gjennom skuleturneen og utsending av info til jenteromma gjorde at den avgjerande singelen gjekk rett til topps i England. Ein artig "offline-community" som på mange måtar fungerer på samme måte som nettsamfunn i dag.

Robert Wells er ein tøffing. Han brukte mykje tid på å fortelje kor øydeleggande og idiotiske fildelingspiratar er, og at det har ein stor negativ effekt på musikkbransjen. Blant anna meiner han at det verkar inn på tilgangen av nye artistar. Målet hans er å knekke piratane, ikkje utelukkande gjennom lovar, men ved å få dei til å sjå dumme ut. Argumentet hans gjekk slik: "Så du trur du er tøff ettersom du har 500 000 låtar på ein disk heime? Eg har tilgang til 6 millionar spor, rett inn på mobiltelefonen min!" Eit alternativt argument kunne vore "Så du trur du er tøff som har bunkevis med porno? Eg har dame!" Så han har iallefall trua på abonnementstenester.

Deretter tok opp dette med ISP. Eg har tidlegare påpeikt at ISP'ar har hatt store inntekter takka være ulovleg fildeling, og han meiner at eit samabeid med ISP må til, i staden for saksøking. Dersom ein sel musikktenester saman med breibandet kan det skaffe ISPane meir lojale kunder, og dersom ein gjer ISP ansvarlege for ulovleg fildeling, som igjen gjer at dei kan stenge breibandet ved overtramp, gir dette ISPane eit kontaktpunkt med kunden. Så når kunden ringer for å få opna nettet, har ISPane ein sjans til å selge dei meir båndbredde, IP-telefoni, abbonement på t.d. film og spel-tenester.

Han kom inn på den store miljøgevinsten ein oppnår ved digital distribusjon. Det er merkeleg at ingen har lagt meir fokus på det! Og i tillegg, som første foredragshaldar, snakkar han varmt om analyse av marknadsdata som digital distribusjon gjer tilgang til.

Han meiner at framtida vil verte slik:

Fler og fleir vil gå over til abonnements-løysingar for musikk
Musikken kjennes som om den er gratis - som vatn
Og fleire tiltak mot piratar vil komme.

Så for å oppsummere - kan musikkbransjen friskmeldast? Desom eg skal døme utfrå haldningane til Robert Wells aleine vil eg seie at dei iallefall er på god veg. Vekk frå sutring og sauefakter, til å mobbe piratar og dele byttet med ulvane som tidlegare har skodd seg på ulovleg nedlasting.

DND-medlemsmøte: Hvordan oppnå gevinst gjennom investering i IT?

2010-03-25T09:43:00.000+01:00

Her er foilsettet i samband med presentasjonen min:

Facebook-annonsering: Erfaringar III

2010-03-24T22:24:00.001+01:00

Facebook-annonsering: Erfaringar III

Den 15 mars sette eg annonsene på pause, for å finne ut noko om naturleg tilgang på tilhengarar utan reklame. Tala er lette å finne, det var 363 tilhengarar den dagen kampanjen stoppa, og pr i dag (21 mars) er det 272, altså ein auke på 9, organisk. Men, eit eksperiment er som dei fleste forskarar kjenner til, vanskeleg å gjennomføre utanom i laboratoriet. Blant anna har bandet gitt ut ein video på nettet nettopp den 15 mars som det vart litt blest om fordi den er sensurert av YouTube, så det kan ha kome nokre tilhengarar den vegen og.

Iallefall - Kampanjen kosta oss 171,9 kroner, dette gav oss til saman 94 nye tilhengarar, så prisen pr nye tilhengar i perioden er kr 1,84. Dersom vi trekkjer frå ca 10 tilhengarar pr veke, som ville kome uavhengig av kampanjen, ser vi at vi har 45 direkte tilhengarar frå kampanjen og 26 indirekte tilhengarar av kampanjen. Altså kan ein legge til ca 50% i tillegg til dei som klikkar på annonsa og vert fans den vegen.

Så kan ein diskutere potensiell verdi av fans. Er ein tilhengar som ikkje kjenner bandet, men som har oppdaga dei gjennom annonsa og deretter vorte tilhengar av bandet fordi han likar musikken, meir tilbøyeleg til å bruke pengar på plater, konsertar etc enn ein tilhengar som allereie er venn av ein eller fleire medlemmer av bandet og set seg som tilhengar for å vera grei? (NB! Det aktuelle bandet er underrepresentert på Facebook, ettersom berre to av fem medlemmer har profilar der). Det er sanneleg ikkje godt å seie.

Rapportar:

Til kvar kampanje høyrer det til 4 standard rapportar, som skal hjelpe annonsørane å forstå kva som fungerer i kampanjen. Dette er rapportane:

Responder Demographics: Viser visningar og klikk pr land, og fordelt på aldersgrupper. Noko overraskande er det kun i Storbritannia og i USA folk klikkar på annonsene. Det kan vera fordi annonsa er på engelsk. USA er ein bra marknad for oss kan det verke som, 50% av visningane var i USA, og over 80% av klikka, med ein klikkrate på 0,328%, som er ein del høgare enn 0,20% som er snittet i kampanjen. Så dersom vi hadde fokusert utelukkande på USA ville vi fått betre uttelling. Og så ser det ut som at vi burde differensiere språket i annonsa, til og med i Storbritannia. Det kan jo og hende at dei i dei andre landa ikkje er interesserte i vulgær rock. I tillegg viser det seg at det helst er menn som klikkar på annonsene, det kan ha noko med at det er mest menn som likar nøkkelordbanda. Spesielt menn mellom 35 og 44, 10% av annonsene vart vist til det segmentet, men dei stod for over 35% av klikka. Så annonsa var definitivt ikkje noko for kidsa. Det hadde vore interessert å vite om den eldre målgruppa klikkar meir enn den yngre, generelt sett.

Brukarkontoar som svarte (crowdsourcing av oversetjing fører til variabel kvalitet !): Den viser kva slags interesser dei som har klikka har. På topp over banda klikkarane likar står Clutch med god margin, ettersom reklamen er retta mot Clutch-fans skulle det berre mangle. Resten av plassane på den lista inneheldt dei store rockebanda som Black Sabbath, Pink Floyd, Metallica etc, og bandet Down som vi har med som nøkkelord kom på 8 plass. To av dei andre banda som er nøkkelord i kampanjen, C.O.C og Fu Manchu er ikkje på lista, så det var muligens bom. Dei fleste av dei som klikka hadde Pulp Fiction som favorittfilm, og Family Guy som favoritt-tvserie. Begge er svært populære, så det er tvilsamt at alle som er tilhengarar av dei vil verte tilhengarar av bandet.

Conversions by conversion time: Fortel at 75% vert tilhengarar innan 24 timar etter at dei har klikka på annonsa, men at resten faktisk vert tilhengarar direkte etter å ha sett annonsa.

Conversions by impression time: Denne rapporten fortel at det er flest som vert tilhengarar på torsdagar. Det er tydelegvis ein god dag for rock.

Alt i alt vil eg seie at denne forma for annonsering er rimeleg effektiv i forhold til prisen. Ein auke i tilhengarar kan føre til framtidige salg (sjølv om det er umogeleg å seie kor mykje), det tar seg bra ut med fleire tilhengarar og dette kan vera eit argument i forhold til evt avtaler om spelejobbar management etc.

Så foreløpig er dette eksperimentet avslutta. Eg var nettopp på eit google-seminar om bruk av Google Ad-words, så den neste utfordringa vert kanskje: Går det an å oppnå platesalg gjennom bruk av Google Ad-words, og svarar det seg?

Facebook-annonsering: Erfaringar II

2010-03-05T10:41:00.001+01:00

Facebook-annonsering: Erfaringar II

Etter snart ei veke med annonsering, er det klart for eit par kommentarar og tal. Etter eg låg til ei større målgruppe (sjå forrige post) har tala endra seg litt, men ikkje så mykje. Klikkraten er no på 0,25%, ned frå 0,27%, men prisen har og gått ned frå 1,51 kr pr klikk til 1,25 kr pr klikk. Dette har eg enno ikkje funne ut av, eg veit at det er eit auksjonsprinsipp men skjønar ikkje mekanismen som set prisane. Eg veit at på Google Adwords betalar vinnaren budet til den nest høgste bydaren på søkeordet, det er kanskje noko av det samme her?

Det som det går an å seie noko om iallefall er prisen for ein tilhengar. Ved å samalikne talet klikk på annonsa med talet nye tilhengarar, får eg no eit forhold på 73%, altså vert 73% av dei som klikkar seg inn på sidene tilhengarar av bandet. Eg kan ikkje skjøne noko anna at dette er eit svært høgt tal som ein må vera nøgd med. Det bør nok justerast litt ned med tanke på at det nok kjem til nye tilhengarar som ikkje har sett annonsa, og enno mindre opp ettersom det og fell nokon frå i tilhengarskaren.

Basert på tala eg no har kan eg rekne ut at prisen for ein fan er 1,71 kr, og at for å vi for å få 1000 nye fans må rette annonsa mot ei målgruppe på litt over 555000. Ettersom gruppa no er på "berre" 96220, som potensielt kan gje oss 175 nye fans totalt sett, prøver eg å utvide det geografiske området, men det resulterer kun i ein auke på 7000 i målgruppa, så eg må prøve noko anna. Dersom eg legg til "Led Zeppelin" i nøkkelord aukar målgruppa til 1,7 millionar, "Black Sabbath" aukar målgruppa til like over 400 000. Eg går for "Black Sabbath, og reknar egentlig med at det vil senkje klikkraten noko. Spanande!

Under er nokon av tala oppsummert i ein tabell:

Kampansjestart, tal på fans	27.02.2010	269
Tal på fans pr	05.05.2010	304
Talet på nye fans		35
Talet på klikk		48
Konverteringsrate		72.92%
Gjennomsnittlig CPC		NOK 1.25
Gjennomsnittlig kost pr fan		NOK 1.71
CTR		0.247%
Naudsynt målgruppe for å få 1000 fans		555,234

Facebook-annonsering: Erfaringar ette...

