Chess, kundeservice og sosiale medier

Det er ikkje så lett dette sosiale medier. Det er heller ikkje så lett med kundeservice heller. Kombinasjonen er heller ikkje lett, og eg har eit case der Chess Communication og underteikna er hovudpersonane. Før eg presenterer caset vil eg understrekje at eg har vore nøgd Chess-kunde lenge og vil fortsetje å vera kunde hjå dei i overskueleg framtid, det eg vil kommentere her er eit par ting som eg meiner er gjort tungvindt og som dei bør vurdere å fikse opp i. Les heile caset her.

Kort fortalt har eg kjøpt meg ein Samsung Galaxy Tab, som eg etter nokre vekers bruk framleis likar godt (og som muligens fortener eit blogginnlegg), via nettbutikken til Chess. Etter at eg tinga eininga fekk eg ikkje stadfesting på epost og det gjekk heller ikkje an å finne ut noko om ordren på MinSide. På nettsidene til Chess sin nettbutikk ser det ut for meg som om at telefon, twitter og facebook er sidestilte som kundeservicekanalar, og eg tar difor i bruk twitter utan å få umiddelbar respons, deretter facebook der eg får respons, men må vente til ansvarlege på twitter svarar på spørsmålet mitt. Eg fekk både informasjonen eg trengte og ordren min levert til slutt, alle eg var i kontakt med var venlege, men framgangsmåten var i overkant tungvindt.

Dette er leksene som bør lærast av caset over:

1. Integrering av system på tvers av bedrifter:

Moobi leverer nettbutikken til Chess, men eg ser likevel ingen grunn til at integreringa ikkje kunne vore bedre. Det ideelle ville vore at eg som innlogga kunde ikkje måtte legg inn opplysingane på nytt for å bestille varer, og at eg på MinSide enkelt kunne kontollere status for ordren, spore pakken og etter handelen skreve ut faktura. Chess har kanskje sine grunnar for at denne integrasjonen ikkje fins, men eg ser iallefall ikkje kvifor det er slik.

2. Kundeservicekanalar

Kva er kundeservicekanalane? På nettsidene ser det ut til at facebook, twitter og telefon er sidestilte kanalar for kundeservice. I løpet av kommunikasjonen min med Chess får eg opplyst at dette ikkje er tilfelle, og at eg må pårekne lenger tid før eg får svar gjennom twitter og facebook. Dei rår meg til å ringe i staden for. Men, eg vil heller få svaret mitt på twitter enn å sitje og vente på å få sleppe til på telefonen. Eg meiner og at det på nettsidene må gå klart fram at twitter og facebook ikkje er standard kundekanalar. 

3. Kundehåndtering

Alle eg er i kontakt med i løpet av prosessen er venlege og serviceinnstilt, og det kanskje det viktigaste. Men, eg vil anta at dei som jobbar med kundeservice, også i sosiale medier, har tilgang til ein slags kundedatabase. Eg framstår i sosiale medier med fullt namn, og eit enkelt søk på nettet vil kunne finne fram telefonnummeret mitt. Derfrå skulle det vera kort veg til å finne fram saka mi i kundesystemet. I staden må eg sende telefonnummeret mitt to gonger til to ulike personar i Chess sitt system. Dette meiner eg tek for mykje ressursar for Chess. 

4. Transparens

Eg er for at bedrifter skal framstå som opne i sosiale medier, det er som regel ein styrke. Derfor likar eg at Twitter-Tibor er ærleg om at han brukte fleire timar på å svare meg fordi han hadde fått ein ny telefon som han leikar seg med, og derfor gløymde pliktene sine på twitter. Men eg likar jo ikkje å måtte vente i fleire timar på svar, og eg synes ikkje at grunnen til at eg må vente er ein legitim grunn. Og eg er usikker på at denne formen for åpenhet stiller Chess i det beste lyset. 

Uansett, enden var god, og eg lærte mykje om utfordringar både ved bruken av sosiale medier og ved integrasjon av forretningssystem på tvers av organiasasjonsgrenser. Eg har brukt denne casen både i faget Sosiale Medier som eg underviser på BI, og Administrative Informasjonssystemer (dei som har det bloggbaserte læringsnettverket) på HiB. På HiB er dette faktisk eksamencasen i faget, og den eksamen vert gjennomført i dag, så det er mogeleg eg kan oppdatere denne posten med gode moment studenane har funne fram til etter at har sensurert ferdig oppgåvene!

Gowalla - plukka sund og lappa saman

Eg har lenge vore interessert i lokasjonsbaserte tenester som Gowalla, Foursquare og den komande Facebook Places. Då eg fekk meg telefon med støtte for slike tenester, prøvde eg ut både Gowalla og Foursquare og fann ut at begge hadde sine fordeler og ulemper, men av ein eller annan grunn kasta alle mine teknologifikserte vener seg på Gowalla, og ettersom sosiale nettverk utan vener er traurige saker, byrja eg å bruke den tenesta. Eg har faktisk brukt tenesta ganske så aktivt dei siste 7 månadene, og pr dags dato besøkt 203 ulike plassar i 6 ulike land, dei ulike besøka mine er visualisert her: http://www.weeplaces.com/tarjei-heggernes6/ (nb: ein kan zoome inn og ut).

Kort forklart går det ut på at eg, i tide og utide, tar fram telefonen min, startar opp Gowalla-applikasjonen, den lokaliserer kor eg er ved hjelp av gps og wifi eller mobildatatrafikk, viser meg ulike spots (bygningar, verksemder, parkar etc) i nærleiken av der eg er og gir meg sjansen til å sjekke inn på den plassen eg er på, og dermed lage ein kobling mellom meg som person, plassen og tidspunktet eg sjekka inn på. Dersom akkurat den plassen eg sjekkar inn på ikkje fins, kan eg opprette den. I tillegg til dette kan eg ta eit bilete med telefonen og knytte det til plassen eg har sjekka inn på, eg kan kommentere på plassen, og eg kan sjå kven som eventuelt har vore der før meg. Dette er då synelg for mine venner (og faktisk offentleg, ettersom eg brukar den instillinga), og eg kan og sjå kor mine vener er sjekka inn til ein kvar tid. Denne informasjonen kan delast med enno fleire ved å velge at innsjekkinga skal postast på Facebook eller Twitter. 

Interessa mi for dette fenomenet er først og framst fagleg(trur eg), og det fins ein del artiklar om korleis bedrifter kan gjere nytte av denne trenden, blandt anna denne frå Mashable. Men, enn så lenge sjekkar eg inn over alt, egentleg utan at det er nokon klare fordelar med det, anna enn å lære. Kvifor gjer eg det?

Det er det fleire som lurar på. Eg deltok i dag i ein strukturert samtale, datainnsamling om du vil, sett i gang av doktorgradsstudenten Clare Hooper. Ho brukte ein metode som, såvidt eg kan sjå, ho har vore med på å utvikle som er kalla TAPT (teasing apart, piecing together) for å finne fram til den destillerte opplevinga av å bruke innsjekkingstenesta Gowalla. I tillegg til meg var førstemanuensis Jill Walker Retteberg, Linn Søvig frå Friele, student Vegard Olsen og ein mann med flott skjegg som heiter Kristian. Alle brukar Gowalla i varierande grad, og vi diskuterte oss gjennom TAPT-rammerverket. Og utan å røpe for mykje av det som eg reknar med vil verte publisert seinare vil eg dra fram eit par av tinga vi kom fram til:

• Dette handlar litt om å uttrykke seg; her er eg! 
• Det handlar om å dokumentere det keisame livet ein lever, samt å gle seg over dei situasjonane der ein bryt med det keisemda og får sjekke inn på nye spanande plassar.
• Vi diskuterte at vi er ein gjeng med triste geeks, ettersom vi treng ei teneste som dette for å stadfeste vår eksistens.
• Men, alle synes det var gøy å bruke Gowalla, og alle hadde glede av å samla på plassane dei sjekkar inn, samt å samla på items, stamps og pins som ein får utlevert etter meir eller mindre faste reglar etterkvart som ein sjekkar inn.  

Var vi klokare? Tja det veit eg ikkje, men iallefall var det godt å få snakka med likesinna. Sjølv om vi er ein gjeng  med "sad geeks", er det ei lita trøst i at vi er flerie. 

Litt Spotify-statistikk

Var inne og henta ned oversikt over det digitale salet for St Satan, som er gjennom Artspages/Phonophile, og merka meg satsene for avspeling på Spotify. Det er ulike satsar for gratismodellen, abbonementsmodellen og mobil. For mobil er usikker på om kvar avspeling i offline modus vert rekna med, men utfrå tala ser det slik ut. Det er og ulike satsar utfrå kva for eit land musikken vert spelt av i, og 1.5.2010 har det og vore ein justering i satsane:

*har brukt tala eg har tilgjengeleg, tala er i NOK, har brukt 6kr som dollarkurs, det stemmer iallefall akkurat no.

Det eg merkar meg her er at alle satsane for Noreg har gått ned. Er det fordi dei norske avdelingane til plateselselskap/distributørar er dårelegare til å forhandle enn dei i Sverige og UK, der satsane (iallefall for gratisversjonen) har gått opp?
Eg merkar meg jo og, som fleire har peika på tidlegare, at det ikkje er snakk om mykje pr avspeling. Ein million avspelingar av ein låt gjennom gratismodellen vil gje 3600 kr, og av dette skal då distributørar/plateselskap ha sin del før artisten får pengar.
Poenget her er om Spotify sin forretningsmodell kan halde i lengda? Forhandlingane med musikkbransjen i USA har brote saman (igjen) og i denne artikkelen vert Spotify samanlikna med ein minibank der ein kan få gratis pengar med reklame på, der ein ved å betale eit lite beløp kvar månad kan ta ut ubegrensa med pengar.
I tillegg til sjølvsagt poenget om at alle bør oppgradere til Premium, og spele av St Satan på mobilen kontinuerleg!

Bloggbasert læringsnettverk - oppsummering

I den forrige bloggposten min posta eg ein presentasjon om erfaringane mine frå å bruke ein bloggbasert nettverkt i eit fag eg har her på Høgskole i Bergen. Eg presenterete prosjektet på JohanArndt-konferansen i Hønefoss, og jammen stakk eg ikkje av med Formidlingsprisen 2010 for presentasjonen!
Det er haust, det ruskar ute, og eg skal starte opp det samme faget og skal bruke det bloggbaserte nettverket for andre gong. Difor passar det seg bra å gjere opp status, og minne meg sjølv på korleis eg kan forbetre bruken i år.
Bakgrunnen for å starte opp dette prosjektet var at det no er ein kultur bland ungdomar (og vaksen og for den del) å dele via internett. Det vert lasta opp svimlande mengder film til YouTube, og folk oppdaterer sosiale nettverk som Facebook og etterkvart også twitter som gale. På den andre sida er det digitale verktyet som studentane brukar her på skulen, itslearning, best egna til passiv uthenting av informasjon. Itslearninga har mykje god funksjonalitet for å administrere læringsressursar, men legg lite til rette for at ein skal skape og dele kunnskap.
Difor ville eg finne eit verkty som studentane kunne bruke aktivt og ikkje passivt.
Kurstet heiter Administrative Informasjonssystemer, og å bruke eit slikt system ville og passe inn tematisk i kurset. Læringsnettverket eit system, som alle er med på å teste, implementere og bruke. Det er og eit system som har de same egenskapene som andre system det vert undervist om i kurset.
Etter å ha søkt litt om dette på nettet, fann eg fleire relevante bloggar som blant anna Web 2.0 i undervisningen og etterkvart peika namnet Jon Hoem seg ut som ein som og hadde tenkt litt på dette. Då eg undersøkte nærare, fann eg ut at Jon faktisk var ein kollega av meg, og eg stakk innom kontoret hans for å slå av ein prat. Vi fann raskt ut at dette var ein spanande prosjekt, han hadde erfaring med blogging i eit kurs han heldt i digital fotografering. Kurset mitt har ein god del fleire deltakarar enn hans, så etter ei tids vurdering vart vi eininge om å bruke ein Multiuser installasjon av Wordpress som det teknologiske fundamentet for læringsnettverket. Vi vart og einige om å søke høgskolen om ressursar og at han vart sett opp som prosjektleiar, og vi fekk dei ressursane vi trengte.
Medan vi jobba med å få på plass det teknologiske, diskuterte vi og omfanget for studentane. Etter ein vurdering kom eg fram til følgjande krav til deltaking i lærinsnettverket:

Kvar student skulle ha ein blogg, der ein skulle poste to bloggpostar på over 200 ord. Ei liste med forslag til tematikkar var tilgjengeleg for studentane ved semesterstart. I tillegg, 10 mindre bloggpostar som kunne vera relevante for faget, enten nyhessakar, artiklar, nettvideoar etc. I tillegg til dette skulle kvar student poste 40 kommentarar på medstudentane sine bloggpostar.

Læringsnettverket vart til slutt sjåande slik ut og fekk raskt ulike kallenamn, blant anna “hvalrossen” etter urlen. På forsida stod mine bloggpostar øverst, der eg posta forelesningsnotat ved å bruke Google Docs, og ellers andre meldingar til studentane, det var menyar som lenka til forlesningplan, fagskildring etc samt ein meny som lenka vidare til anna funksjonalitet. Under mine bloggpostar kom to “strøymar” eller feeds, ein med oversikt over siste bloggpost for studentane, og ein for siste kommentarar. Det kom og etterkvart eit globalt søk (altså som søkte gjennom alle bloggpostene).
Teknisk gjekk det stort sett greitt for studentene å opprette bloggar og poste bloggpostar. Innhaldet i postane holdt overraskande høgt nivå, og allereie tidleg i kurset var det kome fleire gode bloggpostar, som denne om erfaringar med eit CRM-system. Denne type postar var akkurat det eg håpte på kunne kome, den tar teori frå læreboka, og tar det ned på eit meir handgripeleg nivå enn det ofte høgtflygande amerikanske eksempla som fins der. Det kom og fleire gode bloggpostar som oppsummerte gjesteforelesingar, som sette fokus på spesielle tema i pensum, og til og med nokre som var i grenseland tematisk i forhold til pensum, men som likevel var spanande å lese.
Men, det var ikkje berre fryd og gammen, fleire studentar synes at det var bortkasta tid, at arbeidsmengda var for stor, og at dei ikkje hadde utbytte av å blogge. Alt innhaldet på nettverket er ope, og ein del var og skeptiske til det. Å vera ein “bloggar” hadde og for mange noko negativt ved seg. Evalueringa undervegs i kurset bar preg av dette. Frustrasjonen var tilstaden hjå fleire studentar fram til slutten av forelesingane.
Studentene gjorde seg iallefall ferdige med kravet for å gå opp til eksamen. Men det som dei fleste oppdaga då dei skulle førebu seg til eksamen, var at dei i praksis hadde søkbar tilgang til ein del av forelesningsnotata til resten av klassen, samt eit utall eksempel som gav forklaringar på teori på ein annan måte enn pensumlitteraturen. Plutseleg såg dei godene av å dele, og av å kunne bruke andre sine bloggpostar for å betra sin eigen forståing av faget.
Det endte iallefall med dei beste karakterane i faget på mange år, sjølv om det er mange årsaker som spelar inn på det, og ei evaluering etter faget var gjennomført avslørte at studentane var langt meir positive til læringsnettverket enn undervegs i faget.

Så kva tar eg med meg til neste gjennomføring?

For det første var kravet til deltaking litt i overkant, det var mykje å følgje med på for både meg og studentane. Eg vil halde på to bloggpostar på 200 ord, men gå ned til 3 mindre postar/lenker og 10 kommentarar. I tillegg vil eg prøve å reinske litt opp i brukargrensesnittet, som var litt uoversiktleg. Det er no installert ein oppdatert versjon av bloggnettverket, så vi jobbar med å betre det som ikkje var så bra sist. Forslag til emner må og reviderast, ettersom det som var i tida i fjor er gamalt nytt no. Ellers håpar eg på ein like positiv klasse som i fjor, utan velviljen frå studentane ville ikkje det gått bra!