2010-03-01T09:33:00.001+01:00

Facebook-annonsering: Erfaringar etter 2 dagar

Sidan eg satt opp annonsa for St Satan på laurdag, har det annonsa vore vist 4903 gonger, og har generert 13 klikk. På den tida har talet på fans på sidene auka med 9 (frå 266 til 275) og det betyr enten at ein del har lest forrige post, som vart posta på sidene til både Gramart og Norsk Artistforbund, eller at dei fleste som klikkar på annonsa har vorte fan av bandet, eller ein kombinasjon. Har ikkje funne ut korleis eg evt kan måle dette, men det er iallefall klart at vi betalar for klikk og ikkje for tilhengarar. CTR (talet på klikk pr visning) er 0,27%, etter det eg kan finne ut er snittet 0,01% - 0,05% så det er jo bra! Det kan tyde på (men det er jo klart for tidleg å seie noko om) at både annonsa og segmenteringa var bra.
Kostnaden pr klikk, som i utgangspunktet vart sett til 3,91 kr kom på 1,51 kr sålangt. Facebook forslår for meg no at eg byr 0,72 til 0,89 kr pr klikk. Dette skjønar eg ikkje heilt, og forklaringa i hjelpesenteret gjorde meg ikkje så mykje klokare:

Why is my average cost per click or CPM less than my maximum cost per click or CPM? How does Facebook determine my cost per click or my CPM?

For any given ad unit, we select the best ad to run based on the cost per click or cost per thousand impressions and ad performance. We have a process in place that will automatically calculate the minimum price that the advertiser could pay and still have the highest cost per click or CPM ad, and the advertiser will only be billed that price. This price may be below the advertiser’s maximum cost per click or CPM. Because we lower the cost per click or CPM on your behalf, we recommend that you enter your true maximum cost per click or CPM when creating an ad. This will increase the likelihood that you do not miss out on clicks or impressions that you otherwise could have received.

Ok, så dei tar betalt for mindre enn det eg er villig til å betale? Er det god butikk? Foreløpig lar eg prisen eg sette i utgangspunktet stå.

Dei relativt gode resultata sålangt gjer at eg legg til USA og Canada og stakkarane mellom 45 og 50 til målgruppa mi, og legg til nøkkelordet "Corrosion of Confirmity", som er eit anna band i samme sjanger som St Satan. Målgruppa auka no til 96 220 (og innerst inne blussar det opp ei lita flamme), og det nye forslaget til CPC er 3,44.

No er eg spent, følg med!

Facebook-annonsering: Test!

2010-02-27T10:47:00.001+01:00

Facebook-annonsering: Test!

Etter posten min i går kom eg i ein fin diskusjon med Kjetil Johnsen, som driv med nettopp datavarehus og BI. Han utfordra meg til å teste annonseringa, og her er resultatet:

Eg spelar i eit obskurt rockeband som kallar seg St Satan (ja eg veit, namnet!) som nettopp har gitt ut ei plate. Sjølve innspelinga og utgjevinga er verdig ein blogg i seg sjølv, ettersom det vart brukt både sosiale medier og digital distribusjon i tillegg til å vera ein kommentar til musikkbransjen, det kan ein lese meir om på bandets blogg.

Iallefall, eg klikka på lag annonse på Facebooksida til bandet, og etter å ha kort forfatta teksten til annonsa fekk eg velge kven denne annonsa skulle rettast mot:

Eg valde det som eg trur er dei mest aktuelle landa for bandet, samt nøkkelorda Clutch og Down, begge er namn på band som er i same sjanger som St Satan. Facebook gav meg då kjapt talet på målgruppa mi, altså Facebook-brukarar i dei aktuelle landa som har gitt uttrykk for dei banda eg satt som nøkkelord:

Bandet mitt har altså 14220 akutelle fans i dei aktuelle landa. Ikkje verst! Det daglege budsjettet vart sett til 10 kr, og kampanjen betalast ved CPC, kostnad pr klikk. Det neste eg fekk vite var kor mykje det kostar meg kvar gong nokon klikkar på anonnsa:

3,91 kroner kostar det altså for oss å sikre oss ein ny tilhengar. Er det verd det? Dersom alle no skulle bli tilhengarar av St Satan, ville kostnade verte 14220*3,91=55600,2 og det vert litt stivt for eit undergrunnsband. Til samanlikning meiner eg at Chess betalte 35 kr pr klikk i sin kampanje.

Iallefall, eksperimentet er spanande, og vi står nok i nokre hundre kroner for å få opp fanbasen. Det neste no vert å sjå korleis Facebook rapporterar!

Facebook veit kven du er, og prøver å få deg til å kjøpe ting du vil ha.

2010-02-26T10:43:00.003+01:00

Facebook-seminar v/Synlighet.no

11 feb i år fekk Bergen "storbesøk" frå det europeiske hovudkontoret til Facebook i Dublin; Rick Kelley og Matt Hogle (artig at det var lett å finne dei i linkedin, men ikkje på Facebook!). Ettersom eg er over snittet interessert i sosiale medier, og enno meir interessert i forretningsmodellar, satt eg pris på invitasjonen til seminaret som eg fekk hjå ein ven som jobbar i Synlighet.
Settinga for seminaret var å vise beslutningstakarar i næringslivet effektiviteten i annonsesystemet til Facebook. Det starta med Facebook sin "mission": Give people the power to share and make the world more open and connected.Folk på Facebook er "ekte" i motsetnad til t.d. Myspace, og det er eit lukka (og derfor trygt) system. Her kan ein velge å verte "ven" med varemerker, folk kjem derfor til varemerka i staden for at varemerka som "trykkast" på folk. På Facebook er personar sidestilte med varemerker (!). Etter ein runde med imponerande tal (alt etter korleis ein ser det) om bruken av Facebook (her i Skandinavia sit vi i snitt 55 på Facebook kvar dag) slo dei fast at det er ein marknadsføringsplattform der ein kan nå mykje folk.
Dynamikken har endra seg på internett, der ein tidlegare brukte katalog-tenester som Yahoo! for å navigere, støtter ein seg i større grad no på innhald generert av andre brukarar for å finne fram til produkter og tenester. Eigarane av merkevarer kan ikkje kontrollere kva som vert sagt om merket på internett, og det er derfor viktig at dei deltar i diskusjonen. I tradisjonell marknadskommunikasjon står den lineære AIDAS-modellen sterkt, men denne prosessen er no for brukarar i stor grad ikkje-lineær.
Facebook's marketings-løysing er som følger: Weave your brands into their lives. Basert på info brukarane legg ut om seg sjølve, er det lettare å identfisere målgruppe, kommunisere direkte med målgruppa OG vennene til målgruppa! Dette fører til større utbytte av kampanjar enn ved meir tradisjonell internettmarknadsføring.
Nadia Corneliussen tok etter dette podiet for å fortelje om Chess sin bruk av Facebook. Erfaringa er at lett å segmentere, lett å bygge lojalitet og lett å teste effektivitet på annonser. Ho sa blant anna at Facebooksida er den 3 største kjelda til trafikk til chess.no, og at rundt 30% av tilhengarane (p.t. er det ca 11000) ikkje er kunder, det er eit klart mål å få dei til å skifte til Chess.
Frå Synlighet, avd Oslo, kom Jørgen Brunborg-Ness. Han viste eksempel på korleis ulike kampanjer kan fungere, blant anna korleis ein kan utforme eit sett annonser for ulike målgrupper, måle effekten av dei og deretter kutte ut dei målgruppene eller annonsene som ikkje fungerer. Annonseringa på Facebook er det eg vil kalle Googlifisert, ettersom det er eit sett strenge utformingar ein kan bruke. Dette meiner eg er smart for å unngå tidlege tiders støyande animerte annonser.
Eit av klassisk marknadsførings store problem er at det er vanskeleg å få tak i såkalla "psykografiske" eller "livsstils" - kriterier for segmentering. Dersom du er ute etter folk som er interesserte i karate for eksempel, kunne dette vera problematisk. På Facebook derimot, skriv folk dette gjerne opp under interesser, eller viser det ved å vert medlem i grupper.
Fløibanen si Facebook-side hadde 5000 tilhengarar, og desse haddde igjen 250 000 vener, av desse var 30 000 busett i Bergen. Der er eit potensiale for å skaffe nye tilhengarar. Tilhengarar av "Redd Pepperkakebyen" var og identifisert som "Bergenspatriotar" og vart og eit mål for rekruttering av nye tilhengarar til Fløibanen. Det var og vist grafar som viser at Facebook har langt større effekt av sine annonser enn Google, samt at folk tar ferie frå Google-søk, men ikkje frå Facebook. Det mest treffande sitatet får denne seansen var "Her er det mye å utnytte!".
Facebook-gutane kom sjølv på bana for å avslutte seminaret. Annonser, sider og applikasjonar (småprogam/spel i Facebook) er verktya for annonsørar/varemerker. Det var igjen lagt vekt på at ein her kan målrette etter interesse/psykografiske variablar. Eksempelt her var ein bryllupsfotograf som viste annonser til kvinner i sitt nærområde som hadde sett statusen sin til "trulova". Ein reklameinnsats på 600$ skal ha ført til oppdrag for 40000$.
Dei fleste eksempla var naturleg nok henta frå privatmarknaden, men ein aktør som Dell brukar Facebook til å knytte til seg bedriftskundene sine. Dersom dei gjer dette rett, kan det vera eit stort potensiale og innan B2B.
Eit område eg er opptatt av er forretningsinformasjon, eller Business Intelligence. Det verkar som om Facebook har fokus på det og, ved å tilby brukarar detaljert info om kven annonsene vises for og kven som klikker på annonsene. Lurar på om dette er informasjon bedriftene kan importere inn i sine eigne datavarehus? Det hadde i såfall vore svært interessant.
For å oppsummere: Facebook har ei stor brukargruppe, og landa her i nord er over gjennomsnittet aktive. Dei har oppretta eit annonsesystem som er spesialtilpassa styrken deira, nemlig "a trusted and controlled environment" der folk deler MYKJE informasjon med andre. Ved å bruke denne informasjonen til annonsering, skapar dei verdi gjennom målretta kampanjer. Synes du det er dumt? Då får du slette profilen din.