Fleire detaljar i

Johan Arndt-presentasjonen

Bloggbasert læringsnettverk

I fjor haust hadde eg eit opplegg i ein av klassane mine med eit bloggbasert læringsnettverk. Det gjekk ut på at alle i klassen måtte publisere to lengre og 10 mindre bloggpostar, samt at det var eit krav til at ein posta 40 kommentarar på andre sine bloggpostar. Teknologisk sett var læringsnettverket basert på Wordpress Multiuser, og sett opp av Mediesenteret her ved Høgskolen i Bergen.

Eg vil muligens skriva ein lenger bloggpost om erfaringane mine med denne læringsforma seinare, eg har vorte invitert til å presentere opplegget på Johan Arndt-konferansen førstkomande mandag og har i samband med det laga ein presentasjon som eg vil dele i denne posten:

Bruk av blogg-basert læringsnettverk i undervisning on Prezi

Presentasjonen er laga med Prezi, eit verkty eg har høyrd mykje skryt om men som eg ikkje har prøvd før no. Erfaringane etter å ha laga ein presentasjon er gode, det er lett i bruk, det funkar stort sett bra å jobbe i nettlesaren (det vart litt heng, men ikkje så gale), og resultatet ser iallefall litt friskare ut en gamle trøtte Powerpoint!

Kan musikkbransjen friskmeldast?

Kort oppsummering av seminaret "Recorded music - business models and skills needed in tomorrows music industry" - Bylarm 2010

Seminaret vart opna av Daniel Johansson frå Trendmaze, som ser ut til å vera Business Intelligence for plateindustrien. Han viste seg å vera ein bra man med fleire gode poeng, og eg likte godt at han kom frå databransjen. Eit av poenga var at musikkbransjen har ein slags data-aversjon, og for dei som har det er det eit stort hinder for å drive god butikk. Han gjekk så langt som å seie at ein musikkentreprenør er det samme som ein IT-entreprenør!

Ein av arrangørane av seminaret var Innovation Music Network, som blant anna står bak musikkbransje-utdanningar i Dalarna og Karlstad i Sverige samt eit bachelorprogram ved Høgskolen i Hedmark. Det passa då bra at første foredragsholdaren var Tom Hutchinson, professor ved MTSU ved Department of Recording Industry. Utdanninga dekkjer alt frå management, studioinnspeling, produksjon av konsertar o.s.b. Han slo fast at musikk no er ein multiplattform underhaldningsform, at cd er døllt og dødt, alle fysiske format vil berre komme til å fungere som minner frå konsertar eller samleobjekt, og det kan like godt vera usb-format som CD.  Inntektskildene delte han opp i tre: publishing --> radiospeling, platesalg --> lisensisering og turnering. Plateselskapa har tatt fokus vekk frå fysisk distribusjon, og jobbar hovudsakleg med marknadsføring og finansiering (noko som var ein av konklusjonane i HAS-oppgåva mi frå 2005). Det er no lettare, sjølv om det ikkje er lett, for artistane å gjere meir sjølv, både innspeling, videoproduksjon, marknadsføring og distribusjon er no tilgjengelig for alle takka være digital teknologi. "The long tail" kan skaffe ein liten men stabil straum med inntjening på gode utgjevingar. Teknologien fangar i tillegg inn mykje meir brukardata gjennom digital distribusjon, og dette er ei svært verdifull kjelde for analyse. Det verkar som bruk av BI-løysingar ikkje har kome særleg langt i denne bransjen. Og folk vil oppdage musikken sjølv gjennom vener og sosiale nettverk. Eit siste poeng han hadde var brukarkategorisering av musikk i 3 lag: 

1. Musikk brukarane vil eige og betale for 

2. Musikk brukarane vil betale for å lytte til

3. Musikk brukarane vil lytte til dersom den er gratis. 

Den neste foredragshaldaren var Carl Blom frå Flagstone. Eg fekk ikkje med meg bakgrunnen, men  han var iallefall ikkje førebudd til dette seminaret. Så han brukte tida si til å understreka at band må byggast som brands, samt fortelje anekdoter som var underhaldande men ikkje så matnyttige. 

Sistemann var Robert Wells frå Universal. Han starta foredraget sitt med å fortelje om korleis han som nytilsett var involvert i ein skuleturne med Take That, der dei samla adresser hjå småjentene til fanklubben. Det var like før bandet mista kontrakta si på grunn av dårleg platesalg, men nettverksbygginga gjennom skuleturneen og utsending av info til jenteromma gjorde at den avgjerande singelen gjekk rett til topps i England. Ein artig "offline-community" som på mange måtar fungerer på samme måte som nettsamfunn i dag. 

Robert Wells er ein tøffing. Han brukte mykje tid på å fortelje kor øydeleggande og idiotiske fildelingspiratar er, og at det har ein stor negativ effekt på musikkbransjen. Blant anna meiner han at det verkar inn på tilgangen av nye artistar. Målet hans er å knekke piratane, ikkje utelukkande gjennom lovar, men ved å få dei til å sjå dumme ut. Argumentet hans gjekk slik: "Så du trur du er tøff ettersom du har 500 000 låtar på ein disk heime? Eg har tilgang til 6 millionar spor, rett inn på mobiltelefonen min!" Eit alternativt argument kunne vore "Så du trur du er tøff som har bunkevis med porno? Eg har dame!" Så han har iallefall trua på abonnementstenester.

Deretter tok opp dette med ISP. Eg har tidlegare påpeikt at ISP'ar har hatt store inntekter takka være ulovleg fildeling, og han meiner at eit samabeid med ISP må til, i staden for saksøking. Dersom ein sel musikktenester saman med breibandet kan det skaffe ISPane meir lojale kunder, og dersom ein gjer ISP ansvarlege for ulovleg fildeling, som igjen gjer at dei kan stenge breibandet ved overtramp, gir dette ISPane eit kontaktpunkt med kunden. Så når kunden ringer for å få opna nettet, har ISPane ein sjans til å selge dei meir båndbredde, IP-telefoni, abbonement på t.d. film og spel-tenester. 

Han kom inn på den store miljøgevinsten ein oppnår ved digital distribusjon. Det er merkeleg at ingen har lagt meir fokus på det! Og i tillegg, som første foredragshaldar, snakkar han varmt om analyse av marknadsdata som digital distribusjon gjer tilgang til. 

Han meiner at framtida vil verte slik: 

• Fler og fleir vil gå over til abonnements-løysingar for musikk
• Musikken kjennes som om den er gratis - som vatn
• Og fleire tiltak mot piratar vil komme. 

Så for å oppsummere - kan musikkbransjen friskmeldast? Desom eg skal døme utfrå haldningane til Robert Wells aleine vil eg seie at dei iallefall er på god veg. Vekk frå sutring og sauefakter, til å  mobbe piratar og dele byttet med ulvane som tidlegare har skodd seg på ulovleg nedlasting.

DND-medlemsmøte: Hvordan oppnå gevinst gjennom investering i IT?

Her er foilsettet i samband med presentasjonen min:

Facebook-annonsering: Erfaringar III

Facebook-annonsering: Erfaringar III

Den 15 mars sette eg annonsene på pause, for å finne ut noko om naturleg tilgang på tilhengarar utan reklame. Tala er lette å finne, det var 363 tilhengarar den dagen kampanjen stoppa, og pr i dag (21 mars) er det 272, altså ein auke på 9, organisk. Men, eit eksperiment er som dei fleste forskarar kjenner til, vanskeleg å gjennomføre utanom i laboratoriet. Blant anna har bandet gitt ut ein video på nettet nettopp den 15 mars som det vart litt blest om fordi den er sensurert av YouTube, så det kan ha kome nokre tilhengarar den vegen og. 

Iallefall - Kampanjen kosta oss 171,9 kroner, dette gav oss til saman 94 nye tilhengarar, så prisen pr nye tilhengar i perioden er kr 1,84. Dersom vi trekkjer frå ca 10 tilhengarar pr veke, som ville kome uavhengig av kampanjen, ser vi at vi har 45 direkte tilhengarar frå kampanjen og 26 indirekte tilhengarar av kampanjen. Altså kan ein legge til ca 50% i tillegg til dei som klikkar på annonsa og vert fans den vegen.

Så kan ein diskutere potensiell verdi av fans. Er ein tilhengar som ikkje kjenner bandet, men som har oppdaga dei gjennom annonsa og deretter vorte tilhengar av bandet fordi han likar musikken, meir tilbøyeleg til å bruke pengar på plater, konsertar etc enn ein tilhengar som allereie er venn av ein eller fleire medlemmer av bandet og set seg som tilhengar for å vera grei? (NB! Det aktuelle bandet er underrepresentert på Facebook, ettersom berre to av fem medlemmer har profilar der). Det er sanneleg ikkje godt å seie.

Rapportar:

Til kvar kampanje høyrer det til 4 standard rapportar, som skal hjelpe annonsørane å forstå kva som fungerer i kampanjen. Dette er rapportane:

Responder Demographics: Viser visningar og klikk pr land, og fordelt på aldersgrupper. Noko overraskande er det kun i Storbritannia og i USA folk klikkar på annonsene. Det kan vera fordi annonsa er på engelsk. USA er ein bra marknad for oss kan det verke som, 50% av visningane var i USA, og over 80% av klikka, med ein klikkrate på 0,328%, som er ein del høgare enn 0,20% som er snittet i kampanjen. Så dersom vi hadde fokusert utelukkande på USA ville vi fått betre uttelling. Og så ser det ut som at vi burde differensiere språket i annonsa, til og med i Storbritannia. Det kan jo og hende at dei i dei andre landa ikkje er interesserte i vulgær rock. I tillegg viser det seg at det helst er menn som klikkar på annonsene, det kan ha noko med at det er mest menn som likar nøkkelordbanda. Spesielt menn mellom 35 og 44, 10% av annonsene vart vist til det segmentet, men dei stod for over 35% av klikka. Så annonsa var definitivt ikkje noko for kidsa. Det hadde vore interessert å vite om den eldre målgruppa klikkar meir enn den yngre, generelt sett.

Brukarkontoar som svarte (crowdsourcing av oversetjing fører til variabel kvalitet !): Den viser kva slags interesser dei som har klikka har. På topp over banda klikkarane likar står Clutch med god margin, ettersom reklamen er retta mot Clutch-fans skulle det berre mangle. Resten av plassane på den lista inneheldt dei store rockebanda som Black Sabbath, Pink Floyd, Metallica etc, og bandet Down som vi har med som nøkkelord kom på 8 plass. To av dei andre banda som er nøkkelord i kampanjen, C.O.C og Fu Manchu er ikkje på lista, så det var muligens bom. Dei fleste av dei som klikka hadde Pulp Fiction som favorittfilm, og Family Guy som favoritt-tvserie. Begge er svært populære, så det er tvilsamt at alle som er tilhengarar av dei vil verte tilhengarar av bandet. 

Conversions by conversion time: Fortel at 75% vert tilhengarar innan 24 timar etter at dei har klikka på annonsa, men at resten faktisk vert tilhengarar direkte etter å ha sett annonsa.

Conversions by impression time: Denne rapporten fortel at det er flest som vert tilhengarar på torsdagar. Det er tydelegvis ein god dag for rock.

Alt i alt vil eg seie at denne forma for annonsering er rimeleg effektiv i forhold til prisen. Ein auke i tilhengarar kan føre til framtidige salg (sjølv om det er umogeleg å seie kor mykje), det tar seg bra ut med fleire tilhengarar og dette kan vera eit argument i forhold til evt avtaler om spelejobbar management etc. 

Så foreløpig er dette eksperimentet avslutta. Eg var nettopp på eit google-seminar om bruk av Google Ad-words, så den neste utfordringa vert kanskje: Går det an å oppnå platesalg gjennom bruk av Google Ad-words, og svarar det seg?

 

Facebook-annonsering: Erfaringar II

Facebook-annonsering: Erfaringar II

Etter snart ei veke med annonsering, er det klart for eit par kommentarar og tal. Etter eg låg til ei større målgruppe (sjå forrige post) har tala endra seg litt, men ikkje så mykje. Klikkraten er no på 0,25%, ned frå 0,27%, men prisen har og gått ned frå 1,51 kr pr klikk til 1,25 kr pr klikk. Dette har eg enno ikkje funne ut av, eg veit at det er eit auksjonsprinsipp men skjønar ikkje mekanismen som set prisane. Eg veit at på Google Adwords betalar vinnaren budet til den nest høgste bydaren på søkeordet, det er kanskje noko av det samme her? 

Det som det går an å seie noko om iallefall er prisen for ein tilhengar. Ved å samalikne talet klikk på annonsa med talet nye tilhengarar, får eg no eit forhold på 73%, altså vert 73% av dei som klikkar seg inn på sidene tilhengarar av bandet. Eg kan ikkje skjøne noko anna at dette er eit svært høgt tal som ein må vera nøgd med. Det bør nok justerast litt ned med tanke på at det nok kjem til nye tilhengarar som ikkje har sett annonsa, og enno mindre opp ettersom det og fell nokon frå i tilhengarskaren. 

Basert på tala eg no har kan eg rekne ut at prisen for ein fan er 1,71 kr, og at for å vi for å få 1000 nye fans må rette annonsa mot ei målgruppe på litt over 555000. Ettersom gruppa no er på "berre" 96220, som potensielt kan gje oss 175 nye fans totalt sett, prøver eg å utvide det geografiske området, men det resulterer kun i ein auke på 7000 i målgruppa, så eg må prøve noko anna. Dersom eg legg til "Led Zeppelin" i nøkkelord aukar målgruppa til 1,7 millionar, "Black Sabbath" aukar målgruppa til like over 400 000. Eg går for "Black Sabbath, og reknar egentlig med at det vil senkje klikkraten noko. Spanande!

Under er nokon av tala oppsummert i ein tabell:

Kampansjestart, tal på fans	27.02.2010	269
Tal på fans pr	05.05.2010	304
Talet på nye fans		35
Talet på klikk		48
Konverteringsrate		72.92%
Gjennomsnittlig CPC		NOK 1.25
Gjennomsnittlig kost pr fan		NOK 1.71
CTR		0.247%
Naudsynt målgruppe for å få 1000 fans		555,234

Facebook-annonsering: Erfaringar ette...

Facebook-annonsering: Erfaringar etter 2 dagar



Sidan eg satt opp annonsa for St Satan på laurdag, har det annonsa vore vist 4903 gonger, og har generert 13 klikk. På den tida har talet på fans på sidene auka med 9 (frå 266 til 275) og det betyr enten at ein del har lest forrige post, som vart posta på sidene til både Gramart og Norsk Artistforbund, eller at dei fleste som klikkar på annonsa har vorte fan av bandet, eller ein kombinasjon. Har ikkje funne ut korleis eg evt kan måle dette, men det er iallefall klart at vi betalar for klikk og ikkje for tilhengarar. CTR (talet på klikk pr visning) er 0,27%, etter det eg kan finne ut er snittet 0,01% - 0,05% så det er jo bra! Det kan tyde på (men det er jo klart for tidleg å seie noko om) at både annonsa og segmenteringa var bra.
Kostnaden pr klikk, som i utgangspunktet vart sett til 3,91 kr kom på 1,51 kr sålangt. Facebook forslår for meg no at eg byr 0,72 til 0,89 kr pr klikk. Dette skjønar eg ikkje heilt, og forklaringa i hjelpesenteret gjorde meg ikkje så mykje klokare:

Why is my average cost per click or CPM less than my maximum cost per click or CPM? How does Facebook determine my cost per click or my CPM?

.

For any given ad unit, we select the best ad to run based on the cost per click or cost per thousand impressions and ad performance. We have a process in place that will automatically calculate the minimum price that the advertiser could pay and still have the highest cost per click or CPM ad, and the advertiser will only be billed that price. This price may be below the advertiser’s maximum cost per click or CPM. Because we lower the cost per click or CPM on your behalf, we recommend that you enter your true maximum cost per click or CPM when creating an ad. This will increase the likelihood that you do not miss out on clicks or impressions that you otherwise could have received.

Ok, så dei tar betalt for mindre enn det eg er villig til å betale? Er det god butikk? Foreløpig lar eg prisen eg sette i utgangspunktet stå.

Dei relativt gode resultata sålangt gjer at eg legg til USA og Canada og stakkarane mellom 45 og 50 til målgruppa mi, og legg til nøkkelordet "Corrosion of Confirmity", som er eit anna band i samme sjanger som St Satan. Målgruppa auka no til 96 220 (og innerst inne blussar det opp ei lita flamme), og det nye forslaget til CPC er 3,44.