Trivelege telefonterroristar!

2009-12-08T22:43:00.003+01:00

Då eg kom heim frå jobb i dag, hadde eg fått levert blomar på døra. Eg trudde det var i samband med at dottera mi, Aurora, fyller eitt år i dag, men det var ikkje det. Blomane var frå Uno Business Solutions.

Dei siste dagane har eg vore plaga av ein oppringar frå nr 3104444. Dei siste fjorten dagane har eg i snitt vorte ringt opp i snitt ein gong om dagen, gjerne fleire gonger same dag, så seint som 2100 om kvelden, og gjerne i helgene. Dei gongane eg har svart har oppringaren som regel lagt på. Eg veit jo at det slik telemarketing fungerer: operatørene ringer fleire nr i slengen, og dersom dei skulle få fleire svar vert det automatisk lagt på for dei som ikkje svarar først.

I går fekk var det endeleg nokon i den andre enda då eg svarte, og der kunne operatøren tilby meg å kjøpe Lectinect, ein produkt som dei påstår skal ha positiv effekt på mageproblem. Eg har ein gong i vanvare tinga ei vareprøve på dette produktet, og det er derfor eg vart oppringt. Men saken er at eg har reservert meg mot telefonsal, og gav difor grei beskjed til operatøren om at eg gjerne ville sleppe å verte oppringt igjen.

No har eg ikkje til hensikt å rakke ned på ei heil yrkesgruppe, telemarketingoperatørar er eit ærleg, og enn irriterande og utakksam jobb. Likevel, intensiteten og klokkesletta eg vart ringt opp på gjorde meg lei, så eg sendte like etter samtalen denne mailen til både Uno Business Solutions (UBS) og Lectinet:

Ved eit feiltak kom eg i skade for å tinge ei pakke med produktet
dykkar ein gong.

I det siste har eg vorte reglerett terroisert av ein oppringar frå nr
31404444. Ringinga har vore til alle døgnets tider, både i helgar og
kvardagar, og då eg har tatt telefonen har det stort sett blitt lagt
på i andre enden, eventuelt med støy i nokre sekundar i forkant.

Eg har i dag funne ut at telfon-nummeret tilhøyrer eit firma som
heiter Uno Business Solutions, og at formålet med ringinga er å selge
meg meir av produktet dykkar.

Å ha eit firma som brukar ovannemnde metodar som leverandør av teneste
slår dårlig tilbake på dykk, spesielt når de i utgangspunktet operer
med eit produkt de vil at folk skal oppfatte som eit legmiddel, sjølv
om det på ingen måte oppfyller krava til eit legemiddel.

Telfonnummeret mitt er reservert mot telefonsal. Dersom eg nokonsinne
skulle verta kontakta frå enten Lectinect eller Uno Business
Solutinons igjen, vil eg ta dette opp med dei rette instansane i
rettsapparatet utan å nøle.

mvh Tarjei A Heggernes

Eg fekk raskt svar frå Uno, der dei ba meg om å gi dei nummeret mitt, slik at dei kunne slette meg frå listene sine(!), skulle tru dei hadde det, så mykje dei hadde ringt. I dag fekk eg og mail frå Lectinect der dei seier sei leie for det som har skjedd, og stadfestar at dei har sletta kundenummeret mitt. Vel og bra.

Så var det blomane, frå UBS. Ved blomane låg dette kortet:

Ikkje verst? Det store spørsmålet er no: Kvifor fekk eg denne blomen? Sender dei blomar til alle som er misnøgde med å verte oppringt av telefonselgarar?

Det einaste svaret eg kan tenkje meg er at nokon i UBS er smarte, rett og slett. Det dei driv med ser ut til å kunne oppsummerast som marknadskommunikasjon. Eg tippar at dei har gjort eit internettsøk på namnet mitt, har funne ut at eg er middels aktiv på blogging, twitter og andre sosiale medier (dette til tross for at faktisk tok vekk den vanlege signaturen i eposten min, der eg har lenker til bloggen og diverse profilar på sosiale nettverk), kanskje funne ut at eg krev at studentane mine bloggar og dermed har dei rekna med at dersom eg fekk blomar ville eg lage ei sak av det på bloggen min, og gjerne bruke som eit eksempel i undervisninga. Og dersom dei antok det, så har dei hermed fått rett!

Smittevern og personvern

2009-11-17T09:25:00.001+01:00

Smittevern og personvern

Ettersom eg har ei datter i prioritert gruppe, Aurora på 11 månader, reiste eg opp til Brann Stadion forrige torsdag for at eg og ho skulle få vaksine.
Gjennomføringa av vaksina var svært effektiv. Tok gratisbuss frå bystasjonen kl 0900, og var ferdig vaksinert saman med 173 andre då klokka var 10:01 (dette veit eg fordi eg, som ein teneste til andre som vurderte å vaksinere seg, oppdaterte status på facebook fortløpande).
Men, det som derimot ikkje var så bra var handsaminga av personvern i samband med vaksinen. Før vi vekk vaksine vart vi registrert med fødsels og personnummer, fekk utskrift som vi tok med inn til sjølve vaksinasjonen, og leverte frå oss etterpå ved betaling av vaksinen. Ettersom vi skal ut å reise eit par gonger i løpet av den næraste tida ville eg gjerne ha stadfesta at vi har fått vaksine, og fekk ein kopi av registreringa som kvittering på det. Kvitteringa ser slik ut:

Då eg såg over kvitteringa heime, låg eg først merke til at eg fekk fullt namn, fødselsnummer og personnummer på sist registrerte vaksinasjon! Dette er svært grovt. Med det nummeret kunne eg ha oppretta bankkontoar og kredittkort i namnet på den sist registrerte, og ellers fått tak i store mengder informasjon om vedkomande. Det har vore mange saker om identitetstjuveri i det siste, og så seint som på laurdag formiddag ringte banken min og lurte på om eg hadde nettopp hadde brukt 1800 NOK på Wal-Mart i Mexico (noko eg ikkje hadde). Dette er det tredje kortet som har vorte misbrukt i familien i dei siste månadene. Og eit personnummer i gale hender er potensielt enno verre enn eit kortnummer.
I tillegg låg eg merke til at ein person som heiter Nina var innlogga for å registrere vaksinene, men det var vitterleg (ein svært hyggeleg) mann som stod registrerte oss. Innlogginga er via MinID, som og er ein personleg innlogging. Så sjølv eg eg er ganske sikker på at denne mannen hadde berre gode hensikter, kunne han dersom han ville fått tilgang til fleire offentlige tenester i denne Nina sitt namn.

Eg er glad for at det offentlege tar ansvar for å vaksinere folket mot pandemien, og at dei i tillegg gjer det effektivt, men er svært lite nøgd med at dei deler ut fødsels og personnummeret mitt til uvedkomande.

2D Boy -

2009-10-29T14:59:00.001+01:00

2D Boy - Pengar og piratar

Eg har i mine tidlegare bloggar tatt opp både piratar, dataspel og forretningsdrift, men ikkje i samme post. Dette gjer eg noko med no.

Den uavhengige spelprodusenten 2D Boy gav for eitt år sida ut spelet World of Goo. Spelet er ein suksess, med god omsetning på både som nedlasting frå WiiWare, Steam og 2D Boy sine eigne nettsider, i tillegg til fysisk sal gjennom t.d. Amazon.
I samband med eittårsjubileet for spelet lanserte dei ein "betal det du vil"-kampanje for spelet, og denne kampanjen har vore ein ubetinga suksess. I følge dei sjølve har heile 83 250 nytta seg av tilbodet, og dei betalte kvar i gjennomsnitt 3 USD. Av diverse årsaker vart PayPal sitt gebyr på desse transaksjonane rundt 15%, men eit grovt overslag viser at inntektene vart ca (12NOK*83250) 999000NOK for dei 13 dagane kampanjen varte! Det er slett ikkje gale, for eit eitt år gamalt spel, om med ein innsats som begrensa seg til eit par bloggar på 2D Boy sine nettsider. Som ikkje dette skulle vera nok, auka og salet av spelet på Steam (40%) og WiiWare (9%). Interessant lesning er og resultat for undersøkjinga av korleis kundene valde prisen dei betalte for spelet.
Då får det kanskje våge seg at dei fann ut at pirat-raten for spelet er 90% (eller var det 82%)? World of Goo er distribuert på PC utan DRM, slik at folk kan dele spelet fritt utan å måtte knekke kodar e.l. Dei trøstar seg meg at andre spel som brukar DRM har like høge, om ikkje høgar rate av piratkopiering. Dei viser til Marknadsdirektøren i Reflexive, Russell Carroll, som har rekna seg fram til at av dei som spelar spelet Ricochet Infinity har 92% ein piratkopiert versjon. Dette er ganske stygge tal, men dei viser at det ikkje har så mykje å seie for piratkopieringa om spelet er beskytta av DRM eller ikkje.
Ein anna oppsiktsvekkande konklusjon Carroll kjem fram til er: dersom ein stoppar 1000 piratar, vil dette kun føre til sal av eit ekstra spel! Så derfor må kostnaden med å stoppe piratane vegast opp mot inntekta ved det eine ekstra salet.
Lurar på om ein har nokre tal på dette i musikkbransjen, eller om ein der fortsatt trur at ei nedlasting er lik eitt tapt sal?

Crowdsourcing IV - EES leverer!

2009-10-05T10:20:00.002+02:00

I posten Crowdsourcing lenka eg til ein kronikk eg har skreve om bandet Electric Eel Shock som har finansiert det komande albumet sitt gjennom tenesta Sellaband. Kort fortalt, fansen har finansiert albumet ($ 50 000) gjennom å kjøpe andeler, og Sellaband har administrert. Eg kjøpte 10 andeler som kosta meg til saman US$ 100, på ein tid med gunstig kurs, så det vart ca 500 NOK.