No er eg spent, følg med!

Facebook-annonsering: Test!

Facebook-annonsering: Test!

Etter posten min i går kom eg i ein fin diskusjon med Kjetil Johnsen, som driv med nettopp datavarehus og BI. Han utfordra meg til å teste annonseringa, og her er resultatet:

Eg spelar i eit obskurt rockeband som kallar seg St Satan (ja eg veit, namnet!) som nettopp har gitt ut ei plate. Sjølve innspelinga og utgjevinga er verdig ein blogg i seg sjølv, ettersom det vart brukt både sosiale medier og digital distribusjon i tillegg til å vera ein kommentar til musikkbransjen, det kan ein lese meir om på bandets blogg. 

Iallefall, eg klikka på lag annonse på Facebooksida til bandet, og etter å ha kort forfatta teksten til annonsa fekk eg velge kven denne annonsa skulle rettast mot:

Eg valde det som eg trur er dei mest aktuelle landa for bandet, samt nøkkelorda Clutch og Down, begge er namn på band som er i same sjanger som St Satan. Facebook gav meg då kjapt talet på målgruppa mi, altså Facebook-brukarar i dei aktuelle landa som har gitt uttrykk for dei banda eg satt som nøkkelord:

Bandet mitt har altså 14220 akutelle fans i dei aktuelle landa. Ikkje verst! Det daglege budsjettet vart sett til 10 kr, og kampanjen betalast ved CPC, kostnad pr klikk. Det neste eg fekk vite var kor mykje det kostar meg kvar gong nokon klikkar på anonnsa:

3,91 kroner kostar det altså for oss å sikre oss ein ny tilhengar. Er det verd det? Dersom alle no skulle bli tilhengarar av St Satan, ville kostnade verte 14220*3,91=55600,2 og det vert litt stivt for eit undergrunnsband. Til samanlikning meiner eg at Chess betalte 35 kr pr klikk i sin kampanje. 

Iallefall, eksperimentet er spanande, og vi står nok i nokre hundre kroner for å få opp fanbasen. Det neste no vert å sjå korleis Facebook rapporterar!

Facebook veit kven du er, og prøver å få deg til å kjøpe ting du vil ha.

Facebook-seminar v/Synlighet.no

11 feb i år fekk Bergen "storbesøk" frå det europeiske hovudkontoret til Facebook i Dublin; Rick Kelley og Matt Hogle (artig at det var lett å finne dei i linkedin, men ikkje på Facebook!). Ettersom eg er over snittet interessert i sosiale medier, og enno meir interessert i forretningsmodellar, satt eg pris på invitasjonen til seminaret som eg fekk hjå ein ven som jobbar i Synlighet.
Settinga for seminaret var å vise beslutningstakarar i næringslivet effektiviteten i annonsesystemet til Facebook. Det starta med Facebook sin "mission": Give people the power to share and make the world more open and connected.Folk på Facebook er "ekte" i motsetnad til t.d. Myspace, og det er eit lukka (og derfor trygt) system. Her kan ein velge å verte "ven" med varemerker, folk kjem derfor til varemerka i staden for at varemerka som "trykkast" på folk. På Facebook er personar sidestilte med varemerker (!). Etter ein runde med imponerande tal (alt etter korleis ein ser det) om bruken av Facebook (her i Skandinavia sit vi i snitt 55 på Facebook kvar dag) slo dei fast at det er ein marknadsføringsplattform der ein kan nå mykje folk.
Dynamikken har endra seg på internett, der ein tidlegare brukte katalog-tenester som Yahoo! for å navigere, støtter ein seg i større grad no på innhald generert av andre brukarar for å finne fram til produkter og tenester. Eigarane av merkevarer kan ikkje kontrollere kva som vert sagt om merket på internett, og det er derfor viktig at dei deltar i diskusjonen. I tradisjonell marknadskommunikasjon står den lineære AIDAS-modellen sterkt, men denne prosessen er no for brukarar i stor grad ikkje-lineær.
Facebook's marketings-løysing er som følger: Weave your brands into their lives. Basert på info brukarane legg ut om seg sjølve, er det lettare å identfisere målgruppe, kommunisere direkte med målgruppa OG vennene til målgruppa! Dette fører til større utbytte av kampanjar enn ved meir tradisjonell internettmarknadsføring.
Nadia Corneliussen tok etter dette podiet for å fortelje om Chess sin bruk av Facebook. Erfaringa er at lett å segmentere, lett å bygge lojalitet og lett å teste effektivitet på annonser. Ho sa blant anna at Facebooksida er den 3 største kjelda til trafikk til chess.no, og at rundt 30% av tilhengarane (p.t. er det ca 11000) ikkje er kunder, det er eit klart mål å få dei til å skifte til Chess.
Frå Synlighet, avd Oslo, kom Jørgen Brunborg-Ness. Han viste eksempel på korleis ulike kampanjer kan fungere, blant anna korleis ein kan utforme eit sett annonser for ulike målgrupper, måle effekten av dei og deretter kutte ut dei målgruppene eller annonsene som ikkje fungerer. Annonseringa på Facebook er det eg vil kalle Googlifisert, ettersom det er eit sett strenge utformingar ein kan bruke. Dette meiner eg er smart for å unngå tidlege tiders støyande animerte annonser.
Eit av klassisk marknadsførings store problem er at det er vanskeleg å få tak i såkalla "psykografiske" eller "livsstils" - kriterier for segmentering. Dersom du er ute etter folk som er interesserte i karate for eksempel, kunne dette vera problematisk. På Facebook derimot, skriv folk dette gjerne opp under interesser, eller viser det ved å vert medlem i grupper.
Fløibanen si Facebook-side hadde 5000 tilhengarar, og desse haddde igjen 250 000 vener, av desse var 30 000 busett i Bergen. Der er eit potensiale for å skaffe nye tilhengarar. Tilhengarar av "Redd Pepperkakebyen" var og identifisert som "Bergenspatriotar" og vart og eit mål for rekruttering av nye tilhengarar til Fløibanen. Det var og vist grafar som viser at Facebook har langt større effekt av sine annonser enn Google, samt at folk tar ferie frå Google-søk, men ikkje frå Facebook. Det mest treffande sitatet får denne seansen var "Her er det mye å utnytte!".
Facebook-gutane kom sjølv på bana for å avslutte seminaret. Annonser, sider og applikasjonar (småprogam/spel i Facebook) er verktya for annonsørar/varemerker. Det var igjen lagt vekt på at ein her kan målrette etter interesse/psykografiske variablar. Eksempelt her var ein bryllupsfotograf som viste annonser til kvinner i sitt nærområde som hadde sett statusen sin til "trulova". Ein reklameinnsats på 600$ skal ha ført til oppdrag for 40000$.
Dei fleste eksempla var naturleg nok henta frå privatmarknaden, men ein aktør som Dell brukar Facebook til å knytte til seg bedriftskundene sine. Dersom dei gjer dette rett, kan det vera eit stort potensiale og innan B2B.
Eit område eg er opptatt av er forretningsinformasjon, eller Business Intelligence. Det verkar som om Facebook har fokus på det og, ved å tilby brukarar detaljert info om kven annonsene vises for og kven som klikker på annonsene. Lurar på om dette er informasjon bedriftene kan importere inn i sine eigne datavarehus? Det hadde i såfall vore svært interessant.
For å oppsummere: Facebook har ei stor brukargruppe, og landa her i nord er over gjennomsnittet aktive. Dei har oppretta eit annonsesystem som er spesialtilpassa styrken deira, nemlig "a trusted and controlled environment" der folk deler MYKJE informasjon med andre. Ved å bruke denne informasjonen til annonsering, skapar dei verdi gjennom målretta kampanjer. Synes du det er dumt? Då får du slette profilen din.

Trivelege telefonterroristar!

Då eg kom heim frå jobb i dag, hadde eg fått levert blomar på døra. Eg trudde det var i samband med at dottera mi, Aurora, fyller eitt år i dag, men det var ikkje det. Blomane var frå Uno Business Solutions.