I forrige veke kom pakka i posten frå Sellaband. For den relativt låge investeringa har eg motteke følgjande:

10 stk av EES-plata "Sugoi Indeed!", nummererte, i begrensa opplag på 5000, med to bonusspor. Har allereie fått solgt eitt eks for 100 kr, i tillegg har eg to til som skal ha albumet etter at eg posta på Twitter at eg hadde nokon eks.
Takk på coveret til plata (Rock Demon, brukarnamnet mitt på Sellaband og "kunstnarnamnet" mitt i Lost at Last, er kreditert).
Eit sy-på-merke der det står EES Ninja, ettersom eg kjøpte 10 andeler. Ninjastatusen skal gi meg rettar som gjestelisteplass, treff med bandet etc. EES skal spele påHulen komande onsdag (7/10) med The Cumshots, og bandet har faktisk gitt meg gjestelisteplass!
I tillegg kan eg få inntekter av plate og nedlastingssal av "Sugoi Indeed!", ettersom eg er deleigar i utgjevinga. Det har eg ikkje rekna på, men ettersom eg kun eig 0,2% av utgjevinga, og inntektene vert delt likt mellom bandet, Sellaband og del-eigarane skal det litt til før vert noko å snakke om.
I tillegg, og kanskje det viktigaste, får eg gleda av å støtte ein band eg set stor pris på!

I og med at eg har solgt ei plate for 100 kr, samt har spart 180 kr ved å sleppe inn gratis på konserten på Hulen, har eg langt på veg fått dekka investeringa allereie.

Konklusjon: dette ser ut til å fungere for både bandet og fansen. Så alle artistar: slutt å sutre og klage på nedlasting, bruk heller internett til å knyte nærare bånd til den ekte fansen!

mvh Tarjei, offisiell EES-Ninja!

Adam Smith og den SYNLEGE handa!

2009-08-27T09:26:00.002+02:00

Som nokon kanskje veit har Google scanna utallige bøker frå bibliotek og gjort dei tilgjengelige via books.google.com. Nyare bøker kan ein berre lese utdrag av, medan gamle bøker vert rekna som ”public domain”, og kan både lesast og lastas ned i fulle versjonar.

Alle som har studert økonomi (og mange fleire)kjenner til klassikaren ”An inquiry into the nature and causes of the wealth of nations” av Adam Smith. Eit av dei mest kjente sitata får boka omhanldar ei usynleg hand:

"By preferring the support of domestic to that of foreign industry, he intends only his own security; and by directing that industry in such a manner as its produce may be of the greatest value, he intends only his own gain, and he is in this, as in many other cases, led by an invisible hand to promote an end which was no part of his intention."

Men, i Google sin scan av boka kan ein faktisk sjå den usynlege handa! Følg linken under, gå ei side oppover i dokumentet.

Sjå sjølve!

http://books.google.com/books?id=70759KjSs0sC&printsec=frontcover&dq=the+wealth+of+nations&ei=TS6WSuKnD4vgyQTslOTOBw&hl=no#v=onepage&q=&f=false

Piratar igjen!

2009-04-20T22:34:00.002+02:00

Havna i ein bra debatt i dag om domen i Pirate Bay-saka, på forumet til Pyro på P3. Debatten innheldt alt frå grov personsjikane, tenners gnissel og mellommenneskeleg varme, men mest av alt mange gode og nyanserte argument om fildeling og musikkindustriens framtid.

Eg tweeta i dag tidleg at eg hadde starta slåsskamp på Pyro-forumet, og det varte ikkje lenge før Den Unge Herr Holm tok turen for å sikre at det vart eit skikkeleg blodbad. Det viste seg at i staden for rå vold delte Kim ut velretta slag med sitt sylskarpe tastatur og godt gjennomtenkte argument. Ellers har Ivar Peersen brukt store delar av dagen sin til å diskutere med fansen der.

Faro-redaktør og Pyro-programleiar Asbjørn Slettemark posta ein lenke til saken på Farojournalen sine nettsider, samt at han har mottatt mail frå både plateselskap, artistar og andre som berømmer debatten positivt i forhold tilsvarande debattar på andre nettsider. Heavyrockarar er smarte!

Den Unge Herr Holm har laga ein artig oppsummering av debatten på sin blog, og med illustrasjonar av nokre av deltakarane. Bloggen Droneland har også plukka opp saka.

Debatten pågår enno, og siste rykte er at det pågår ein twitterkampanje for å få TPB-fanboys til å oversvømme debatten.

Den som føl med får sjå!

GDCblog 4

2009-04-12T12:51:00.002+02:00

GDCblog 4

Her kjem den siste bloggen, som omhandlar dag 2 på indie games summit.

Først ute denne dagen var Rod Humble,sjef for EA Play labelen, ansvarleg for dei svært populære The Sims-spela. Han har også laga indie-spel, og snakkar om fordeler og ulemper ved å vera indie. Han legg vekt på kvifor ein bør lage spel i det heile tatt, fokus bør vera på å ha det moro sjølv, men og å bringe moro til folket. Går du inn med målsettinga om å verte rik, driv du på med spel på feil grunnlag. Nokre gode råd og viktige tal kunne han og dele med oss; "Grownup Metrics":

Jobb med å lage salgsprognosar.
Utviklingskostnadar bør vera mindre enn 30% av inntekta
Marknadsføring bør vera 10-20% av inntekta
Your bloody schedule, no really!
Kva gjer du viss du går over budsjettet?

Neste ut var den førnyelege duoen Kyle Gabler frå 2Dboy (World of Goo) og Phil Fish frå Polytron (FEZ) med sitt foredrag om The Art of Indie Promotion. Dei kom først med 3 punkt:

Ha ein blog
Delta i konkurransar som IGF, Pax 10, Indicade
Bruk Google Alerts

Dei kom med følgande 10 tips:

#10 Driv med PR, ikkje marknadsføring

Marknadsføring er bullshit, snakk med folk i staden for.

#9 Lær deg pressen

Dei skisserer her 3 lag der 1 lag er småbloggarar som offworld, game set watch, indie
games the weblog, dei kan skaffe deg kanskje 100 treff, 2 lag er større aktørar som destructoid, joystiq, wired
gamelife, desse kan skaffe deg 1000vis av treff, og deretter 3 lag som er CNN etc, som kan ha 100000vis av visningar, men ingen treff fordi dei nektar å linke! Saker som er hotte på 1 lag kan bli fanga opp av 2 lag o.s.v.

#8 Lag ein god trailer

Eks på god trailer.

#7 Journalistar er mennesker og

Bli vener med journalistar, for vener hjelper vener.

#6 Spelet ditt er viktig

I og med at du ikkje har eit marketingteam i ryggen, må spelet ditt vera lett å forklare og lett å like.

#5 Det går begge veier

I World of Goo brukte all press det same biletet, fordi bileta frå andre nivå ikkje gjorde seg så bra i artiklar. Derfor vart det lagt inn fleire karakterar i seinare nivå, og meir av spelet vart vist i omtaler.

#4 delta i (indie) samfunnet

Reis på GDC, Global Game Jam, IGDA, Pecha Kucha, Barcamp og hold gjerne foredrag!

#3 PR-krise er bra for business

Det gjer dobbelt PR!

#2 Handter hypen

Ikkje vis for mykje av spelet ditt for tidleg

#1 Gå med rare hattar!

Folk elskar indie-utviklarar fordi dei har sjel, merkar seg ut, og ein kan kjenne igjen utviklarane i spela dei lagar!

The Indie Businessman som kom etterpå hadde fokus på forretningsmodellar. Hampus Soderstrom frå Nabi Studios står bak spelet Toribash som starta som freeware med nøgde spelarar og 0 inntjening, dei prøvde seg med betalt versjon men det fungerte heller ikkje så bra. No brukar dei micropayments i spelet for å kunne kjøpe seg karakterer. Det er mogeleg å opparbeide seg virtuell kapital i spelet, og der tar ein transaksjonskostnader ved overføring av dei virtuelle pengane. Spelet har gitt ein stabil kontantstraum sidan 2006.

Jamie Cheng hadde lite å melde, mens Daniel James forklarte korleis dei med Puzzle Pirates fekk inn pengar både gjennom abonnement (5.95$ er ein bra pris pr md meiner han) og ved salg av virtuelle goder i spelet.

Avslutninga på Indie Games Summit var "The Indie Game Makers Rant". Ein haug indie game-makers fekk 5 min kvar om eit valfritt tema. Ein oversikt over alle deltakarane finn du her . Tema rangerte frå å lage spel som hjelper kvinner fram til orgasme, etikk i spel, om spel er kunst, om spelutviklaren som auteur , humor i spel ++. Her fekk ein oppleve at indie-utviklarane er ein herleg gjeng. Seansen vart avslutta med finnen Petri Purho som ville bruke sine 5 min til å utvikle eit spel, noko han også tilsynelatande gjorde, til mykje latter og stor applaus frå publikum. Ein verdig finale for ein bra 2-dagars summit om indiegames.

Turen til GDC09 var ein suksess på mange måtar, og planlegginga for GDC10 er allereie i gang. Meir om det seinare.

Lenker:

The art of indie game promotion.

The indie advantage.

The indie game maker rant.

GDCblog 3

2009-04-01T14:58:00.004+02:00

Eg valgte å følge denne summiten av flerie grunnar: for det første er det som skjer i undergrunnen ofte interessant, nyskapande og innovativt, for det andre var det ein god del forretningsmessige aspekt i innlegga, og sist men ikkje minst er TurboTapeGames indie og skal prøve å utvikle seg til full drift og inntening, og akkurat det var det mykje fokus på.

Første innlegg var av Ron Carmel frå 2Dboy som har hatt stor suksess med spelet World of Goo . Han hadde følgande råd til aspirerande spelutviklarar: Spar pengar - slutt i jobben din - lag spelet! Han sette opp eit reknestykke over kva kostnaden ville vera, som ikkje er heilt relevant for norske forhold (spesielt levekostnadene). For å spare pengar kan ein gjere følgjane: flytt heim til mor, lag spelet mindre, og jobb ved sida av.
Han presenterte denne formelen: sales = eyeballs * hotness. For å oppnå salg bør ein satse på følgande punkt:

Lag eit bra spel
Få presse – indiegame blogs
Etabler det på nettet
Ta imot forhåndsbestillingar - lanser tidleg

Deretter vart distribusjon diskutert, WOG vart distribuert gjennom følgjande kanalar:

salg via website
wiiware
Steam
Retail
Direct2Drive

Steam fekk godt skussmål her, og det fekk det og hjå andre utviklarar. Den andre tingen å merke seg er at distribusjon gjennom fleire kanalar fint går an, så dei ulike distributørane har ikkje ekslusive avtalar. Interessant!

Så vart publishers diskutert. Det dei gjer er å gje deg pengar på førehand, hjelpe med distribusjon og ta sin del av kaka etterpå. Etter ein del argumentering og taleksempel var konklusjonen klar: Ikkje bruk publisher. Gjer arbeidet sjølv. Og eit spanande standpunkt.

I tillegg eit par avsluttande kommentarar angåande distribusjon:

Få dei store gutane på lag (Wiiware og Steam)
Mas kreativt (!). Når dei store distributørane ikkje svarar er det fordi dei har det travelt og ikkje fordi spelet ditt er dårleg
Lanser globalt samtidig, med lik pris for å unngå piratar
Ikkje bruk DRM ! Dei brukte ikkje det, og hadde like stor andel piratkopiar som spel med DRM. Dette likte eg spesielt godt, og det tegnar bra at dei ikkje går i samme fella som plateselskapa.
Promotering er viktig. E-postar til Wii-brukarar og tilbodskampanjar på Steam førte til enorme toppar i omsetninga. I tillegg anbefalar dei å lage versjon for Linux, ikkje fordi det er mange brukarar, men fordi Linux-brukarar er svært aktive på nettforum, bloggar etc.

Det vart understreka at spel er lidenskap, og at ein bør sleppe demoversjon av spelet så snart ein er trygg på at spelet vert solgt og ein er trygg på innhaldet.

Etter dette vart dei nominerte for årets IGF -prisar nominert. Det vart nevnt fleire gonger at å melde seg på den type tevlingar er svært viktig for indie-spelutviklarar.

Neste post på programmet var ein gjennomgang av tala for sal av spel. Eg tok bilder av nokon av plansjene som ligg her .

Så var det tid for eit panel, der advokaten Tom Buscaglia spurde ut utviklarane Dylan Fitterer (Audiosurf ), Zack Aikman (Synaesthete ) og Michael Wilford (The Maw ) om korleis dei skaffa blest rundt spelet sitt. Det som går igjen er: hardt arbeid, husk brukartesting, Steam får skryt igjen, dei gir masse data tilbake om bruken av spelet, konkurranser som IGF og PAX 10 er viktige, dei kan skikkelig booste spelet ditt. Det er ein god inngangsport til aktører som Microsoft (xbox) og Sony (PS2, 3 og P). Det vart og framheva å snakka med journalistar, og bruke bloggarar. For å halde interessen oppe er det viktig med nytt nedlastbart materiale, samt å legge til rette for brukarsamfunn, og å finne på ting rundt spelet som heldt interessen oppe. Audiosurf gjer for eksempel vekk musikk frå indie-artistar. Mykje bra kom og ut av denne seansen.

Ein annan summit omhandla Localization. Den var lista som Business, så eg tok turen på foredraget til Jaime Gine , VP of international developement, EA. Han har ansvaret for å lage lokale versjonar av spel. Ein skulle tru at alle kan engelsk og at dette ikkje er eit tema, men det er feil. I land der filmar vert dubba, bør og spel dubbast. Sports-spel (som t.d. fotballspelet FIFA) bør tilretteleggast med lokale kommentatorar og lokale lag. I dei mest ekstreme tilfella såg dei auke i salet på 900% etter at ein hadde laga ein lokal versjon, men den vanlege salsauken var ofte på fleire hundre prosent. Han peikte spesielt på Russland som eit land med stort potensiale for sal av lokale versjonar av spel. Å tilrettelegga spela for dei ulike marknadene var fristilt frå den vanlege spelutviklinga, og var slik eit separat løp før lansering. Eit stort internasjonalt team stod bak tilretteleggjinga.

Så var det tilbake til Indie Games Summit. Brad Wardell frå Stardock, som blant anna har laga Sins of a Solar Empire snakka om hardcore gamers som segment. Han var ikkje nådig mot detajistar, og var ikkje nøgd med dei høge kostnadene ved å kjøpe god plass i butikkhyllene. Han omtala hardcore gamers som eit stort nok, stabilt, lojalt, krevande men og givande segment. Det vart og her understreka at ein bør legge ut (opne) betaversjonar, sjølv om dei er "dårlege" verr det sett pris på og det er til god hjelp i vidare utvikling. Spela frå Stardock vert og distribuert utan DRM, av den enkle grunn at dette er noko som øydelegg brukarvennligheten, det er noko galt når det skal vera vanskeligare å bruke eit produkt ein har betalt for enn eit ein har stjelt. Og, som han låg til, hardcoregamers er 25+ og "they have something called jobs", så betalingsviljen er tilstades for spel.

Det var ein riktig fornøyeleg og nyttig avslutning på første dagen. Meir kjem i neste blog.

GDCBlog 2

2009-03-21T17:07:00.003+01:00

Landa i San Francisco i går, fin flytur bortsett fra at eg gløymde kamerabagen på flyet. Kryssar fingre får at eg får den igjen i dag. I tillegg fann eg ut i løpet av flyturen at eg er skikkelig elendig på GTA:CW på DS, men ser på det meir som ei utfordring enn eit nederlag. Resten av Turbotape-gutta kjem i dag, landar i halv-3tida lokal tid.

I dag blir det å vandre i SF, har fått ei bra handleliste så det vert shopping, bokstavleg talt over ein lav sko. Mandag startar konferansen, det ser eg fram til.

Har lest ein par artiklar om sal, distribusjon og marknadsføring av spel, som heng saman. Først og framst eit herleg intervju med Derek Smart , sjølvutnemnd "eccentric and vocal personality", der han snakkar ut mot dei store spelselskapa, syng indie-spelselskapa sin pris og har mange gode poeng, blant anna at fokus bør vera på å utvikle gode spel for interesserte, heller enn på å selge flest mogeleg einigar. Les intervjuet her .

SXSW heldt på i Austin, Texas for tida, no er det fokus på musikk men før helga var fokuset på interaktive media . I eit panel holdt av Wired.com vart "deep media "-strategien for spelet Dead Space diskutert . Det er ikkje uvanleg at ein lagar "spelet om filmen" og "filen om spelet", men ofte ligg det ikkje anna strategi bak enn å melke pengar av ein merkevare. Men med ein betre strategi er dette noko som kan skape gode opplevingar, som folk vil betale for. Les ein oppsummering av diskusjonen her .

Sist, ein artig liten sak om marknadsføring av spel: The 4 most shameless videogame marketing efforts . To av dei fire er nettopp eksempel på "deep media" satsingar som har vore heilt bortkasta.

Så Derek Smart snakkar om inntjening men med fokus på speloppleving, god bruk av "deep media" kan heve spelopplevinga, dersom den vert brukt rett.

StatoilHydro - Business Intelligence

2009-03-18T13:00:00.001+01:00

StatoilHydro - Business Intelligence

Eg er involvert i faget Ledelse- og forretningsinformasjon ved BI, og i samband med det fekk eg, min kollega Odd Rydland og studentane våre på 2 årstrinnet vitje Business Intelligence-avdelinga på StatoilHydro i Bergen.

Ført og framst fortener StatoilHydro ros for å setje av ein heil arbeidsdag, stille fleire tilsette til disposisjon og i tillegg spandere lunch. Dette er informasjonsdeling og opplysing i praksis!
Finn Tøgersen var verten og ønska velkomen, etter dette presenterte Jan Brede Sandal StatoilHydro og avdelinga. At det er ein stor organisasjon, som produserer 2 million fat olje pr dag, har 30 000 tilsette, har stor vekst i utlandet og satsar på ny energi burde vera kjent. Men at dei samlar alle data som vert generert i samband med prosessane i datavarehus som avdelinga i Bergen har ansvaret for er eit imponerande faktum som eg ikkje kjende til tidlegare. Det er 20 tilsette i avdelinga som gjer det til den største avdelinga ved StatoilHydro på Sandsli. I tillegg til dette er det 35 konsulentar tilknytta avdelinga, av dette igjen 15 som driv med drift i India. I avdelinga jobbar det både økonomar og ingeniørar, hovudfokuset er på å forstå forretningsprosessar. Avdelinga er delt opp etter forretningsmessig kompetanse, td på salg, trading, produksjon etc. Dei mottek data frå heile verda, og leverer data i rapportform tilbake til heile verda.

Det vart diskutert problemstillingar rundt samanslåinga mellom Statoil og Hydro, den største utfordringa var MDM (Master Data Management). Begge selskapa brukte SAP, ulik konfigurasjon var og ei utfordring, men alt i alt ser ein på den datatekniske samanslåinga som ein suksess.
Etter dette gav Finn Tøgersen ein generell innføring i datavarehus og business intelligence, før han fortalte litt om StatoilHydros tilnærming. All data er samla i eitt Enterprice Data Warehouse, det er altså ikkje delt opp i såkalte datamarts. Så all rapportering stammar frå det samme grunnlaget. Diskplass er billig og vert stadig billegare, mens personalkostnader er høge og stigande. Det er derfor god økonomi å lagre mykje data, og legge til rette for å dei tilsette kan vera meir effektive i jobbane sine. SH er notert på NYSE , og må difor følge SOX -reglane om sporbarhet. Dette let seg om implementere i datavarehuset. Dei jobbar vidare med standardisere verktøy til sluttbrukarane, dette gjer det lettare å drive brukarstøtte samt at det er lettare for tilsette som skiftar stilling internt.