Dei siste dagane har eg vore plaga av ein oppringar frå nr 3104444. Dei siste fjorten dagane har eg i snitt vorte ringt opp i snitt ein gong om dagen, gjerne fleire gonger same dag, så seint som 2100 om kvelden, og gjerne i helgene. Dei gongane eg har svart har oppringaren som regel lagt på. Eg veit jo at det slik telemarketing fungerer: operatørene ringer fleire nr i slengen, og dersom dei skulle få fleire svar vert det automatisk lagt på for dei som ikkje svarar først.

I går fekk var det endeleg nokon i den andre enda då eg svarte, og der kunne operatøren tilby meg å kjøpe Lectinect, ein produkt som dei påstår skal ha positiv effekt på mageproblem. Eg har ein gong i vanvare tinga ei vareprøve på dette produktet, og det er derfor eg vart oppringt. Men saken er at eg har reservert meg mot telefonsal, og gav difor grei beskjed til operatøren om at eg gjerne ville sleppe å verte oppringt igjen.

No har eg ikkje til hensikt å rakke ned på ei heil yrkesgruppe, telemarketingoperatørar er eit ærleg, og enn irriterande og utakksam jobb. Likevel, intensiteten og klokkesletta eg vart ringt opp på gjorde meg lei, så eg sendte like etter samtalen denne mailen til både Uno Business Solutions (UBS) og Lectinet:

Ved eit feiltak kom eg i skade for å tinge ei pakke med produktet
dykkar ein gong.

I det siste har eg vorte reglerett terroisert av ein oppringar frå nr
31404444. Ringinga har vore til alle døgnets tider, både i helgar og
kvardagar, og då eg har tatt telefonen har det stort sett blitt lagt
på i andre enden, eventuelt med støy i nokre sekundar i forkant.

Eg har i dag funne ut at telfon-nummeret tilhøyrer eit firma som
heiter Uno Business Solutions, og at formålet med ringinga er å selge
meg meir av produktet dykkar.

Å ha eit firma som brukar ovannemnde metodar som leverandør av teneste
slår dårlig tilbake på dykk, spesielt når de i utgangspunktet operer
med eit produkt de vil at folk skal oppfatte som eit legmiddel, sjølv
om det på ingen måte oppfyller krava til eit legemiddel.

Telfonnummeret mitt er reservert mot telefonsal. Dersom eg nokonsinne
skulle verta kontakta frå enten Lectinect eller Uno Business
Solutinons igjen, vil eg ta dette opp med dei rette instansane i
rettsapparatet utan å nøle.

mvh Tarjei A Heggernes

Eg fekk raskt svar frå Uno, der dei ba meg om å gi dei nummeret mitt, slik at dei kunne slette meg frå listene sine(!), skulle tru dei hadde det, så mykje dei hadde ringt. I dag fekk eg og mail frå Lectinect der dei seier sei leie for det som har skjedd, og stadfestar at dei har sletta kundenummeret mitt. Vel og bra.

Så var det blomane, frå UBS. Ved blomane låg dette kortet:

Ikkje verst? Det store spørsmålet er no: Kvifor fekk eg denne blomen? Sender dei blomar til alle som er misnøgde med å verte oppringt av telefonselgarar?

Det einaste svaret eg kan tenkje meg er at nokon i UBS er smarte, rett og slett. Det dei driv med ser ut til å kunne oppsummerast som marknadskommunikasjon. Eg tippar at dei har gjort eit internettsøk på namnet mitt, har funne ut at eg er middels aktiv på blogging, twitter og andre sosiale medier (dette til tross for at faktisk tok vekk den vanlege signaturen i eposten min, der eg har lenker til bloggen og diverse profilar på sosiale nettverk), kanskje funne ut at eg krev at studentane mine bloggar og dermed har dei rekna med at dersom eg fekk blomar ville eg lage ei sak av det på bloggen min, og gjerne bruke som eit eksempel i undervisninga. Og dersom dei antok det, så har dei hermed fått rett!

Smittevern og personvern

Smittevern og personvern

Ettersom eg har ei datter i prioritert gruppe, Aurora på 11 månader, reiste eg opp til Brann Stadion forrige torsdag for at eg og ho skulle få vaksine.
Gjennomføringa av vaksina var svært effektiv. Tok gratisbuss frå bystasjonen kl 0900, og var ferdig vaksinert saman med 173 andre då klokka var 10:01 (dette veit eg fordi eg, som ein teneste til andre som vurderte å vaksinere seg, oppdaterte status på facebook fortløpande).
Men, det som derimot ikkje var så bra var handsaminga av personvern i samband med vaksinen. Før vi vekk vaksine vart vi registrert med fødsels og personnummer, fekk utskrift som vi tok med inn til sjølve vaksinasjonen, og leverte frå oss etterpå ved betaling av vaksinen. Ettersom vi skal ut å reise eit par gonger i løpet av den næraste tida ville eg gjerne ha stadfesta at vi har fått vaksine, og fekk ein kopi av registreringa som kvittering på det. Kvitteringa ser slik ut:

Då eg såg over kvitteringa heime, låg eg først merke til at eg fekk fullt namn, fødselsnummer og personnummer på sist registrerte vaksinasjon! Dette er svært grovt. Med det nummeret kunne eg ha oppretta bankkontoar og kredittkort i namnet på den sist registrerte, og ellers fått tak i store mengder informasjon om vedkomande. Det har vore mange saker om identitetstjuveri i det siste, og så seint som på laurdag formiddag ringte banken min og lurte på om eg hadde nettopp hadde brukt 1800 NOK på Wal-Mart i Mexico (noko eg ikkje hadde). Dette er det tredje kortet som har vorte misbrukt i familien i dei siste månadene. Og eit personnummer i gale hender er potensielt enno verre enn eit kortnummer.
I tillegg låg eg merke til at ein person som heiter Nina var innlogga for å registrere vaksinene, men det var vitterleg (ein svært hyggeleg) mann som stod registrerte oss. Innlogginga er via MinID, som og er ein personleg innlogging. Så sjølv eg eg er ganske sikker på at denne mannen hadde berre gode hensikter, kunne han dersom han ville fått tilgang til fleire offentlige tenester i denne Nina sitt namn.

Eg er glad for at det offentlege tar ansvar for å vaksinere folket mot pandemien, og at dei i tillegg gjer det effektivt, men er svært lite nøgd med at dei deler ut fødsels og personnummeret mitt til uvedkomande. 

2D Boy -

2D Boy - Pengar og piratar

Eg har i mine tidlegare bloggar tatt opp både piratar, dataspel og forretningsdrift, men ikkje i samme post. Dette gjer eg noko med no.

Den uavhengige spelprodusenten 2D Boy gav for eitt år sida ut spelet World of Goo. Spelet er ein suksess, med god omsetning på både som nedlasting frå WiiWare, Steam og 2D Boy sine eigne nettsider, i tillegg til fysisk sal gjennom t.d. Amazon.
I samband med eittårsjubileet for spelet lanserte dei ein "betal det du vil"-kampanje for spelet, og denne kampanjen har vore ein ubetinga suksess. I følge dei sjølve har heile 83 250 nytta seg av tilbodet, og dei betalte kvar i gjennomsnitt 3 USD. Av diverse årsaker vart PayPal sitt gebyr på desse transaksjonane rundt 15%, men eit grovt overslag viser at inntektene vart ca (12NOK*83250) 999000NOK for dei 13 dagane kampanjen varte! Det er slett ikkje gale, for eit eitt år gamalt spel, om med ein innsats som begrensa seg til eit par bloggar på 2D Boy sine nettsider. Som ikkje dette skulle vera nok, auka og salet av spelet på Steam (40%) og WiiWare (9%). Interessant lesning er og resultat for undersøkjinga av korleis kundene valde prisen dei betalte for spelet.
Då får det kanskje våge seg at dei fann ut at pirat-raten for spelet er 90% (eller var det 82%)? World of Goo er distribuert på PC utan DRM, slik at folk kan dele spelet fritt utan å måtte knekke kodar e.l. Dei trøstar seg meg at andre spel som brukar DRM har like høge, om ikkje høgar rate av piratkopiering. Dei viser til Marknadsdirektøren i Reflexive, Russell Carroll, som har rekna seg fram til at av dei som spelar spelet Ricochet Infinity har 92% ein piratkopiert versjon. Dette er ganske stygge tal, men dei viser at det ikkje har så mykje å seie for piratkopieringa om spelet er beskytta av DRM eller ikkje.
Ein anna oppsiktsvekkande konklusjon Carroll kjem fram til er: dersom ein stoppar 1000 piratar, vil dette kun føre til sal av eit ekstra spel! Så derfor må kostnaden med å stoppe piratane vegast opp mot inntekta ved det eine ekstra salet.
Lurar på om ein har nokre tal på dette i musikkbransjen, eller om ein der fortsatt trur at ei nedlasting er lik eitt tapt sal?