Etter dette vart det servert god lunch i kantina, før Nina
Reiersgaard demonstrerte eit system for produksjonsrapportering. Data vert målt på dagsbasis, henta frå 17 ulike kjeldesystem i tillegg til manuelle data. Skjermbiletet viste ulike målarar for produksjonen, med hovudfokus på verkeleg produksjon vs maksimal produksjon. Årsaken til avviket var og vist. I tillegg vart ein drilldown på dei ulike produksjonsplattformene for å finne meir spesifikke årsaker til avvik demonstrert.Systemet var raskt, intuitivt og svært oversiktleg.

Deretter kom Jan Brede Sandal på banen igjen for å fortelje om Opimis-prosjektet . Dette er eit system som støtter kjøp og salg av olje. Dette systemet støttar tilsette på internasjonal basis. Målet ved systemet var å fjerne ein bunke med rapportar som vart generert kvar dag som var på ca ein meter (!) samt å erstatte ein urskog av Excel-ark som tradarane brukte tidlegare. Dette målet er nådd, samt at ein no klarar å levere tala til kl 10 om morgonen i motsetning til kl 16 på ettermiddagen. I dette systmet, som i dei andre, er det stort fokus på eit godt brukargrensesnitt, for å sikre at systemet vert brukt.

Til slutt demonstrerte Jarle Jacobsen litt meir rundt det tekniske i systemet. I SAP sitt verktøy viste han korleis ein bygger rapporter, og korleis ein genererer eit web-grensesnitt basert på brukaren. I dette tilfellet var det HMS-systemet vi fekk sjå, og han bygga ein spørring rundt skaderapportering. Spørringane kan byggast enten på enkelt-kubar eller såkalla Multiproviders som bygger bru mellom enkelt-kubane. Svært interessant.

I det heile var det eit utbytterikt besøk, og takk igjen til StatoiHydro og alle dei som tok mot oss.

Bildeserie på Flickr

Happy World Contact Day! (Norwegian)

2009-03-15T09:55:00.003+01:00

15. mars 1953 bestemte organisasjonen "International Flying Saucer Berau" for å arrangere "World Contact Day". På denne dagen skulle ein kontakte romvesen, med telepati! Nøyaktig kl 6 PM EST starta leiaren, Albert K Bender (anar eg ein Futurama-referanse her?) og hundrevis av andre å sende denne telepatiske meldinga. Dei sendte meldinga 3 gonger før dei fekk kontakt (!) og fekk grei beskjed av romvesna om å slutta å mase. Bender la ned byrået seinare samme året, etter at tre mystiske menn kledd i svart (Men In Black!) materialiserte og dematerialiserte seg fleire gonger i heimen hans. Og dette er ikkje noko eg finn på!

I 1976 laga det kanadiske prog-rock bandet Klaatu låta "Calling Occupants (Of Interplanetary Craft)", nettopp den setninga meldinga Bender & co starta med. Undertittelen var "The Regcognized Antem of World Contact day". Det er den mest kjente låta til Klaatu.

Året etter spelte The Carpenters , som ikkje er særleg rock eller prog, inn låta på nytt, med eit 160-mann sterkt orkester. Låta gjekk faktisk til nr 1 på dei irske listene.

Foreldra mine er fans av The Carpenters, og eg høyrde mykje på det i oppveksten. Eg synes alltid at det var med god margin den fjernaste låten dei hadde. Men først nyleg oppdaga eg den fantastiske historia bak.

Så, alle, lukk auga, konsentrer, og send ei melding til våre vener i det ytre rom!

p.s. fann akkurat ut at ingen andre enn Gro Anita Schønn og har spelt inn låta. Fantastisk.

Calling Occupants på Spotify.

Calling Occupants på Wikipedia.

Erik Steinskogs Blog.

Crowdsourcing III - Kutiman remixar Youtube

2009-03-11T12:20:00.002+01:00

Den Israelske artisten Kutiman har laga eit spesielt og ærlig talt ganske kult "album" han har kalla "Thru You". Det han har gjort er rett og slett å ta innhald frå youtube, klippa og limt det saman til 7 låtar som du finn på sidene thru-you.com. Og det er sjølvsagt videoar til alle låtane, som viser videoane han har tatt musikken frå.

Fascinerande!

Første låta ser du under:

GDCblog1

2009-03-10T15:09:00.002+01:00

Blogpost: Førebuing til GDC - Kva er dataspelindustrien?

Eg reiser til San Francisco siste veka i mars for å delta på GDC, Game Developers Conference, ein konferanse som mange meiner er verdas vitigaste for utviklarar av spel. Det er fleire grunnar til at eg reiser, eg reiser saman med Turbo Tape Games eit nystarta firma som nettopp har fått støtte av Norsk Filminstitutt for å finansiere utviklinga av spelet Naval War: Artic Circle . Eg er tilknytta TTG gjennom eit VRI-prosjekt , sett i gang av Senter for Nyskaping ved Høgskolen i Bergen , der eg er tilsett som høgskolelektor. Senter for Nyskaping jobbar og med å opprette eit bedriftsnettverk slik det kan lagast eit miljø for utvikling av dataspel her på vestlandet, der er eg og involvert.
Tidlegare har eg skreve ein del om digital distribusjon av musikk, og problemer i samband med rettar på digitalt materiale. Mykje av dette er direkte overførbart til spelindustrien, så det er og ein grunn for å reise. I tillegg ligg det formelle fagfeltet mitt i grenselandet mellom strategi, IT, marknadsføring og økonomi, derfor finn eg mange av problestilliningane innan spelbransjen spanande og relevante.
Ben Sawyer frå DigialMill har definert 6 lag i verdikjeda til spelutviklarar. Desse er som følgjer:

Kapital og publisering (publishing) står for finansiering og lisensiering av spela
Produktutvikling, der utviklarar, designarar og kunstnarar utviklar spel, enten på eigenhand eller som tilsette.
Produksjonslaget der spel og verktøy for spel vert utvikla, t.d. spelmotorar
Distribusjonslaget, som sørgar for at spela når spelarane
Maskinvarelaget som lagar maskinar som spela vert spelt på, det kan vera alt frå mobiltelefonprodusentar til produsentar av spelkonsollar
Spelarane

Dei største spelutviklarane i verdsmarknaden 2008 er i følge Game Developer Magazine er:

Nintedo
Electronic Arts
Activision
Ubisoft
Sony Computer Entertainment
Take-Two Interactive
Sega
THQ
Micrsoft Game Studios
Square Enix

PWC har nettopp utarbeida rapporten Innovasjon Norge og Dataspillindustrien som kan lastes ned her

Nokon fakta frå den rapporten:

Av de fire segmentene som danner kjernen i dataspillindustrien, er konsoll- og håndholdtsegmentet størst. ... 58% av omsetningen i den globale dataspillindustrien genereres i dette segmentet. Online og mobil er de to raskest voksende segmentene med en gjennomsnittlig, årlig vekstrate fra 2003-2008 på 41% (online) og 56 % (mobil). De to segmentene utgjør hhv. 17 % (online) og 15 % (mobil) av totalmarkedet i 2008.

Marknadsdeler ulike konsollar:

Nintendo Wii - 47%
Xbox 360 - 30%
PS3 - 23%

Eg har vore Nintendofan sidan eg fekk min første Game&Watch Turtle Bridge i 1982. Artig at Saturo Iwata , sjefen i Nintendo er ein av hovudtalarane!

Meir kjem i ein seinare innlegg.

The flash mob goes wild!

2009-02-10T09:50:00.009+01:00

T-mobile laga nyleg ein reklame der ein stor folkemengde dansa på Liverpool Street Station i London. Reklamen er inspirert av eit relativt nytt fenomen kalla flash mob.

Wikipedia definerer flash mob som: a large group of people who assemble suddenly in a public place, perform an unusual action for a brief time, then quickly disperse. Omgrepet vert som oftast brukt der ein har brukt sosiale medier eller epostar for å samla massen.

Ein reknar med at den første flash mobben fant stad i 2003, då over 100 personar møtte opp på eit varehus for å handle eit teppe på fellesen (!). I 2006 hendte den til då største flash mobben i form av "silent disco" på fleire av London sine undergrunns-stasjonar, det var dette som inspirerte reklamen, og i 2008 vart denne rekorden slått av "Worldwide Pillowfight Day" der ein antek at over 5000 deltok.

I andre enden av samlingar av (relativt) ukjende finn ein eit fenomen som knyttar seg til tenesta Twitter. Eit møte i den verkelege verda mellom to eller fleire personar som kjennar kvarandre vert kalla ein tweetup. Ein variant av dette vert støtta av tenesta ein finn på www.boarding.fr, der ein kan treffe folk som sit på same flyplass som deg og tweetar, og gjerne avtale å møtast i baren for ein drink. Ved å søke etter #tweetup i Twitter sitt søk, vil ein kunne finne ut om det er nokon tweetups i nærleiken, og delta om ein vil.

Reklamen til T-mobile inspirerte ei facebook-gruppe, som nådde 15000 medlemmer, og ein samling i samme stasjon der folk dansa etter musikk på mp3-spelarane sine. Altså; reklamen er inspirert av eit nett-relatert fenomen, som igjen inspirerer ein ny flash mob! Meta?
6 feb vart dansen utført, og det var så stor suksess at det er planlagt ein ny seanse på Trafalgar Square i London no til helga, den 13 feb.

Spelutviklarar har i ei tid drøymd om å få til det dei kallar "augmented reality" spel, der spelet går på tvers over digitale virtuelle plattformer og arenaer i den verkelege verda. Eit eksempel på dette er Varg Veums Fall i regi av MediaCirkus og BT, som gjerne ikkje har slått an som ein hadde håpa.

Det har vore mykje fokus på sosiale medier og kva som skjer online. Dette er eksempel på at vi no går mot bedre integrasjon av verda på og av nettet?

Silent Disco 2006:

T-Mobile reklame 2009

International Pillow Fight Day

Lær økonomi gjennom rocketekstar!

2009-01-21T15:38:00.003+01:00

Eg har jo plaga studentane mine i årevis med rockehistorier, og eg er tydelegvis ikkje den einaste som synes at rock er ypperleg til økonomiundervisning . Ein del eksempel her: http://www.divisionoflabour.com/music/. Film er også greit å bruke: http://www.moviesforecon.com/

Moralen er vel at alt går bedre med rock?