Crowdsourcing IV - EES leverer!

I posten Crowdsourcing lenka eg til ein kronikk eg har skreve om bandet Electric Eel Shock som har finansiert det komande albumet sitt gjennom tenesta Sellaband. Kort fortalt, fansen har finansiert albumet ($ 50 000) gjennom å kjøpe andeler, og Sellaband har administrert. Eg kjøpte 10 andeler som kosta meg til saman US$ 100, på ein tid med gunstig kurs, så det vart ca 500 NOK.

I forrige veke kom pakka i posten frå Sellaband. For den relativt låge investeringa har eg motteke følgjande:

• 10 stk av EES-plata "Sugoi Indeed!", nummererte, i begrensa opplag på 5000, med to bonusspor. Har allereie fått solgt eitt eks for 100 kr, i tillegg har eg to til som skal ha albumet etter at eg posta på Twitter at eg hadde nokon eks.
• Takk på coveret til plata (Rock Demon, brukarnamnet mitt på Sellaband og "kunstnarnamnet" mitt i Lost at Last, er kreditert).
  
• Eit sy-på-merke der det står EES Ninja, ettersom eg kjøpte 10 andeler. Ninjastatusen skal gi meg rettar som gjestelisteplass, treff med bandet etc. EES skal spele påHulen komande onsdag (7/10) med The Cumshots, og bandet har faktisk gitt meg gjestelisteplass!
• I tillegg kan eg få inntekter av plate og nedlastingssal av "Sugoi Indeed!", ettersom eg er deleigar i utgjevinga. Det har eg ikkje rekna på, men ettersom eg kun eig 0,2% av utgjevinga, og inntektene vert delt likt mellom bandet, Sellaband og del-eigarane skal det litt til før vert noko å snakke om.
  
• I tillegg, og kanskje det viktigaste, får eg gleda av å støtte ein band eg set stor pris på!

I og med at eg har solgt ei plate for 100 kr, samt har spart 180 kr ved å sleppe inn gratis på konserten på Hulen, har eg langt på veg fått dekka investeringa allereie.

Konklusjon: dette ser ut til å fungere for både bandet og fansen. Så alle artistar: slutt å sutre og klage på nedlasting, bruk heller internett til å knyte nærare bånd til den ekte fansen!

mvh Tarjei, offisiell EES-Ninja!

Adam Smith og den SYNLEGE handa!

Som nokon kanskje veit har Google scanna utallige bøker frå bibliotek og gjort dei tilgjengelige via books.google.com. Nyare bøker kan ein berre lese utdrag av, medan gamle bøker vert rekna som ”public domain”, og kan både lesast og lastas ned i fulle versjonar.

Alle som har studert økonomi (og mange fleire)kjenner til klassikaren ”An inquiry into the nature and causes of the wealth of nations” av Adam Smith. Eit av dei mest kjente sitata får boka omhanldar ei usynleg hand:

"By preferring the support of domestic to that of foreign industry, he intends only his own security; and by directing that industry in such a manner as its produce may be of the greatest value, he intends only his own gain, and he is in this, as in many other cases, led by an invisible hand to promote an end which was no part of his intention."

Men, i Google sin scan av boka kan ein faktisk sjå den usynlege handa! Følg linken under, gå ei side oppover i dokumentet.

Sjå sjølve!

http://books.google.com/books?id=70759KjSs0sC&printsec=frontcover&dq=the+wealth+of+nations&ei=TS6WSuKnD4vgyQTslOTOBw&hl=no#v=onepage&q=&f=false

Piratar igjen!

Havna i ein bra debatt i dag om domen i Pirate Bay-saka, på forumet til Pyro på P3. Debatten innheldt alt frå grov personsjikane, tenners gnissel og mellommenneskeleg varme, men mest av alt mange gode og nyanserte argument om fildeling og musikkindustriens framtid.

Eg tweeta i dag tidleg at eg hadde starta slåsskamp på Pyro-forumet, og det varte ikkje lenge før Den Unge Herr Holm tok turen for å sikre at det vart eit skikkeleg blodbad. Det viste seg at i staden for rå vold delte Kim ut velretta slag med sitt sylskarpe tastatur og godt gjennomtenkte argument. Ellers har Ivar Peersen brukt store delar av dagen sin til å diskutere med fansen der.

Faro-redaktør og Pyro-programleiar Asbjørn Slettemark posta ein lenke til saken på Farojournalen sine nettsider, samt at han har mottatt mail frå både plateselskap, artistar og andre som berømmer debatten positivt i forhold tilsvarande debattar på andre nettsider. Heavyrockarar er smarte! 

Den Unge Herr Holm har laga ein artig oppsummering av debatten på sin blog, og med illustrasjonar av nokre av deltakarane. Bloggen Droneland har også plukka opp saka. 

Debatten pågår enno, og siste rykte er at det pågår ein twitterkampanje for å få TPB-fanboys til å oversvømme debatten.

Den som føl med får sjå!

GDCblog 4

GDCblog 4

Her kjem den siste bloggen, som omhandlar dag 2 på indie games summit.

Først ute denne dagen var Rod Humble,sjef for EA Play labelen, ansvarleg for dei svært populære The Sims-spela. Han har også laga indie-spel, og snakkar om fordeler og ulemper ved å vera indie. Han legg vekt på kvifor ein bør lage spel i det heile tatt, fokus bør vera på å ha det moro sjølv, men og å bringe moro til folket. Går du inn med målsettinga om å verte rik, driv du på med spel på feil grunnlag. Nokre gode råd og viktige tal kunne han og dele med oss; "Grownup Metrics":

• Jobb med å lage salgsprognosar.
• Utviklingskostnadar bør vera mindre enn 30% av inntekta
• Marknadsføring bør vera 10-20% av inntekta
• Your bloody schedule, no really!
• Kva gjer du viss du går over budsjettet?

Neste ut var den førnyelege duoen Kyle Gabler frå 2Dboy (World of Goo) og Phil Fish frå Polytron (FEZ) med sitt foredrag om The Art of Indie Promotion. Dei kom først med 3 punkt:

1. Ha ein blog
2. Delta i konkurransar som IGF, Pax 10, Indicade
3. Bruk Google Alerts
   

Dei kom med følgande 10 tips:

#10 Driv med PR, ikkje marknadsføring

Marknadsføring er bullshit, snakk med folk i staden for.

#9 Lær deg pressen

Dei skisserer her 3 lag der 1 lag er småbloggarar som offworld, game set watch, indie
games the weblog, dei kan skaffe deg kanskje 100 treff, 2 lag er større aktørar som destructoid, joystiq, wired
gamelife, desse kan skaffe deg 1000vis av treff, og deretter 3 lag som er CNN etc, som kan ha 100000vis av visningar, men ingen treff fordi dei nektar å linke! Saker som er hotte på 1 lag kan bli fanga opp av 2 lag o.s.v.

#8 Lag ein god trailer

Eks på god trailer.

#7 Journalistar er mennesker og

Bli vener med journalistar, for vener hjelper vener.

#6 Spelet ditt er viktig

I og med at du ikkje har eit marketingteam i ryggen, må spelet ditt vera lett å forklare og lett å like.

#5 Det går begge veier

I World of Goo brukte all press det same biletet, fordi bileta frå andre nivå ikkje gjorde seg så bra i artiklar. Derfor vart det lagt inn fleire karakterar i seinare nivå, og meir av spelet vart vist i omtaler.

#4 delta i (indie) samfunnet

Reis på GDC, Global Game Jam, IGDA, Pecha Kucha, Barcamp og hold gjerne foredrag!

#3 PR-krise er bra for business

Det gjer dobbelt PR!

#2 Handter hypen

Ikkje vis for mykje av spelet ditt for tidleg

#1 Gå med rare hattar!

Folk elskar indie-utviklarar fordi dei har sjel, merkar seg ut, og ein kan kjenne igjen utviklarane i spela dei lagar!

The Indie Businessman som kom etterpå hadde fokus på forretningsmodellar. Hampus Soderstrom frå Nabi Studios står bak spelet Toribash som starta som freeware med nøgde spelarar og 0 inntjening, dei prøvde seg med betalt versjon men det fungerte heller ikkje så bra. No brukar dei micropayments i spelet for å kunne kjøpe seg karakterer. Det er mogeleg å opparbeide seg virtuell kapital i spelet, og der tar ein transaksjonskostnader ved overføring av dei virtuelle pengane. Spelet har gitt ein stabil kontantstraum sidan 2006.

Jamie Cheng hadde lite å melde, mens Daniel James forklarte korleis dei med Puzzle Pirates fekk inn pengar både gjennom abonnement (5.95$ er ein bra pris pr md meiner han) og ved salg av virtuelle goder i spelet.

Avslutninga på Indie Games Summit var "The Indie Game Makers Rant". Ein haug indie game-makers fekk 5 min kvar om eit valfritt tema. Ein oversikt over alle deltakarane finn du her . Tema rangerte frå å lage spel som hjelper kvinner fram til orgasme, etikk i spel, om spel er kunst, om spelutviklaren som auteur , humor i spel ++. Her fekk ein oppleve at indie-utviklarane er ein herleg gjeng. Seansen vart avslutta med finnen Petri Purho som ville bruke sine 5 min til å utvikle eit spel, noko han også tilsynelatande gjorde, til mykje latter og stor applaus frå publikum. Ein verdig finale for ein bra 2-dagars summit om indiegames. 

Turen til GDC09 var ein suksess på mange måtar, og planlegginga for GDC10 er allereie i gang. Meir om det seinare.

Lenker:

The art of indie game promotion.

The indie advantage.

The indie game maker rant.

GDCblog 3

Independent Games Summit - dag 1

Eg valgte å følge denne summiten av flerie grunnar: for det første er det som skjer i undergrunnen ofte interessant, nyskapande og innovativt, for det andre var det ein god del forretningsmessige aspekt i innlegga, og sist men ikkje minst er TurboTapeGames indie og skal prøve å utvikle seg til full drift og inntening, og akkurat det var det mykje fokus på.

Første innlegg var av Ron Carmel frå 2Dboy som har hatt stor suksess med spelet World of Goo . Han hadde følgande råd til aspirerande spelutviklarar: Spar pengar - slutt i jobben din - lag spelet! Han sette opp eit reknestykke over kva kostnaden ville vera, som ikkje er heilt relevant for norske forhold (spesielt levekostnadene). For å spare pengar kan ein gjere følgjane: flytt heim til mor, lag spelet mindre, og jobb ved sida av.
Han presenterte denne formelen: sales = eyeballs * hotness. For å oppnå salg bør ein satse på følgande punkt:

1. Lag eit bra spel
   

2. Få presse – indiegame blogs

3. Etabler det på nettet
   

4. Ta imot forhåndsbestillingar - lanser tidleg

Deretter vart distribusjon diskutert, WOG vart distribuert gjennom følgjande kanalar:

• salg via website
  
• wiiware
  
• Steam
  
• Retail
  
• Direct2Drive

Steam fekk godt skussmål her, og det fekk det og hjå andre utviklarar. Den andre tingen å merke seg er at distribusjon gjennom fleire kanalar fint går an, så dei ulike distributørane har ikkje ekslusive avtalar. Interessant!

Så vart publishers diskutert. Det dei gjer er å gje deg pengar på førehand, hjelpe med distribusjon og ta sin del av kaka etterpå. Etter ein del argumentering og taleksempel var konklusjonen klar: Ikkje bruk publisher. Gjer arbeidet sjølv. Og eit spanande standpunkt.

I tillegg eit par avsluttande kommentarar angåande distribusjon:

• Få dei store gutane på lag (Wiiware og Steam)
• Mas kreativt (!). Når dei store distributørane ikkje svarar er det fordi dei har det travelt og ikkje fordi spelet ditt er dårleg
• Lanser globalt samtidig, med lik pris for å unngå piratar
• Ikkje bruk DRM ! Dei brukte ikkje det, og hadde like stor andel piratkopiar som spel med DRM. Dette likte eg spesielt godt, og det tegnar bra at dei ikkje går i samme fella som plateselskapa.
• Promotering er viktig. E-postar til Wii-brukarar og tilbodskampanjar på Steam førte til enorme toppar i omsetninga. I tillegg anbefalar dei å lage versjon for Linux, ikkje fordi det er mange brukarar, men fordi Linux-brukarar er svært aktive på nettforum, bloggar etc.

Det vart understreka at spel er lidenskap, og at ein bør sleppe demoversjon av spelet så snart ein er trygg på at spelet vert solgt og ein er trygg på innhaldet.

Etter dette vart dei nominerte for årets IGF -prisar nominert. Det vart nevnt fleire gonger at å melde seg på den type tevlingar er svært viktig for indie-spelutviklarar.

Neste post på programmet var ein gjennomgang av tala for sal av spel. Eg tok bilder av nokon av plansjene som ligg her .

Så var det tid for eit panel, der advokaten Tom Buscaglia spurde ut utviklarane Dylan Fitterer (Audiosurf ), Zack Aikman (Synaesthete ) og Michael Wilford (The Maw ) om korleis dei skaffa blest rundt spelet sitt. Det som går igjen er: hardt arbeid, husk brukartesting, Steam får skryt igjen, dei gir masse data tilbake om bruken av spelet, konkurranser som IGF og PAX 10 er viktige, dei kan skikkelig booste spelet ditt. Det er ein god inngangsport til aktører som Microsoft (xbox) og Sony (PS2, 3 og P). Det vart og framheva å snakka med journalistar, og bruke bloggarar. For å halde interessen oppe er det viktig med nytt nedlastbart materiale, samt å legge til rette for brukarsamfunn, og å finne på ting rundt spelet som heldt interessen oppe. Audiosurf gjer for eksempel vekk musikk frå indie-artistar. Mykje bra kom og ut av denne seansen.

Ein annan summit omhandla Localization. Den var lista som Business, så eg tok turen på foredraget til Jaime Gine , VP of international developement, EA. Han har ansvaret for å lage lokale versjonar av spel. Ein skulle tru at alle kan engelsk og at dette ikkje er eit tema, men det er feil. I land der filmar vert dubba, bør og spel dubbast. Sports-spel (som t.d. fotballspelet FIFA) bør tilretteleggast med lokale kommentatorar og lokale lag. I dei mest ekstreme tilfella såg dei auke i salet på 900% etter at ein hadde laga ein lokal versjon, men den vanlege salsauken var ofte på fleire hundre prosent. Han peikte spesielt på Russland som eit land med stort potensiale for sal av lokale versjonar av spel. Å tilrettelegga spela for dei ulike marknadene var fristilt frå den vanlege spelutviklinga, og var slik eit separat løp før lansering. Eit stort internasjonalt team stod bak tilretteleggjinga.

Så var det tilbake til Indie Games Summit. Brad Wardell frå Stardock, som blant anna har laga Sins of a Solar Empire snakka om hardcore gamers som segment. Han var ikkje nådig mot detajistar, og var ikkje nøgd med dei høge kostnadene ved å kjøpe god plass i butikkhyllene. Han omtala hardcore gamers som eit stort nok, stabilt, lojalt, krevande men og givande segment. Det vart og her understreka at ein bør legge ut (opne) betaversjonar, sjølv om dei er "dårlege" verr det sett pris på og det er til god hjelp i vidare utvikling. Spela frå Stardock vert og distribuert utan DRM, av den enkle grunn at dette er noko som øydelegg brukarvennligheten, det er noko galt når det skal vera vanskeligare å bruke eit produkt ein har betalt for enn eit ein har stjelt. Og, som han låg til, hardcoregamers er 25+ og "they have something called jobs", så betalingsviljen er tilstades for spel.

Det var ein riktig fornøyeleg og nyttig avslutning på første dagen. Meir kjem i neste blog.