Den Brune M&M-rideren til Van Halen!

2008-12-11T21:32:00.002+01:00

Eg har i årevis fortalt studentane mine om Van Halen sin rider der dei ber om å få M&M men "ABSOUTELY NO BROWN ONES". No er heile rideren å finne på nett her.

Og, langt viktigare for meg, er at eg fekk ei flott lita datter på mandag, som allereie har fått namnet Aurora!

Electric Eel Shock - Limited Edition

2008-12-05T11:22:00.002+01:00

Som aksjonær i den nye plata til Electric Eel Shock, får eg 10 limited edition eksemplar av plata i første delen av 2009. Nokon som er interesserte i å kjøpe eit eks?

Crowdsourcing II

2008-12-03T10:26:00.004+01:00

Eg har tidlegare skreve om Crowdsourcing i musikkbransjen, og no er Google på banen, eit heilt symfoniorkester skal rekrutterast gjennom Youtube. Noter og video av dirigenten ligg ute på Youtube, og prøvespelinga skjer (sjølvsagt) ved at håpefulle musikarar lastar opp video av seg sjølv.
Dette er interessant av fleire grunnar, men først og framst at Google her produserer eige innhald til Youtube, som er basert på at brukarane genererer innhaldet. I det siste har Google produsert Youtube Live-showet, og inngått avtalar med skaparen av Family Guy, Seth MacFarlane, og film og tv-studio som MGM, CBS og Lions Gate. Er dette døden for den Youtube vi kjenner?
Det er ikkje rart at slike avtalar vert inngått, det er knappast nokon hemmelegheit at Youtube og andre WEB 2.0 aktørar slit med å tene pengar.
Monty Python er og ein av aktørane som no har oppretta ein eigen Youtube-kanal, i håp om å kunne få litt pengar igjen for all morroa vi har hatt med dei gamle klippa deira på Youtube.

Det er mykje fornuft i humor.

Apple - kom igjen.....

2008-11-18T10:02:00.005+01:00

Apple har på mange måtar laga ein fin dings med iPhone og iPodTouch. Men, kvifor skal dei vera så vanskelige? Klart, dansar du etter deira pipe er jo alt greit, og det er det dei vil. Men, det lukka, kontrollerte systemet dei legg opp til er direkte forbrukar-uvennlig. Ein populær teknologi som Flash, som 98% av verdas pc'er støttar, vil etter alt å døme aldri kome på iPhone. I tillegg har det vore fleire kontorverser rundt sensur og problem med program som vert seld på iPhone AppStore, seinast med Google sitt stemmesøk-program.

I ein tidlegare blogg har eg og referert til at Apple sitt lukka system stenger ute 3 milliardar potensielle iPhone-brukarar. Eit ope system kunne faktisk gjort Apple til bringar av informasjon til folket, og dermed minska kunnskapsgapet i verda. Det må jo kunne bety noko?

NRK: Podcast med musikk!

2008-11-14T09:43:00.002+01:00

NRK har inngått avtale med TONO om å kunne podkaste radioprogram med musikk. I tidlegare podkasta program vart musikken fjerna, men no skal dei kunne nytast slik dei vart sendt. Dette er ein avtale som vekker oppsikt på internasjonalt nivå, blant anna BBC skal vera interesserte i å sjå på avtalen.
Dette er vel og bra, men det er kanskje litt seint ute? Det ser ut til at folk flyttar frå einingar med stor lagringkapasitet som iPod til einingar med mindre lagring som iPhone, så då er kanskje eit godt utbygd bibliotek der ein kan streame programma eit bedre alternativ? Det ser ut til at ein få dette iallefall for dei siste vekene. Dersom meir arkivmateriale vert tilbydd på denne måten vil det vera eit framsteg.

Eg ser for meg at eg i pensjonstida, sitjande på stranda, startar med Pyro program 1 og høyrer meg gjennom heile serien!

Crowdsourcing!

2008-11-10T22:16:00.002+01:00

Bergens Tidende trykte på sundag kronikken min om crowdsourcing, Electric Eel Shock og SellaBand. Les kronikken her.

Nedgangstider: Gode tider for kultur?

2008-10-29T13:13:00.002+01:00

I følgje The Guardian er vi rett på vei i skikkelige nedgangstider, ettersom AC/DC er på topp! Dei mest solgte albuma til AC/DC har tradisjonelt sett falt saman med nedgangstider i versøkonomien. Det er kanskje då vi treng dei mest? Ein artikkel i Fast Company omtaler at nedgangstider ofte fell saman med gode tider for filmskaparane i Hollywood.
Så, eg ser fram til god musikk, gode filmar og generelt god kultur her i Noreg og no framover. I dårlege tider er det statstøtte til kultur som minkar først, så då er det lov å håpe på at artistar med noko på hjarte kjem fram i lyset, i staden for desse prosjekta som er konstruert for statsstøtte som det fins så altfor mange av for tida?

Hello Afrika - Tell me how you're doin'!

2008-10-27T11:25:00.003+01:00

Det er mykje snakk om "emerging markets" for tida, og sjølv om det for det meste er snakk om Austen, Russland og Sør-Amerika, er og deler av Afrika rekna med blant desse.
I ein interessant artikkel om mobil-bruk i Afrika vert bruken skildra: God spreiing av mobil-telefonar, 90% brukar kontantkort, kontantkort fungerer som bank-kontoar (ein kan overføre pengar mellom kontoar og til om med ta ut kontantar frå kontant-kort (det høyrdes faktisk ganske logisk ut)), og bruken av WAP, altså nett-tenester via mobil, brer om seg.
Afrikanarane hoppar galant (?) over både fastlinje-telefoni, fastlinje-breiband og både stasjonære og portable datamaskiner. Mobiltelefonar, der Nokia har nesten heile marknaden, og HSPDA datakommunikasjon i mobilnettet erstattar både maskinar og wifi-hotspots.
Ein skulle tru at iPhone ville passa profilen på Afrikanske brukarar svært godt, men dette sitatet forklarer at dette ikkje er tilfelle:
In areas such as Africa, India, and China, iPhone sales are not strong. This means you have 3 billion people who are overlooking Apple's iPhone. The iPhone has been effective in advancing usability in the mobile phone industry through competitiveness, however, the platform is too closed off for many customers in emerging markets.
Uansett, spanande om 80% av verdas folk; dei som ikkje har tatt i bruk internett enno!

Norske iTunes-killers?

2008-09-26T09:41:00.003+02:00

Fleire norske aktørar vil no prøve seg i marknaden for lovleg nedlasting av musikk. Tidlegare i haust var det NRK som kunngjorde at dei vil selge nedlastingar frå det store arkivet sitt, i dag kunngjode Telenor og Platekompaniet at dei saman skal verte "større enn iTunes" i Noreg.

Kan nokon av dei lukkast?

For det første ser det ut til at begge ikkje skal ha DRM på musikken, og det er eit absolutt pluss.

Dersom NRK får ein avtale med artistane som har rettar til musikken i arkivet, vil dei utvilsomt ha ein del gullkorn der dei vil vera aleine om, så det er mogleg at dei ender som ein slags nisje-butikk for litt obskure og gamle norske ting, og det skal det kunne gå an å få til.

Når det gjeld Telenor, så eg var på lanseringa til nedlastingstenesta til Djuice under by:Larm i Bergen 2004, der sa dei på ramme alvor at i framtida ville det verte vanleg å betale ein lisens for å spele musikk på telefonen, ein lisens for bilen, ein for pc etc. I tillegg ville det på den tida kosta ca 100 kr i datatrafikk å få lasta ned ein låt til 15 kr. Heldigvis fekk dei ikkje rett, og det som talar til fordel for denne alliansen er at Platekompaniet har erfaring med å drive musikkforretning. Reknar med at det skal satsast tungt mobile einingar, så det kan verte spanane å sjå kva for ein forretningsmodell dei vel for det. Ulempa er at dei må konkurrere med utanlandske tenester som t.d. den glitrande 7digital.com, og etterkvart som prisane vert pressa spørs det om dei kan drive stort nok til at iallefall rein nedlasting til pc kan svare seg.

No etter dei store plateselskapa har droppa DRM, vil vi nok sjå flerie som prøver seg (igjen!) på denne marknaden. Men det spørs om ikkje gratis er den rette forretningsmodellen for musikk i framtida.

Open Up The Border!

2008-09-25T13:58:00.004+02:00

Jagdish Bhagwati er opptatt av frihandel. Fornuftig!

Det er og Clutch:

Google Android HTC Dream

2008-09-24T09:24:00.003+02:00

Eg var i utgangspunktet spent på den nye T-Mobile G1, utan at eg heilt skjønar kvifor no. Det er jo berre ein telefon, og den er tydeligvis mynta på iPhone-fansen, utan at den heilt kan klare å måle seg mot den. HTC har mange fine telfonar, og Windows Mobile, (med 12% markedsandel mot iPhone sine 2,8%) funkar heilt greit for meg. Strategisk er det jo spanande at Google set merket sitt på maskinvare, og at platformen skal vera open, så det kan jo bli artig etterkvart når fleire telfoner støtter dette systemet.

Men, personlig likar eg tastatur på telefonen!

Oppdatert: Her er ein interessant kommentar til Google-mobilen.

Media Futurist Gerd Leonhard

2008-09-23T12:32:00.002+02:00

Eit ekstremt bra tiltak av BRAK i går, å få tak i Gerd Leonhard til å halde eit lite semniar om digital distribusjon i Bergen i går. Hovudbudskapen hans var at dersom du legg tid og krefter inn i nettverksbygging rundt bandet ditt, er det drøssevis av verkty på nettet du kan bruke til din fordel. Eg fekk og sjansen til å slå av ein prat med han etterpå, det har ein hyggelig fyr, samt det er alltid kjekt å snakke med nokon som er like nerdete som meg på det området.
Prestentasjonen frå i går kan lastast ned frå bloggen hans: www.mediafuturist.com og den siste boka hans er gratis tilgjengelig som pdf på www.music20book.com. Interessant og inspirerande lesing for både musikk og nett-nerdar.

Napster lanserer DRM-fri nedlastingsteneste

2008-05-20T15:59:00.002+02:00

Napster lanserer nedlastingsteneste med 6 millionar spor, utan DRM! Dette slår glatt iTunesMusicStore sin 2 millonar DRM-frie spor. Jaggu på tide! Dersom nokon no kan sette opp kvaliteten på spora, skal du sjå at folk handlar.

Viktig norsk rockehistorie (nesten) gratis, del II!

2008-05-18T19:39:00.002+02:00

Alle platene til legendariske Lost at Last kan no lastast ned, i god mp3kvalitet, for kun 5$ pr album. Gå til sidene http://cdbaby.com/all/lostatlast og svi av litt plastkort!
Og gratulasjonar til gitaristen Mr Heinemeyer, som nettopp har fått sitt 3 barn, Maria!

Eit par postar til bloggen er under arbeid, og det trur eg kan verte bra.

Viktig norsk rockehistorie, gratis!

2008-03-12T17:15:00.003+01:00

Sick Little Label, som på 90-tallet gav ut eit par gode undergrunnsband frå Bergen, er no på bana igjen som download-label. Det betyr at du kan laste ned svisker frå band som The Swamp Babies, Stratosgutane, Syv m.fl. heilt gratis, med godt samvit! Labelen brukar Creative Commons lisens (klikk og les meir dersom du ikkje veit kva det er for noko!).

Uansett, masse godbitar her å kose seg med. Frå ein tid er rock frå Bergen var skikkeleg EKTE.

Sick Little Label.

NIN slår til igjen.

2008-03-03T09:47:00.002+01:00

I staden for å sutre, som mange artistar gjer på grunn av folk lastar ned musikk utan å betale (Thomas Dybdahl t.d. må jo ha inspirasjon til drøssevis av sutreplatene sine berre på grunn av dette) lanserer no NIN eit instrumentalalbum i mange ulike format, distribuert i ulike kanalar og med ulik prising. Alt fra gratisversjonen av dei 9 første låtane, som kan lastast ned via thepiratebay, til den ultra-eksklusive versjonen til 300$.

Det er berre å ta av seg hatten. For å oppsummere:

- Alle filene, til og med gratisversjonane, er i høg kvalitet og fri for DRM. Smart. Dersom filene først skal flyte rundt på nettet, kan det like godt vera gode versjonar som let bra.
- Dei brukar blant anna thepiratebay.org, av mange sett på som ein av hovudfiendane til musikkindustrien, til å distribuere platene sine. Smart. Etterspurnaden var større enn servarkapasiteten NIN kunne tilby, så å la dei som lastar ned å dele frå sine maskiner lettar distribusjonen.
- Dei oppmodar brukarane til å dele filene med så mange som mogeleg, og seier at dei utan tvil nok vil finne resten av albumet der og. Men, dei oppmodar dei som likar musikken om å sjekke ut dei offisielle sidene til plata der ein digital versjon kan tingast for 5$ og der fysiske versjonar og kan tingast. Ingen fy-fy, inga kjefting, berre venlege oppmodingar. Smart!
- Alle dei fysiske versjonane av utgjevinga gjer tilgang til alt materialet med ein gong i digitalt i tillegg. Smart. Du kan lytte til musikken medan du ventar på at posten skal halde deira del av avtalen.
- Til og med gratisversjonen innheldt 40-siders booklet. Stilig.

Og på ein måte kan vi kanskje takke gode gamle Johnny Cash for deler av dette? Innspelinga hans av NIN-låta "Hurt" har gjort den låta til ein av dei mest kjente låtane i dette årtusen. Det kan umogleg ha gjort skade for hovudmannen Trent Reznor sin økonomi.

Men det er ingen tvil om at han fortener det.

Meg og Trent...

2008-01-14T23:08:00.000+01:00

Trent Reznor frå Nine Inch Nails støttar argumetet "mitt" om avgift på internett-tilkobling for å kompensera for nedlasting. Les artikkelen her.

Do or do not, there is no try.

2008-01-05T13:44:00.000+01:00

Startar med dette opp igjen bloggen min her stort sett for skrivetreninga sin del. Grunnen til dette er at eg igjen er ute med ein kronikk i BT: Sauer, ulvar og pirater der eg kommenterer ein del ting om nedlasting av musikk og artistforbundets (der eg sjølv er medlem) håplaust reaksjonære utspel mot Unge Venstres forslag om å legalisere fildeling til privat bruk.

Ellers er det ein del ting som gler meg i det nye året, som at Sony endeleg ser ut til å fjerne DRM frå musikken dei sel online. Dette vil knekke Apple sitt defacto monopol på sal av online musikk via ItunesMusicStore, men kan slik eg ser det vera til fordel for dei ettersom dei allereie har mange brukarar samt at no vil det gå an på ein lettare måte for alle som ikkje har eit sjukt kjærleiksforhold til dingsar med eple på å bruke musikken på sine eigne spelarar.

Ein annan ting som gler meg er at mine gamle heltar Judas Priest skal spele i min heimby Bergen i sumar. Screaming for vengeance! Ellers har mitt elsk/hat-forhold til å spele i band definitivt etablert seg i hat-leiren for ein stund. Ein vert aldri for gammal for rock eller for å spele rock, men eg er definitivt for gammal for bullshit!

Til høgre i bloggen vil eg legge linkar av interesse med ujamne mellomrom (men oftare enn blog-innlegg), stort sett om dingsar, teknologi, musikk og andre artige ting.

You've got another thing coming....

Interoperabilitet?

2005-09-12T10:27:00.000+02:00

Motorola lanserte forrige veke med brask og bram sin nye telefon ROKR som er den første til å støtte avspeling av musikk koda med Apple's DRM system FairPlay. Med andre ord kan den spele låtar som er kjøpt frå ITMS eller rippa fra cd ved hjelp av iTunes. Den kan ikkje laste ned musikk direkte over telenettet, låtane må overførast frå PC/Mac.

No er ikkje dette noko revolusjonerande, det har i lengre tid gått an å spele mp3-filer på mobiltelefonar, men etter mitt kjennskap har det enten ikkje vore brukt DRM system, eller proprietære DRM system som gjer at ein ikkje kan flytte filene fritt mellom PC og mobiltelefon. Den nye N91 til Nokia skal støtte DRM frå OMA (Open Mobile Alliance), har opptil 4gigabyte minne og brukar Windows Media Player 10. Det skal og vera mogeleg å laste ned musikk direkte frå telenettet eller via innebygga WLAN. Modellen W800i til SonyEricsson har også walkmanfunksjonalitet, utan at det der er implementert løysingar for DRM.

Essensielt er det iallefall at ein kan ha interoperabilitet mellom PC/Mac og mobile einingar for at det skal verte allmen akseptert som teknologi.

Det er verd å merke seg at Apple her går i allianse med Motorola og mobilnettet Cingular for å lansere iTunes-kompabilitet på mobil. Ein kan jo berre spekulera i Apple's motiv for dette, men at dei vil spreie sin proprietære teknologi utover Mac og iPod verkar ikkje usannsynleg.

På marknadsføringssida har dei inngått eit samarbeid med eit anna sterkt varemerke: KISS som verkt brukt aktivt, bland anna på plakatar og på nettsida (klikk på make them dance for å få karakterane i reklamen danse til Kiss) . Nettsida har forøvrig ein artig vri der ein kan setje inn eit bilete av seg sjølv på personane i reklamen, eit triks som også vart brukt i marknadsføringa for filmen Wedding Crashers.

Artikkel om digital distribusjon

2005-09-05T11:57:00.000+02:00

Har skreve ein artikkel om korleis usignerte band skal få distribuere musikken sin digitalt over heile verda, og til og med få betalt for at låtane vert lasta ned. Den er publisert på www.heavymetal.no, klikk her for å lese artikkelen.

Første post.

2005-01-17T22:10:00.000+01:00

Her skal det postast tanker og kommentarar rundt faglege ting som opptar meg. Eg jobbar med undervisning i krysningspunktet mellom teknologi, marknad og strategi, og er spesielt interessert i tilfeller der dette involverer musikk.

Til høgre er det linkar til ein del artiklar som enten er basert på eller skreve av meg om hovudfagsoppgåva mi ved NHH: ”Nye spilleregler i en tradisjonell industri – kampen om dominant design for musikknedlasting”. I oppgåva tar eg for meg aktørar innan digital distribusjon av musikk, og vurderer dei strategiske grepa dei har tatt for å hevda seg i marknaden.

Ein interessant utvikling er at Sun foreslår eit uavhegig DRM system. DRM er system for handsaming av opphavsrett, men etter mi meining har det i stor grad i tillegg vore brukt for å låse forbrukarar til ein teknologi, t.d. låsar Apple brukarar av iTunes Music Store (ITMS) til spelaren iPod. Sun forslår eit system som hindrar piratkopiering, men som tillet avspeling av musikken på ulike "mp3-spelarar". Svært fornuftig, men lar det seg gjere?

Ei anna sak som er interessant er at Warner opprettar ein eigen avdeling som kun skal selge musikk digitalt. I følge meldinga vil dei satse på "smalare" musikk og jobbe på lengre sikt med artistutvikling. I og med at ein har mindre kostnader til platepressing, distribusjon og marknadsføring skal det mykje mindre til for at det svarar seg for plateselskapet. For musikk generelt sett er dette og ein fordel, avdi artistar slepp å verte pressa inn i ein musikalsk mal som passar dei regjerande trendene.

Jobbar litt og for tida med å finne ut av Topic Maps, eller emnekart som dei vert kalla på norsk. Det kan best skildrast som ein standardisert måte å ordne informasjon på, der ein lagar koblingar mellom assoierte emner. For eit døme på web-navigering basert på emnekart, sjekk sidene til ITU, øverst i høgre hjørne. Fascinerande?

Har jobba litt med emnekart editoren Protegé, utvikla ved Stanford University. Skal oppdatere bloggen med utviklinga i det prosjektet og.

Ellers er hausten ein travel tid, men håpar eg får tid til å poste her jamnleg.

Lev vel!